Ég treysti mér því ekki að vera á ferli þessa daga. Ég hef það fyrir hefð á 17. júní að byrgja mig upp af hryllingsmyndum, draga fyrir alla glugga og horfa á blóðsúthellingar og splattera á meðan hinir hópast í bæinn rígmontnir yfir því að eiga frelsishetjur sem brugðu aldrei brandi, hleyptu ekki af einu skoti og þrösuðu sig til sjálfstæðis.
Þó undirtónar Menningarnætur séu ekki jafn hallærislegir get ég samt engan veginn tekið þátt í gleðinni og hef það fyrir sið að sitja heima, einn og bitur, og horfa á myndir með Sylvester Stallone í vídeóinu. Í fyrra fór ég í gegnum menningarstórvirkið Cobra og hugsaði mér gott til glóðarinnar í ár og ætlaði að horfa á allar Rambómyndirnar þrjár.
Menningaróttinn, angistin og fólksfælnin heltók mig þó svo heiftarlega aðfararnótt menningarnætur að ég saknaði þess heitt að vera ekki enn drykkjumaður. Það var nefnilega stundum kostur við drykkjuna að maður gat látið leiðinlega daga, leiðinlegt fólk og fúlar minningar hverfa í óminnishyldýpi það sem kennt er við blakkát.
Lausnin var því að fara út á lífið og horfa á aðra velta sér upp úr minnisleysinu. Sat á fáförnum bar, að sjálfsögðu, og drakk svart kaffi þar til menningarnæturdagur reis og var svo búinn á því að ég svaf alla Menningarnóttina af mér. Heyrði hvorki í flugeldum né útitónleikum og einu heimildirnar sem ég hef fyrir því að hálf þjóðin hafi verið á Lækjartorgi á laugardaginn eru á síðum dagblaðanna.
Það er góð tilfinning.