Helvíti eins og það birtist í Vítisljóðum Dantes er sniðugur staður. Það gengur niður á við í spíral og á botninum situr Djöfullinn sjálfur en syndugar sálirnar kveljast í vítishringjunum fyrir ofan hinn illa.
Þetta Víti minnir helst á opinbert apparat í deildarskiptingu sinni þar sem syndararnir eru flokkaðir eftir því hvað þeir gerðu af sér í lifanda lífi og er síðan fundinn staður í tilteknum hring þar sem þeir taka út píslir sem ríma við afbrot þeirra í jarðlífinu.

Hefði Dante gert ráð fyrir sérstökum hring fyrir vinnualka héti hann eflaust sumarfrí. Þegar vinnualkinn fer í frí er stoðunum kippt undan tilveru hans. Hann verður eins og segir í ljóðinu, líkastur hundi sem á ekki bein eða leikara sem finnur sig ekki í rulluni. Göturnar eru mældar fram og aftur, sígaretturnar fuðra upp og kaffið flæðir í lítratali á hverjum degi.
Jörðin heldur áfram að snúast á fullri ferð. Lífið gengur sinn vanagang en vinnualkinn stendur í stað. Frosinn, útlægur vegna þess að hann kann ekki að slappa af. Fíklar eru býsna lunknir við að redda sér því sem þeir þarfnast og þannig er fræg sagan af hassausnum sem átti aldrei fyrir strætó en gat alltaf skrapað saman fyrir köggli. Vinnualkanum eru hins vegar allar bjargir bannaðar og honum líður eins kynóðum geldingi í kvennabúri soldánsins.
Það þarf ekki að hafa mörg orð um það hvað læknadópari gerir ef hann fær lykla að lyfjabúri eða fyllibytta með fulla vasa fjár gerir á barnum. Það þarf svo sem heldur ekki að fjölyrða um hvað vinnualkinn gerir í sumarfríinu. Hann bíður, telur dagana, engist um í fullkomnu tilgangsleysi og berst við að halda sönsum. Held að það sem hann era ð glíma við sé kallað fráhvörf.

Ég vann fyrir mér sem bensínafgreiðslumáður á myrkustu árum lífs míns. Að sínöldrandi viðskiptavinunum frátöldum voru markaðsspekingarnir á aðalskrifstofunni helstu óvinir okkar Dagsbrúnarmannanna.
Uppskrúfaðir dindlar með amerískt háskólapróf í markaðs- og þjónustufræðum, pinnstífir í jakkafötum með bindi reyrt upp í háls, eru versta martröð verkamannsins.

Þeir sitja á kontórunum sínum úr öllum tengslum við umhverfi sitt og geta ekki gert minnsta greinarmun á íslensku samfélagi og amerísku og hafa meira að segja komið því til leiðar að sá munur hefur nánast þurrkast út. Og í hvert skipti sem þessir spekingar fengu hugmynd bitnaði það á okkur.
Ég man til dæmis eftir tilskipun um það að símanum á bensínstöðinni yrði að svara fyrir fjórðu hringingu, annað væri léleg þjónusta. Þetta var niðurstaða ítarlegrar rannsóknar. Þá er ekki verra fyrir viðskiptavini ónefnds olíufélags að geta fengið að kasta af sér vatni í nýskrúbbað postulín. Geri fólk slíkar kröfur ætti það að pissa laust eftir klukkan 14, 18 og 22. Þá eru klósettin nýþrifin og því til staðfestingar hangir skilti á salernisveggnum. Minnisvarði um einn farsælasta markaðsmann landsins sem nú stýrir heilli borg eins og ekkert sé.
Gamli kallinn sem ég vann með átti bágt með að trúa því að framtíð fyrirtækisins stæði og félli með því hversu oft á dag við þrifum salernið. Hann hafði lagt vegi og brýr við vondar aðstæður út um allt land og smurt trukka fyrir Varnarliðið. Hann var líka til sjós og át þá skrínukost. Hann trúði mér fyrir því að lífið hefði verið miklu einfaldara í gamla daga þegar fólk var vant því að þurfa að bjarga sér sjálft. Nú væri þjónustan búin að gera meirihluta þjóðarinnar að ósjálfbjarga aumingjum.
Gamaldags bensínkallar eins og þessi góði vinur minn eru að deyja út og nú er meðal bensínafgreiðslumaður ekki fær um að skipta um parkljósaperu í Toyotu en hann getur sett ís í brauðform og reytt fram pylsu með öllu. Framfarir öllum til hagsbóta?

