Karladeildin var enn mina spennandi. Anthony Hopkins slæptist þarna um eins og afdankað gamalmenni, Russel Crowe mætti í einni eftirminnilegustu fýlu síðustu ára og gat ekki einu sinni sýnt þann sóma að brosa þegar brandarar kynnisins Steve Martin geiguðu og þrátt fyrir að Akademían slengdi óverðskulduðum verðlaunum í ástralslska buffið dugði það ekki einu sinni til að kalla fram bros. Skylmingaþrællinn fór hamförum í uppgerðarþunglyndi, rembingi og tilgerð. Honum veitti ekki af að taka menn eins og Mel Gibson til fyrirmyndar. Það eitt að koma frá fyrrum fanganýlendu og hasla sér völl í Hollývúdd er ekkert einsdæmi. Þá er afrek Bjarkar stærra.

Nicholas Cage var flottur, sem og Samuel L. Jackson og Chow Yun Fat var áberandi sjarmerandi og töff, enda mikill geðprýðismaður sem hefur vegna léttrar lundar og töffheita verið borin saman við alvöru gaura af gamla skólanum á borð við Spencer Tracy og Humphrey Bogart. Michael Douglas er orðin áberandi gamall og verður sveskjulegri með hverju árinu, en hann bar höfuðið hátt og naut þess greinilega í botn að mæta með nýju ungu eiginkonuna upp á arminn.

Steve greyið Martin var svo sem ekki öfundsverður af því hlutskipti að fylla skarð Billys Cristal sem er hreinlega orðin atvinnumaður í að kynna þessa merkilegu skrautsýningu. Martin hafði að vísu rænu á því að reyna ekki að stæla Crystal og tókst betur upp en Whoppi Goldberg og David Letterman, en það eitt og sér hefur ekkert að segja. Hann gerði út á uppistand, enda kann hann það, en brandararnir voru æði misjafnir og grínistinn var bæði fálmkenndur og ómarkviss, sérstaklega ef hann er borinn saman við Crystal sem fléttar kynningar á aðalmyndunum jafnan listilega inn í söng og dansatriði.

Annað veigamikið atriði sem klikkaði er að ekki var boðið upp á nein skemmtileg innskot eða samsuðu gullvægra augnablika kvikmyndasögunnar. Þeir þættir hafa oftar en ekki kallað fram gæsahúð og jafnvel tár hjá okkur gömlu hundunum sem höfum gert draumaverksmiðjuna að merkingarmiðju tilveru okkar. Og þegar Óskarsverðlaunin eru leiðinleg þá eru þau leiðinleg og Steve Martin gat sáralítið gert til að bjarga málunum. Billy Crystal einn og sér er nógu góð ástæða til að sitja yfir athöfninni og þegar hans nýtur ekki við er engin í sjónmáli annar en Jim Carrey sem gæti mögulega skemmt áhorfendum og haft gaman að þessu um leið.

Skipting verðlaunanna sjálfra var einna ánægulegust við þetta kvöld. "Gladiator" er að vísu ofmetin, sem og Crowe. Engin getur neitað því að Crowe var flottur í "Galdiator" en hann hefði frekar átt skilið verðlaun fyrir leik sin í "L.A. Confidential" eða "Insider" á sínum tíma. Það var þó huggun harmi gegn að Crowe sigraði frekar en hinn stórlega ofmetni Tom Hanks, en það er í raun alveg undarlegt að maðurinn megi ekki leika sjálfan sig í nokkurri mynd án þess að hljóta tilnefningu eða verðlaun fyrir. Þetta er fyrir löngu orðið hallærislegt. Og þó Juliu Roberts detti það i hug einu sinni á ferlinum að leika, þá er það full raunsarlegt að verðlauna hana með gullkalli, en hún kemur þarna í kjölfar Kim Basinger þannig að þetta er kanski að verða "trend". "Chrouching Tiger, Hidden Dragon" vann verðskuldað í flokki erlendra mynda og Steven Soderbergh var, sem betur fer, valin besti leikstjórinn. Ridley Scott fór greinilega í fýlu, en ég get ekki skilið hvernig manninum datt í hug að hann ætti verðlaun fyrir leikstjórn skilið fyrir það að halda utan um "Gladiator", hann hefði allt eins getað verið tilnefndur fyrir "Hannibal".

Athöfnin var óvenju stutt að þessu sinni og áhorf hefur sjalfan verið jafn lítið og aðstandendur verðlaunanna ættu að íhuga það hvort ekki þurfi að krydda þetta svolítið fyrir sauðsvartan almúgann. Hingað til hefur þó Hollýwúddliðinu tekist að trekkja okkur að, en alvöru liðið virðist vera að deyja út og pappafólk er að koma inn í staðinn. Jack Nicholson var ekki einu sinni glottandi með sólgleraugun í fremstu víglínu, engin gerði sig að fífli eins og grenjuskjóðan Gwyneth Paltrow og engin trampaði á sætisbökum eins og Benigni. Skemmtigildi verðlaunanna virðist fokið út í veður og vind og ekki lái ég Agli Helgasyni að hafa sofnað út frá þessu öllu saman.