Ímyndarsmiðir þeirra sem liggja á gróðanum hafa komist að því að það borgar sig að henda nokkrum molum af gnægtarborðinu og kjósa oftast að láta einhverja aðila sem aldrei geta skilað gróða en vinna þjóðþrifaverk njóta gjafanna. Milljón í þetta íþróttafélag, hundraðþúsund kall í hitt og reytingur handa langveikum börnum og einstæðum mæðrum.
Þeir sem vildu elja stofnfé SPRON ætluðu til dæmis að réttlæta viðskiptin með sjóði sem myndi úthluta um 300 til 400 milljónum króna árlega í hitt og þetta í menningunni.
Gott og vel. Engin ástæða til að amast við göfugri viðleitni til að láta gott af sér leiða en afhverju ekki að ganga skrefið til fulls og gera hlutina með stæl svo um munar? Landsbanki, Íslandsbanki og KB banki högnuðust samanlagt um 16,3 milljarðar á síðasta ári. Væri ekki ráð að setja tíund af þessum peningum í menningu, íþróttir og eitthvað sem fær fólk til að hugsa og hreyfa sig?
Þetta væri vitaskuld viðsnúningur á viðskiptahugmynd kirkjunnar sem gengur út á að smælingjarnir greiða hinum stóra tíund launa sinna en er samt ekki svo galið. Meirihluti tekna hins almenna borgara fer hvort sem er í það að smyrja tannhjól peningamaskínunnar á einn eða annan hátt þannig að þetta yrði bara falleg og skemmtileg hringrás. Það yrði að vísu meira líf og fjör í tilverunni en líklega hentar það hagsmunum þeirra sem ráða og græða best ef fólk situr hugsunarlaust fyrir framan sjónvarpið alla daga.

Smáa letrið í Fréttablaðinu