Perrin var viðstaddur frumsýningu Heims farfuglanna í Reykjavík og þótti það viðeigandi þar sem tökur á myndinni hófust á Íslandi fyrir nokkrum árum. "Þetta er búið að vera langt ferli en við vorum í um það bil fjögur ár að taka myndina. En það er svo ekki bara nóg að búa myndirnar til það þarf að fylgja þeim eftir og sinna kynningum og það hef ég gert frá því myndin kom út. Ég kom hingað frá Kína og er búinn að ferðast út um allan heim með myndina. Þessu kynningarstarfi lýkur hér á Íslandi og mér þykir vænt um það þar sem við byrjuðum hérna og Ísland var mjög mikilvægur tökustaður. Hingað koma merkilegir fuglar og íslenskir vísindamenn voru okkur mjög hjálplegir eftir að við höfðum sannfært þá um að það sem við ætluðum okkur væri mögulegt."

Ólu upp 1000 fugla

Þeir sem hafa séð Heim farfuglana velkjast sjálfsagt ekki í vafa um að verkefnið var bæði flókið og vandasamt en myndavélin fylgir fuglunum eftir á flugi, eltir þá, kemur beint á móti þeim og fer undir þá. Hvernig var þetta eiginlega hægt?
"Við þurftum að hæna dýrin að okkur en ef þú tekur á móti fuglunum þegar þeir koma úr egginu og þú ert það fyrsta sem þeir sjá getur þú gengið þeim í foreldra stað. Við ólum um 1000 fugla upp svona og vorum með fjölda ungra námsamanna sem sáu um að hæna þá að sér. Þessi tengsl eru ekki mjög sterk í upphafi en það má treysta þau á nokkrum vikum. Fyrst byrjuðum við að ganga og hlaupa með þeim, síðan færðum við okkur á reiðhjól og létum þá elta okkur, því næst tóku mótorhjól og bátar við og alltaf eltu þeir. Það var svo ekki fyrr en eftir 3 mánuði sem við fórum að fljúga með þeim."

Gleymdu mannlegu eðli

Perrin segir tækjabúnaðinn hafa verið afar flókin og það hafi þurft að útbúa tökuvélarnar sérstaklega miðað við vænghaf og fluglag hverrar fuglategundar fyrir sig. Sumir fuglar fljúga hægt og aðrir hratt og það var fyrst og fremst hraðinn sem gerði okkur erfitt fyrir. Við vorum með sérstakar flugvélar og létum tökumenn svífa á eftir fuglunum í fallhlífum með myndavélarnar framan á sér. Tökumennirnir þurftu því að lenda með nokkurra mínútna millibili og þetta ver því ansi tímafrekt þar sem það þýddi ekkert að reyna að fá fuglana til að bíða eftir okkur. Þetta var auðvitað líka stórhættulegt þar sem við áttum það til að gleyma því að við værum menn þegar við vorum á flugi og við hröpuðum sjö sinnum á meðan á tökum stóð þegar kappið varð meira en forsjáin. Við lentum til dæmis í því við strendur Íslands að stór alda gleypti tökumanninn þegar hann var á lágflugi. Við horfðum bara á hann hverfa í kaf en sem betur skolaði aldan honum beint á land."
Perrin byrjaði á því að láta útbúa sérstaka tökuvél fyrir sig en hún skilaði ekki tilætluðum árangri. "Fyrsta árið var hræðilegt og þá þessi vél hefði kostað mig stórfé þá var sambandið milli flugmanns, fugls og tökumanns einfaldlega of flókið fyrir hana. Flugmaðurinn þurfti að öðlast fullkominn skilning á fuglinum og geta séð hreyfingar hans fyrir og þegar upp var staðið var sterkur handleggur tökumannsins besta tækið en hann varð að geta fylgt fuglinum eftir öllum stundum. Við máttum svo alls ekki vera þyngri en 450 kíló en með mönnum og öllum búnaði vorum við yfirleitt í kringum 445 kíló, þannig að litlit og léttir flugmenn voru mjög vinsælir hjá mér."

