Það þarf sterk bein til að lifa í kastljósi fjölmiðla og hafa það hangandi yfir sér að sjálfur dauðinn mun ekki einu sinni slökkva þau ljós og því verða stjörnurnar í raun að lifa lífi sínu öllu þannig að það geti staðið undir eilífiðinni.
James Dean, Elvis Presley, Marilyn Monroe, Humphrey Bogart, John F. Kennedy , Winston Churchill og Jónas Hallgrímsson. Það væri alveg galið að halda því farm að þetta fólk sé dautt.
Skrautlegt lífshlaup þeirra, afrek í poppmenningunni og á stundum tragískir dauðdagar hafa tryggt þeim eilíft líf. Sama má segja um snillingana Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain og Jim Morrison. Öll höfðu þau vit á því að deyja 27 ára og tryggja sér þannig eilíft líf. Þau væru öll örugglega ömurleg og sorgleg gamalmenni hefðu þau ekki dáið á toppnum. Sjáiði bara Paul McCartney.
Annars fór ég að pæla í eilífðarmálum stjarnanna eftir að spikfeitt, biturt, geðstirt gamalmenni og jafnvel líka illmenni, Marlon Brando, kvaddi þennan heim á dögunum. Hann var á sínum yngri árum kyntákn, ofurtöffari og frábær leikari en það er hætt við að ferskari minningar um pirruðu fitubolluna skyggi á eilífðarmynd Brandos. Það var mikill afleikur hjá þessum stórleikara að lifa svona lengi. Það hefði verið öllum fyrir bestu ef hann hefði dáið áður en hann lék í Eyju dr. Moreaus. Það nennir enginn að muna til lengdar eftir feitum kalli sem var frábær leikari á milli þess sem hann lék í drasli fyrir peninga.