Moore fer svo sem ekkert leynt með það að tilgangur verka hans sé að koma Bush frá völdum og þannig hljóta annarra þjóða kvikindi sem ekki fá að kjósa í Bandaríkjunum í nóvember og telja heiminn á leið til helvítis með Bush við stjórnvölinn að snúast á sveif með honum.
Það sem vefst samt fyrir góðum gæja eins og mér er tilhneiging Moores til að fara frjálslega með staðreyndir og laga alla framsetningu efnis að yfirlýstum tilgangi sínum. Sjálfur ver Moore sig með þeim rökum að í kómedíu sé ekki hægt að vera ónákvæmur. Moore er vissulega fyndinn og beitir háðinu grimmt á andstæðinga sína en hefur hann efni á að kalla Farenheit 9/11 "heimildarmynd" ef glensið gefur honum frelsi frá staðreyndum?
Þessi aðferð virkar vel en verður seint kennd við vandaða blaðamennsku og Moore var nýlega sakaður um það í The Times að afhjúpa með vinnubrögðum sínum ákveðnar brotalamir í nútímablaðamennsku. Þar var gengið svo langt að líkja Farenheit 9/11 við gamanþættina The Office sem eru teknir í heimildarmyndastíl.
Moore hafur, þrátt fyrir þetta, margt til síns máls og mér finnst hann alveg mega vera fyndinn en þarf um leið að spyrja mig ítrekað að því hvort sannleikurinn og ekkert nema sannleikurinn sé samt ekki alltaf sterkasta vopnið í heilögu stríði við ofsatrúarmann á þurrafylliríi?