Fátt vekur hjá mér jafn mikinn óhug og fjöldasamkomur og því eru 17. júní og menningarnótt verstu dagar ársins í mínum huga. Þessa daga ryðjast allir sem vettlingi geta valdið niður í miðbæ og því stóraukast líkurnar á því að maður rekist á einhvern sem telur sig þekkja mann eða eiga tilkall til þess að tala við mann.

Ég treysti mér því ekki að vera á ferli þessa daga. Ég hef það fyrir hefð á 17. júní að byrgja mig upp af hryllingsmyndum, draga fyrir alla glugga og horfa á blóðsúthellingar og splattera á meðan hinir hópast í bæinn rígmontnir yfir því að eiga frelsishetjur sem brugðu aldrei brandi, hleyptu ekki af einu skoti og þrösuðu sig til sjálfstæðis.
Þó undirtónar Menningarnætur séu ekki jafn hallærislegir get ég samt engan veginn tekið þátt í gleðinni og hef það fyrir sið að sitja heima, einn og bitur, og horfa á myndir með Sylvester Stallone í vídeóinu. Í fyrra fór ég í gegnum menningarstórvirkið Cobra og hugsaði mér gott til glóðarinnar í ár og ætlaði að horfa á allar Rambómyndirnar þrjár.
Menningaróttinn, angistin og fólksfælnin heltók mig þó svo heiftarlega aðfararnótt menningarnætur að ég saknaði þess heitt að vera ekki enn drykkjumaður. Það var nefnilega stundum kostur við drykkjuna að maður gat látið leiðinlega daga, leiðinlegt fólk og fúlar minningar hverfa í óminnishyldýpi það sem kennt er við blakkát.
Lausnin var því að fara út á lífið og horfa á aðra velta sér upp úr minnisleysinu. Sat á fáförnum bar, að sjálfsögðu, og drakk svart kaffi þar til menningarnæturdagur reis og var svo búinn á því að ég svaf alla Menningarnóttina af mér. Heyrði hvorki í flugeldum né útitónleikum og einu heimildirnar sem ég hef fyrir því að hálf þjóðin hafi verið á Lækjartorgi á laugardaginn eru á síðum dagblaðanna.
Það er góð tilfinning.

Alveg frá því að ég var barn hefur mig dreymt um stað þar sem engin dagatöl, klukkur og stundatöflur stjórna lífinu. Í þessari útópíu minni gæti ég vaknað þegar mér sýndist, farið að sofa þegar mér sýndist og dólað mér í gegnum lífið án þess að þurfa nokkurn tíma að standast tímamörk, axla ábyrgð eða hafa yfirleitt nokkra skoðun á nokkrum sköpuðum hlut.

Ég fann þennan stað á Grænlandi fyrir skömmu og komst eina ferðina enn harkalega að því að maður skyldi fara varlega með að óska sér þar sem óskin gæti ræst með tilheyrandi skelfingu.
Í Tasiilaq á austurströnd Grænlands skiptir tíminn engu máli. Þau fáu þjónustufyrirtæki sem starfa í bænum hafa að vísu auglýsta opnunartíma en þeir eru staðlausir stafir þar sem hending ein virtist ráða því hvort kaffihúsið og sjoppan væru opin á uppgefnum tímum.
Eymdin er allsráðandi í þessu klukkulausa þorpi sem ég hefði talið að ætti að vera paradís á jörð. Moldarvegirnir eru á kafi í rusli, sígarettustubbum og bjórdósum og íbúarnir mæla þá fram og til baka og reyna að drepa tímann sem er samt ekki til. Láta daginn líða á rölti í subbuskapnum og bíða eftir að næsti dagur, sem verður nákvæmlega eins, rísi upp.
Verðmætasköpun á staðnum er engin og allt framtak hefur verið drepið niður. Það vantar tímann, klukkuna, dagatalið. Þessa miskunnarlausu herra sem keyra mannskepnuna áfram og virkja bæði til góðra verka og slæmra.
Kaupfélagið á staðnum sýnir þessa heimsmynd í hnotskurn en þar má kaupa brennivín, haglabyssur og útfararkransa. Það er nefnilega ekkert hægt að gera í tímaleysi annað en drekka sig fullan og skjóta sig í hausinn.

Ásgeir Davíðsson, sem er best þekktur sem Geiri í Maxims, hefur opnað verslun með hjálpartæki ástarlífsins á undir merkjum Maxim´s Frakkastíg þar sem súlustaðurinn Vegas var áður til húsa. Þar býður Geiri upp á flest það sem hugurinn girnist þegar kemur að kynlífi, hvort sem fólk kýs að stunda það eitt með sjálfu sér eða með öðrum.

