Þeir sitja á kontórunum sínum úr öllum tengslum við umhverfi sitt og geta ekki gert minnsta greinarmun á íslensku samfélagi og amerísku og hafa meira að segja komið því til leiðar að sá munur hefur nánast þurrkast út. Og í hvert skipti sem þessir spekingar fengu hugmynd bitnaði það á okkur.
Ég man til dæmis eftir tilskipun um það að símanum á bensínstöðinni yrði að svara fyrir fjórðu hringingu, annað væri léleg þjónusta. Þetta var niðurstaða ítarlegrar rannsóknar. Þá er ekki verra fyrir viðskiptavini ónefnds olíufélags að geta fengið að kasta af sér vatni í nýskrúbbað postulín. Geri fólk slíkar kröfur ætti það að pissa laust eftir klukkan 14, 18 og 22. Þá eru klósettin nýþrifin og því til staðfestingar hangir skilti á salernisveggnum. Minnisvarði um einn farsælasta markaðsmann landsins sem nú stýrir heilli borg eins og ekkert sé.
Gamli kallinn sem ég vann með átti bágt með að trúa því að framtíð fyrirtækisins stæði og félli með því hversu oft á dag við þrifum salernið. Hann hafði lagt vegi og brýr við vondar aðstæður út um allt land og smurt trukka fyrir Varnarliðið. Hann var líka til sjós og át þá skrínukost. Hann trúði mér fyrir því að lífið hefði verið miklu einfaldara í gamla daga þegar fólk var vant því að þurfa að bjarga sér sjálft. Nú væri þjónustan búin að gera meirihluta þjóðarinnar að ósjálfbjarga aumingjum.
Gamaldags bensínkallar eins og þessi góði vinur minn eru að deyja út og nú er meðal bensínafgreiðslumaður ekki fær um að skipta um parkljósaperu í Toyotu en hann getur sett ís í brauðform og reytt fram pylsu með öllu. Framfarir öllum til hagsbóta?