Spjallþræðirnir vekja helst athygli út fyrir þröngan hóp þáttakenda þegar þeir blandast inn í rógburð og ærumeiðingar en þannig hafa Víkurfréttir gefist upp á að halda úti slíkum vef vegna ritstjórnarlegrar ábyrgðar á því sem Pétur og Páll geta fengið þar birt en vefurinn var á tímabili orðinn skotgröf þeirra sem vildu hrella söngkonuna Leoncie.
Femin.is lenti einnig í hremmingum á dögunum þegar Sverrir tattú var borinn illsannanlegum sökum á spjallsvæði síðunnar. Ærumeiðandi færslur voru fjarlægðar en Sverrir ætlar í mál.
Blaðamannafélag Íslands heldur einnig úti spjallsvæði og gerir kröfu um að fólk skrifi þar undir nafni. Það er skemmst frá því að segja að spjallið er steindautt, enda renna flestir á rassinn í ærumeiðingunum þegar þeir eru sviptir nafnleynd. Einhverjir gerðu sér vonir um að blaðamenn lyftu netumræðu á æðra plan á þessum rafræna leikvelli sínum en það fer lítið fyrir snilldartöktunum. Kannski vegna þess að þeir sem hafa af því atvinnu að afla frétta og koma þeim til neytenda hafi annað við tíma sinn að gera en að æfa sig í hundalógík á Netinu.
Það er lýsandi fyrir ástandið að heitasta umræðan á spjallvef Press.is snýst um það hverji rmegi kalla sig blaðamenn.
Þessi stétt hefur í gegnum tíðina verið frekar illa þokkuð og alþjóðlegar kannanir benda til þess að fjölmiðlafólk sé stressaðasta starfstéttin og líkleg til að drepast fyrir aldur fram af völdum magasárs, drykkju og reykinga. Ekki beint
eftirsóknavert hlutskipti en nú vilja allt í einu allir vera blaðmenn. Ef til vill vegna þess að með tilkomu Netsins urðu allir blaðamenn og hafa því eðli málsins vegna skoðanir á öllu sem tengist fjölmiðlun.
Hrafnkell Daníelsson blandar sér í umræðuna þó hann vilji ekkert endilega fá tilta sig blaðamann enda heldur hann úti hinum máttlausa frétta- og spjallvef www.alvaran.com og er því hvorki meira né minna en ritstjóri og fréttaritari.
"Það má eiginlega í framhaldi af því, segja með góðri samvisku að blaðamaðurinn sé dauður í þeirri merkingu orðsins, því allir sem eru í því að skrifa fréttir í blöð, á netið eða fyrir útvarp eða sjónvarp, eru ekkert annað en fréttaritarar."
Blaðmannstitilinn vill hann sem sagt leggja af og telur hann úreltan í breyttu fjölmiðlaumhverfi þó menn séu enn að segja fréttir á prenti út um allann heim.
Fréttaritarinn og ritstjórinn, Hrafnkell, er þó svolítið spenntur fyrir gamla titlinum og veltir fyrir sér hvort hann þurfi að mennta sig í faginu eða ekki. Aðrir eru ekki að flækja málið fyrir sér með menntunarkröfum og styðjast við félagatal Blaðamannafélags Íslands.
Hrafnkell getur sótt um inngöngu á Netinu og virðist einungis þurfa að hafa haft atvinnu af fjölmiðlun síðustu 12 mánuði. Þá kemst hann í hóp Jónasar Kristjánssonar, Styrmis Gunnarssonar, Marðar Árnasonar, alþingismanns, Eiríks Hjálmarssonar, aðstoðarmanns borgarstjóra, Thelmu Tómasson, kynningarfulltrúa Latabæjar, Heimis Más Péturssonar, fjölmiðlafulltrúa Flugmálastjórnar, Björns Inga Hrafnssonar, aðstoðarmanns utanríkisráðherra , Árna Johnsens, fyrrverandi alþingismanns, Ingva Hrafns Jónssonar, meints álitsgjafa, og síðast en ekki síst Sigga Hlö og Valla Sport.
Er þetta nokkuð flókið? Erum við ekki öll blaðamenn? Sumir eru bara góðir
og aðrir lélegir eða að vinna við eitthvað allt annað en að segja fréttir?

Smáa letrið í Fréttablaðinu.