Byron sjálfur er af mörgum talin frumgerð Drakúla en áður en hann kom til sögunnar var vampíran frekar ókræsileg, drullug og kafloðin skepna sem nærðist á blóði fólks.
Byron var aðalsmaður, glæsimenni, kvennagull en spilltur og eins og ein ástkona hans orðaði það "mad, bad and dangerous to know", eða bara "brjálaður, vondur og hættulegur." Þarna má segja að Drakúla sé kominn, holdi klæddur, aðalborinn, útlagi sem kallaði ógæfu yfir sjálfan sig og aðra.
Það var sumarið 1816 dvöldu Byron, Shelley og hin unga eiginkona hans Mary,
ásamt fleira fólki við Genfarvatn og á drungalegu kvöldu sammæltust þau um að gera hvert sína draugasöguna. Þessum fundi hafa verið gerð skil í bíómyndum á borð við Gothic og Haunted Summer og segja má að þessi samningur skáldanna hafi verið jafn mikilvægur fyrir afþreyingarmenninguna og hryllingsmyndirnar og ákvörðun Wordsworth og Coleridge um að leggja í púkk í Lyrical Ballads var fyrir ljóðlistina. Þetta kvöld urðu nefnilega kynþokkafulla blóðsugan og óskapnaður Frankensteins, eins og við þekkjum þessi fyrirbæri í dag, til.
Skáldin áttuðu sig á seiðmögnuðu eðli blóðsugunnar og sjálfsagt hefði rafmagnsljósið og upplýsingin orðið til þess að drepa blóðsuguna ef hún hefði ekki tekið þessum stakkaskiptum og orðið ódrepandi kyntröll. Stoker gerir þannig markvisst út á kynlífið í bók sinni frá 1897 og það þarf ekki fjörugt ímyndunarafl til að lesa gróft klám út úr sögunni sem var skrifuð á teprulegum Viktoríutímanum.
Bitið og aðdragandi þess er vitaskuld ekkert nema forleikur og samfarir og til þess að sú jafna gangi upp þarf aðeins að skipta einum lifandi vökva, blóði, út fyrir annan, sæði. Þá er hægur vanti að túlka vampírisman og smitið sem bit vampírunnar felur í sér sem kynsjúkdóm. Líklega eru það þessar leyniperversjónir og kynorka blóðsugunnar sem hafa haldið henni lifandi í gegnum síðustu tvær aldir, frekar en blóðdrykkjan, eða öfugt þar sem kynlíf og bit eru eitt og hið sama.