Kvikmyndatónlist tilverunnar
Þriðjudagur, 22. júní 2004
Eftir að ég hætti að eiga bíl hef ég farið allra minna ferða fótgangandi eða í stætó sem er hið besta mál. Einn af mínum skárri kunningjum benti mér svo á það um daginn að ferðageislaspilari væri ómissandi öllum þeim sem ætla að fara gangandi í gegnum lífið. Það er víst svo gott að tapa sér í tónlistinni og hugsa í friði fyrir umhverfishljóðum og háværu áreiti hins daglega lífs.
Ég kýldi á þetta en get ekki beinlínis sagt að ég hafi eignast athvarf frá umhverfinu með því að setja á mig heyrnartólin en ég stíg þó inn í nýjan heim í hvert skipti sem ég ýti á "play".
Tónlistina vel ég auðvitað út frá andlegri líðan og þegar Morrison byrjað að kyrja "Strange days have found us/And through their strange hours/We linger alone/Bodies confused/Memories misused/As we run from the day/To a strange night of stone" breytist ég í leikstjóra og aðalpersónu minnar eigin bíómyndar.
Allt sem fyrir augu ber lýtur lögmálum frásagnarinnar sem stjórnast af tónlistinni. Vegfarendur verða handbendi hins alvitra sögumenns sem ferðast úr einu hugarfylgsni til annars og gerir fólki upp meiningar og langanir: "People are strange when you're a stranger/Faces look ugly when you're alone/Women seem wicked when you're unwanted/Streets are uneven when you're down."
Stundum æsist leikurinn og ekki síst seint á föstudagskvöldum í miðborginni þegar stjórnleysið tekur völdin og leikendur hætta að hlíða stjóranum: "Welcome to the jungle/It gets worse here evryday/Ya learn ta live like an animal/In the jungle where we play."
Það er alltaf hægt að finna einhver lög sem fara vel við hvert einasta myndskeið í lífinu og tónlistarvalið getur gefið mikilvægar vísbendingar um andlegt ástand þess sem velur og þegar The Doors, Guns N´Roses og aðrir brjálæðingar drottna yfir lagalistanum veit maður að það er kominn tími til að skipta um takt og reyna aftur hvort sem leiðin liggur yfir Esjuna eða til tunglsins.
Stuð milli stríða
