Morgnarnir mínir byrja allir á Ægissíðunni klukkan rétt rúmlega átta og þeir eru alltaf fallegir, hvernig sem viðrar á himinhvolfinu eða í huga mér. Sjórinn er á sínum stað, sami maðurinn með sama hundinn gengur eftir sama göngustígnum. Sömu bílarnir með sama fólkinu innanborðs keyra fram hjá í sömu áttir. Morgun eftir morgun. Sömu börnin koma hlaupandi út úr sömu húsunum, með sömu húfurnar, sama glampann í augunum, sömu skólatöskurnar og væntanlega sömu bækurnar.
Á þessu augnabliki er allt eins og það á að vera. Síðan kemur strætó og allt breytist og ekkert verður eins. Þessir morgnar mínir minna mig alltaf, á hverjum morgni, á bíómyndina Groundhog Day þar sem Bill Murray var fastur í sama deginum þar til hann lærði að elska, kasta hrokanum og lifa í sátt við sjálfa sig og umhverfi sitt. Og þegar maður er byrjaður að leiða hugann að því einfalda í lífinu og þeim lærdómi sem má draga af því notalega við eilífa endurtekningu hins sama getur maður ekki stillt sig um að láta sig dreyma um að æðstu valdhafar á Íslandi og í Bandaríkjunum gæfu sér tíma til að bíða eftir leið 6 með manni eina morgunstund þar sem það eru fyrst og fremst þeir sem ráða því hvaða hörmungar bíða manns þegar maður stígur út úr vagninum.

Stuð milli stríða