Heimatilbúið snjóflóð

Perrin og félagar ferðuðust til yfir 40 landa á 4 árum við gerð myndarinnar en verkið kostaði vitaskuld mikla þolinmæði og biðin eftir réttum tækifærum og skilyrðum var oft löng. "Þetta var allt fyrst og fremst háð veðri og maður varð alltaf að huga að fegurð náttúrunnar, auk þess sem gott veður og heiður og blár himinn var ekki endilega gott veður fyrir myndina. Fuglarnir réðu svo auðvitað ferðinni og suma daga vildu þeir alls ekki fljúga og þá var ekkert við því að gera. Það þýddi ekkert að skipa þeim fyrir verkum. Svo áttu þeir það til að rjúka af stað án þess að vélarnar væru tilbúnar og þá misstum við bara af þeim."
Stórbrotin náttúran kemur mikið við sögu í myndinni og meðal þess sem þar gefur að líta er tilkomumikið snjóflóð í Alaska. "Við biðum í tvö ár eftir snjóflóði og þegar við vorum á einum stað þá féll flóð annars staðar þannig að á endanum bað ég menn um að fara upp í fjallið með dínamít og búa til snjóflóð. Þetta var ómögulegt öðruvísi."

Náttúran segir sögur

Perrin framleiddi heimildarmyndin Microcosmos fyrir nokkrum árum en þar er kafað ofan i heim skordýranna og næsta verkefni hans verður að fara með tökuvélarnar undir yfirborð sjávar en hvað veldur því að náttúran er honum jafn hugleikin? "Ég hef áhuga á náttúrunni og þá aðallega því hvernig við getum skoðað hana og lýst henni. Eina tungumálið sem ég tala í raun og veru er tungumál tökuvélarinnar og í náttúrunni leynast margar sögur sem mig langar að segja. Mannleg afskipti af náttúrunni eru stundum mjög slæm og á frönskum náttúrugriðasöfnum er heilt gallerí af útdauðum dýrum og á hverju ári bætast ný í safnið. Okur ber því að varðveita það sem við höfum og við verðum að huga að umhverfinu. Ef umhverfið er í jafnvægi er dýrunum óhætt að eilífu en í hvert sinn sem við hróflum við náttúrunni erum við að eyða svo miklu. Jörðin er ekki bara okkar, hún er líka svæði allra hinna og á einni öld höfum við eytt meiru en á hinni löngu sögu Jarðarinnar samanlagðri."
Perrin stefnir að því að hefja könnun hafdjúpanna í apríl. "Við vitum minna um hafið og allar tegundir þess en nokkuð annað náttúrufyrirbæri. Það eru því ótrúleg ævintýri framundan þar sem við þekkjum yfirborðið en vitum ekkert um það sem kann að leynast í djúpinu."

Lífsnauðsynlegt að taka áhættu

Gerð heimildarmynda af þessu tagi er gríðarlega kostnaðarsöm en finnst Perrin hann vera að taka óþarfa fjárhagslega áhættu með þessu starfi? "Þetta er áhættusamur bransi og ég er líklega svolítið geggjaður en það versta sem ég veit er að sitja aðgerðarlaus og sleppa því að gera eitthvað. Ég tek áhættur þar sem ég á bara þetta eina líf og ég verð því að fylgja því góða eftir og er alveg sama um áhættur. Ég er líka alltaf að læra eitthvað nýtt, hvort sem ég er að eyða þremur árum í að skoða skordýr, fjórum í að elta fugla eða gera pólitískar myndir. Ég er alltaf að berjast og þó ég sé orðinn rúmlega 60 ára á ég ekki bara eitt líf, heldur fleiri tugi lífa. Ég lifi í gegnum vinnuna mína. Bankarnir þurfa líka alltaf á viðskiptavinum að halda og ég held að ég sé góður viðskiptavinur."

Leikurinn er hvíld

Perrin er ekki síður þekktur sem leikari en leikstjóri og á að baki hlutverk í yfir 100 myndum. Hann er enn að leika og lítur á það sem hvíld. "Ég tek að mér eitt og eitt hlutverk og það er eins og að fara í frí. Aðrir fara að veiða eða gera eitthvað álíka til að slappa ef en ég fer og leik í kvikmyndum. Þá fæ ég frí frá hugmyndarfluginu og hugsa ekki um bankana. Ég verð algerlega frjáls."
Cinema Paradiso er lang þekktasta mynd Perrins á Íslandi en þar lék hann aðalpersónuna, Toto litla, á fullorðinsárum. "Ég minnist þessarar myndar með miklum hlýhug enda er þetta hlý mynd. Hún er jafn góð og raun ber vitni þar sem viðfangsefni hennar er ekki ítalskt heldur alþjóðlegt. Það geta
allir, alls staðar, sett sig í spor Totos litla og myndir verða einmitt alþjóðlegar þegar þær taka staðbundna atburði og gera þá aðgengilega öllum. Myndir eru verða ekki alþjóðlegar vegna þess að viðfangsefni þeirra er alþjóðlegt, heldur þvert á móti. Þetta er auðvitað alger mótsögn við Hollywoodkvikmyndagerðina sem er ekki svo slæmt."

Fréttablaðið.