Fólk hefur verið að áreita mig töluvert í sumarblíðunni fyrir það hvernig ég klæði mig en ég geng alltaf og eingöngu í svörtum fötum frá toppi til táar hvernig sem viðrar.
Þessar sjálfskipuðu tískulöggur hafa flestar fallist á þau rök mín, með semingi þó, að ég klæði mig í samræmi við andlega líðan mína og lífsviðhorf almennt og því sé svart eini kosturinn þar sem ég sjái aldrei til sólar.

Þetta er auðvitað bölvuð lygi og fyrirsláttur þar sem ég hef ekki yfir neinu að kvarta á meðan ég ét prósakkið mitt reglulega. Svörtu fötin hafa því ekkert með geðheilsu mína að gera en þau eru þó fyrir löngu orðin lífsstíll sem ég hef ekki einu sinni getað brotið upp þó einhver lummuleg íslensk hljómsveit hafi tekið mikinn sjarma af klæðaburði mínum með því að kenna sig við svört föt.
Ástæðan fyrir því að ég festist í svörtu fötunum er nefnilega fyrst og fremst hégómleg og ber viðleitni minni til þess að vera óháður óþolandi dyntum tískunnar kolsvart vitni. Svart fer nefnilega aldrei úr tísku og á alltaf við. Tíminn hefur ekki sigrast á svörtu og mun ekki gera það.
Ég brest iðulega í grát þegar ég sé ljósmyndir af mér sem barn en þá var þetta hippadót ekki alveg útdautt og því eru allir eins og fífl, börn og fullorðnir. Svörtu fötin mín eru því lærdómur dreginn af litskrúðugri og ljótri fortíð og ég veit að ég get alltaf borið hausinn hátt þegar ég sé myndir af mér fullorðnum eftir 20-30 ár. Þær gætu hafa verið teknar í gær - vegna þess að ég er í svörtu.
Talandi um hippa þá er auðvitað helsta framlag þeirra til framara í heiminum að ryðja ljótum en þægilegum fötum braut og festa joggingallann í sessi sem er í sjálfu sér glæpur gegn mannkyninu
Blómabörnin ætluðu að bæta heiminn en visnuðu hratt og skilja ekkert eftir sig nema hroðalegan fatastíl og kynslóð ungs fólk sem skilur ekki gömlu hugsjónirnar og nauðgar þeim nú í borgaralegum söngleik leikstýrðum af ungum sjálfstæðismanni.
Ha, ha, gott á hippana.

Poppstjörnur, kvikmyndaleikarar og annað frægt fólk úti í hinum stóra heimi er ódauðlegt. Það neyðist auðvitað til þess að geispa golunni fyrr eða síðar eins og við hin en ólíkt okkur hinum dauðlegu lifa þau áfram í minningu allrar heimsbyggðarinnar.

Það þarf sterk bein til að lifa í kastljósi fjölmiðla og hafa það hangandi yfir sér að sjálfur dauðinn mun ekki einu sinni slökkva þau ljós og því verða stjörnurnar í raun að lifa lífi sínu öllu þannig að það geti staðið undir eilífiðinni.
James Dean, Elvis Presley, Marilyn Monroe, Humphrey Bogart, John F. Kennedy , Winston Churchill og Jónas Hallgrímsson. Það væri alveg galið að halda því farm að þetta fólk sé dautt.
Skrautlegt lífshlaup þeirra, afrek í poppmenningunni og á stundum tragískir dauðdagar hafa tryggt þeim eilíft líf. Sama má segja um snillingana Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain og Jim Morrison. Öll höfðu þau vit á því að deyja 27 ára og tryggja sér þannig eilíft líf. Þau væru öll örugglega ömurleg og sorgleg gamalmenni hefðu þau ekki dáið á toppnum. Sjáiði bara Paul McCartney.
Annars fór ég að pæla í eilífðarmálum stjarnanna eftir að spikfeitt, biturt, geðstirt gamalmenni og jafnvel líka illmenni, Marlon Brando, kvaddi þennan heim á dögunum. Hann var á sínum yngri árum kyntákn, ofurtöffari og frábær leikari en það er hætt við að ferskari minningar um pirruðu fitubolluna skyggi á eilífðarmynd Brandos. Það var mikill afleikur hjá þessum stórleikara að lifa svona lengi. Það hefði verið öllum fyrir bestu ef hann hefði dáið áður en hann lék í Eyju dr. Moreaus. Það nennir enginn að muna til lengdar eftir feitum kalli sem var frábær leikari á milli þess sem hann lék í drasli fyrir peninga.

