Ég fann þennan stað á Grænlandi fyrir skömmu og komst eina ferðina enn harkalega að því að maður skyldi fara varlega með að óska sér þar sem óskin gæti ræst með tilheyrandi skelfingu.
Í Tasiilaq á austurströnd Grænlands skiptir tíminn engu máli. Þau fáu þjónustufyrirtæki sem starfa í bænum hafa að vísu auglýsta opnunartíma en þeir eru staðlausir stafir þar sem hending ein virtist ráða því hvort kaffihúsið og sjoppan væru opin á uppgefnum tímum.
Eymdin er allsráðandi í þessu klukkulausa þorpi sem ég hefði talið að ætti að vera paradís á jörð. Moldarvegirnir eru á kafi í rusli, sígarettustubbum og bjórdósum og íbúarnir mæla þá fram og til baka og reyna að drepa tímann sem er samt ekki til. Láta daginn líða á rölti í subbuskapnum og bíða eftir að næsti dagur, sem verður nákvæmlega eins, rísi upp.
Verðmætasköpun á staðnum er engin og allt framtak hefur verið drepið niður. Það vantar tímann, klukkuna, dagatalið. Þessa miskunnarlausu herra sem keyra mannskepnuna áfram og virkja bæði til góðra verka og slæmra.
Kaupfélagið á staðnum sýnir þessa heimsmynd í hnotskurn en þar má kaupa brennivín, haglabyssur og útfararkransa. Það er nefnilega ekkert hægt að gera í tímaleysi annað en drekka sig fullan og skjóta sig í hausinn.