Gervilimir og -sköp fást í öllum stærðum og litum og þeir sem hafa efni á geta splæst sér í uppblásinn bólfélaga í fullri stærð. Helsta nýungin á nýja staðnum er þó svokallað "pepshow" eða gæjusýning þar sem hægt er að fylgjast með föngulegum stúlkum eða flottum körlum fletta sig klæðum. Áhorfendur eru þá einir útaf fyrir sig í litlum, myrkum klefa og svo lengi sem þeir dæla seðlum í sjálfsala helst útsýni þeirra óskert. Geiri hrökklaðist á sínum tíma frá Reykjavík með súlustaðinn sinn Maxim´s þegar borgaryfirvöld gerðu honum erfitt um vik með 4 metra nálgunarbanni gesta á nektardansmeyjarnar.
En nú er Geiri sem sagt kominn aftur til borgarinnar og segir engan hafa amast við sér enda sé gæjusýningin í litlu frábrugðin því að sitja og horfa á "ljósbláa mynd í sjónvarpinu." Geiri mun einnig opna kynlífssímalínu á næstunni og grét það þurrum tárum þegar mínútan á nýju línunni var auglýst, fyrir mistök, á 299.000 krónur í DV í gær. Síminn þagnaði ekki á Maxim´s þar sem menn vildu ólmir fá að vita hvaða ósköp þeir fengju að heyra fyrir þessa upphæð. Geiri opnar Maxim´s klukkan 12 á hádegi og lokar á miðnætti. Gæjusýningarnar byrja strax í dagsbirtu en fyrst um sinn býður Geiri aðeins upp á dömur í klefanum en bætir úr karlmannsleysinu þegar karlkynsdansarinn á staðnum kemur heim en hann keppir nú á heimsmeistaramóti strippara. Geiri leggur mikla áherslu á að hægt verði að skoða fáklæddan karl hjá sér þar sem vöruúrvalið í nýju búðinni miðist fyrst og fremst við þarfir kvenna.

Ég er búinn að vera kaffihúsaheimspekingur í afleysingum í sumarfríinu. Sit á kaffihúsum og ölkrám meira og minna allan sólarhringinn, drekk kaffi, hugsa og ræði við fólk sem nennir að hlusta á nýjustu niðurstöður mannlífsrannsókna minna.

Helstu niðurstöður helgarinnar eru að á Langa bar heldur til fólk sem hefur dýpri skilning á lífinu en slektið sem troðfyllir Ölstofuna.
Á Langa bar kemur saman skipbrotsfólk úr ólgusjó lífsins, djúpviturt, ofurölvi og svolítið þreytt. Þetta fólk hefur samt pláss í hjarta sínu fyrir náungann, hefur raunverulegar áhyggjur af líðan Bobby Fischers í fangabúðunum í Japan og hefur enn meiri áhyggjur af andlegri líðan félaga sinna sem dvelja í fásinninu á Litla-Hrauni.
Á hinum staðnum er fólk öllu uppteknara af sjálfu sér og talar helst ekki um annað. Allir eru auðvitað á uppleið og ætla að verða eitthvað æðislegt. Einhverjir munu þó auðvitað detta í lukkupottinn og enda á Langa bar. Reynslunni ríkari og bæði betri og skemmtilegri manneskjur en þeir eru þessa stundina.
Annars tala ég og hugsa mest um ástina þegar ég er ekki að ræða hinstu rök tilverunnar við atvinnufyllibyttur eða bjarta framtíð atvinnuupa sem sjá fram á bjartari tíma og haug af gervipeningum. Það er meira að segja búið að opna Rex aftur!
Rannsóknir mínar á ástinni hafa leitt mig að þeirri niðurstöðu að hún er blekking, ekki til. Þeta hef ég reynt á eigin skinni og fæ nú mikið út úr því að rífa niður ungt og ástfangið fólk. Þeir sem eru um tvítugt liggja best við höggi og bölspámaðurinn fullyrðir glottandi að lífið þurfi ekki nema nokkur ár til viðbótar til að mola þau niður og drepa ástina.
Var um daginn spurður hvort það væri hægt að finna ástina á nektardansstað. Svarið er "já". Þar sem ástin er blekking er hægt að finna hana alls staðar og það er auðvitað hægt að kaupa hana eins og allt annað um þessar mundir. Ástin endist þó ef til vill skemur á Goldfinger en í kjallaríbúð í Grafarvoginum. Hún blómstar á meðan fjármagnið er fyrir hendi en þegar synjunin kemur á greipslukortið gufar hún upp. Þetta getur gerst á nokkrum klukkustundum við súluna en tekur stundum ár og jafnvel áratugi annars staðar.
Lokaniðurstaðan verður þó hin sama: "Ekki reyndist innistæða fyrir ástinni".