Sá ágæti ameríski sófaheimspekingur Hómer Simpson var einhvern tíma skipað að vera edrú í mánuð. Helsta uppgötvunin sem hann gerði á því tímabili var að hornabolti væri hundleiðinleg íþrótt. Eitthvað sem maður áttar sig ekki á þegar maður situr ofurölvi á áhorfendapöllunum.

Ég hef verið í þessum sporum Hómers undanfarið ár og er enn engu nær um hafnarbolta en þeim mun fróðari um hversu hundhelvíti leiðinlegt og tilgangslaust þetta svokallaða "djamm" er.
Þetta brölt gengur helst út á að berja mann og annan, eða öfugt, gera sig að fífli, og rekja raunir sínar og andlegar hremmingar fyrir daufum eyrum og ljúka þessu svo öllu með því að eðla sig í snarhasti til þess að geta vaknað tímanlega til þess að horfa á fótbolta, eða eitthvað álíka gáfulegt í sjónvarpinu, í þynnkunni. Sé þetta tilgangurinn eru áfengi eða aðrir vímugjafar vitaskuld meðalið. Án þess er þetta helgarsport með öllu óbærilegt.
Sjálfum fannst mér þetta allt æðislegt og með öllu ómissandi þar til ég kláraði drykkjukvótann en eftir að ég fór að stunda þetta með óskerta athyglisgáfu hlýt ég að spyrja mig hvað í veröldinni ég hafi verið að eltast við og er skapi næst að stefna ÁTVR fyrir dómstóla og fara fram á skaðabætur fyrir þau 12 ár í lífi mínu sem fóru í sollinn og súginn. Ég meina, ekki getur þetta verið sjálfum mér að kenna?
Gömlu klisjurnar um að maður sé manns gaman og brennivín sé vatn lífsins hrökkva skammt eftir að maður hefur setið að spjalli við allt "hressa" fólkið á djamminu og hlusta á það rekja raunir sínar og velta sér upp úr komplexum og minnimáttarkennd sinni tímunum saman á milli þess sem það ælir á gólfið og sullar á mann rauðvíni. Það hlýtur að vera hægt að drepa tímann með uppbyggilegri hætti. Er ekki Derrick ennþá í Sjónvarpinu á föstudagskvöldum?

Stuð milli stríða

Það komst í heimsfréttirnar í síðustu viku að Shakespeare hafi verið kona og í kjölfar Hollywood-myndar um Trójustríðið hafa spekingar dustað rykið af þrasi um hvort Hómer hafi verið einn maður eða margir, hvort hann hafi bara þulið kviður sínar eða skrifað þær niður sjálfur og þá hvernig hann fór að því þar sem sagan segir að hann hafi verið blindur.

Það er fánýt iðja að kyngreina Shakespeare enda verða verk hans jafn öflug og góð hvort sem hann pissaði sitjandi eða standandi. Áhrif Hómers á vestræna menningu verða heldur engu minni þó það sannist að Trjóustríðið hafi aldrei verið háð, Akkiles hugsanlega aldrei verið til og ekki verið neitt líkur Brad Pitt.
Sannleikurinn er afstæður í þessum málum eins og öðrum og sama hvað öllum vangaveltum líður eru Hamlet, Bjartur í Sumarhúsum, Akkiles og Egill Skallagrímsson til í alvörunni þó þeir hafi kannski aldrei verið til í raunveruleikanum. Sagan hefur hlaðið á þá holdi og blóði og gert þá ódauðlega um leið en eins og allir sæmilega vel lesnir Íslendingar vita lifir maður ekki af á jörðinni ef maður lifir ekki í skáldskap. Vísindalegar mælistikur fanga ekki sannleikann í lífinu.
Önnur lögmál gilda um fréttir en því miður hefur þessi hugsanavilla fest sig í sessi í pólitísku dægurþrasi um atburði líðandi stundar og þegar leki trúnaðarupplýsinga verður að frétt í fjölmiðlum snýst framhaldið ekki um það sem máli skiptir í fréttinni heldur hvaðan lekinn kom og hvernig koma beri í veg fyrir að fólk kjafti frá.
Kjarni málsins týnist í tilganglausu blaðri sem skiptir engu máli. Það er að vísu sauðmeinlaust að festa sig í pælingum um hvort Shakespeare hafi verið karl eða kerling en það er beinlínis hættulegt að leyfa þessum þankagangi að grassera í umræðum um atburði líðandi stundar. Það má að vísu hugga sig við það að sagan mun malbika yfir þetta allt saman og þegar fram líða stundir mun það skipta jafn miklu máli hver kom stóra bolludagsmálinu af stað og hvort Billy Shake samdi Macbeth í fyrirtíðarspennu.