Eftir því sem nær dregur lausninni ætti þó flest vel skólað kvikmyndaáhugafólk að vera búið að sjá fyrir hvernig myndinni lýkur - fléttan býður ekki upp á annað. Hins vegar er ekki laust við að svolítill deux ex machina keimur sé af endinum, sem virðist svolítið ódýr og einfaldur miðað við hversu vegurinn að honum er lagður af mikili natni og vandvirkni. Í lokin tekur undrið öll völd og Louis Chypre afhjúpar sig sem n.k. "comic book version" af djöflinum; gul augu og allt, strákurin hennar Rosemaryar orðinn stór, en passar bara ekki alveg jafnvel inn í söguna hér og hann gerði hjá Polanski og Levin.
Leit Harrys er hlaðin vísbendingum og táknum og mörg samtöl og gerðir persónanna öðlast nýja og dýpri merkingu eftir því sem nær dregur. (Sem dæmi má nefna það þegar De Niro segir Rourke að eggið sé í sumum trúarbrögðum talið tákn sálarinnar og étur síðan eitt með miklum tilþrifum).
Harry er náttúrlega bara varúlfur eða enn ein útgáfan af Jeckyl and Hyde. Hann er temmilega saklaus og góður en í honum blundar grimmur tvífari sem er tilbúinn til að fremja djöfulleg illvirki. Leit Harrys að Johnny verður að innhverfu egotrippi þar sem hann rótar í sál sinni (óafvitandi) og kemst að lokum að hinum óþægilega sannleika um sjálfan sig, sem honum hefði verið hollast að finna aldrei.
Á leið sinni til sannleikans fremur Harry blóðskömm með dóttur sinni (skemtilega útfært þar sem þau gera það í blóðregni) og myrðir hana síðan. Það er hins vegar ekki alltaf gott að áta sig á röð atburðana og Parker blandar saman fortíð og nútíð, draumsýnum og veruleika til að rugla Harry og áhorfandann í ríminu. Þegar Chypre færir Harry heim sanninn um hans rétta eðli er hann ekki alveg tilbúinn til þess að kyngja því. Það að finna "dog tagsin" sín í vasanum er frekar uncanny, rétt eins og margar aðrar afhjúpanir sem Harry hefur orðið vitni að - hlutum sem hann hefur heyrt og séð en kannast ekki fyllilega við - hann áttar sig þó loks á því að öðruvísi getur þetta ekki verið. Hið ókennilega er orðið hluti af veruleika hans, sem er orðinn heimur undursins og hann sættist á að endurgreiða skuld sína og er tilbúinn til þess að taka lyftunna til Helvítis, þar sem Sterne (feita löggan) efast ekki í eina sekúndu um að hann muni brenna að eilífu.