Sumir fá heiðursmerkið fyrir óeigingjarnt starf í þágu annarra, aðrir jafnvel fyrir að stefna eigin lífi í hættu til að bjarga öðrum og svo eru alltaf nokkrir sem fá fálkaorðu fyrir að hafa verið duglegir að mæta í vinnuna hjá hinu opinbera.
Einhverjir ráku upp til dæmis upp stór augu þegar þeir sáu að Ólafur Ragnar Grímsson nældi riddarakrossi í Ellert Eiríksson, fyrrverandi bæjarstjóri í Reykjanesbæ, fyrir störf að sveitarstjórnar- og félagsmálum, á nýársdag.
Sama má segja um heimspekingurinn Gunnar Dal sem hefur verið svo duglegur að uppfærða íslensku þjóðina um heimspekileg málefni í gegnum árin að hann hefur meðal annars verið fastagestur á listum hinna ýmsu blaða yfir ofmetnustu Íslendingana í rúman áratug. Sú ákvörðun forsetans að veita honum riddarakross fyrir ritstörf og framlag til íslenskrar menningar mun líklega tryggja honum áframhaldandi setu á slíkum listum um ókomna tíð.
Forsetar seinni tíma hafa haft það yfirlýsta markmið að draga úr orðuveitingum en lítið fer fyrir efndunum og menn hljóta að spyrja sig hvort orðuveitingar í þessu magni dragi ekki annaðhvort úr virðuleika heiðursmerkisins eða glæsileika þeirra sem þiggja þær.
Þannig hlaut gamli kominn og stjórnmálaskörungurinn Svavar Gestsson fálkaorðu fyrir nokkrum árum eftir að hafa verið gerður bitlaus með sendiherratign. Það var ekki mikið eftir af töffaranum Svavari þegar hann tók við orðunni af fyrrum félaga sínum í Alþýðubandalaginu.
Tónlistarmaðurinn og erkitöffarinn Bubbi Mortens lét það þó ekki slá sig út af laginu þegar honum var veitt orða í upphafi síðasta árs og sagði meðal annars að þetta þýddi ekkert að hann færi að þegja og hætta að segja meiningu sína enda liti hann á þetta sem viðurkenningu á því sem hann hefur verið að gera.
Það þarf stóra menn til að bera fálkaorðuna og því hljóta menn að spyrja sig hvort fálkaorðan sé ekki á villigötum, eða hvernig getum við hin, sem aldrei nennum að lyfta litla putta til að hjálpa náunganum, borið virðingu fyrir þessum heiðursmerkjum, þegar þeim er dritað á víxl á alvöru hvunndagshetjur sem stofna lífi og limum í hættu fyrir náungann, listamenn sem rembast við að auðga menningu okkar og svo skylduræknar skrifstofublækur og pólitíkusa sem eyða starfsævinni í að ota eigin tota á fullum launum frá ríkinu? Eru þá ekki allir Íslendingar yfirleitt slíkt sómafólk að þeim beri að fá heiðursmerki fyrir það að vera til og vakna til vinnu á morgnanna?

Smáa letrið í Fréttablaðinu.