Þegar það fer að skyggja og kólna á þessu guðsvolaða landi hugsa ég alltaf þessum norsku hálfbjánum sem settust hér að í landnáminu þegjandi þörfina. Hverjum öðrum en þunglyndum Norðmönnum á flótta undan húmorsleysinu heima fyrir hefði dottið í hug að hefja búskap á ísmola á mörkum hins byggilega heims?

Skammdegisþunglyndið mitt er þeim að kenna en ekki mér en það er ekki ofsögum sagt þetta með syndir feðranna og þess vegna fellur það mér í skaut að greiða úr sálarflækjunni sem hinn rangnefndi Leifur heppni (Ingólfur Arnarson, obviously) af mér.
Hefði manngarmurinn haft rænu á því að láta öndvegissúlurnar eiga sig og sigla áfram lægi ég sjálfsagt núna á sólarströnd að lepja margarítur í stað þess að horfa út um gluggann með kvíðahnút í maganum.
Áratugalagt andlegt skammdegi hefur þó kennt mér ýmislegt og ég er næstum hættur að vera hræddur við kuldann, myrkrið og depurðina. Ég er til dæmis hættur að spila "Aldrei fór ég suður" með Bubba á "repeat" frá september til maí. "Langa dimma vetur vindurinn smaug í gegn um allt./ Kannski var öllum öðrum hlýtt en mér var allavegana kalt./ Þar biðu allir eftir sumrinu en biðin var löng og ströng./"
Ég er líka hættur að sjá feita loftbita og hengingarólar í hillingum í desember þegar fjöldinn reynir að gleyma vetrarhryllingnum í yfirkeyrðu jólaljósasjói. Lausnin er einföld; tvöfaldur skammtur. Tvöfaldur skammtur af geðlyfjum (fyrir þá sem þau taka), brennivíni (fyrir það sem það nota), kynlífi (fyrir þá sem það stunda), sjónvarpi (fyrir þá sem á það glápa), eróbikk (fyrir þá sem það stunda) og svona mætti lengi telja. Í stað þess að bíða eftir sumrinu er best að tapa sér í neyslu og með 40 mg af prósakki, kanaúlpuna mína og grænlensku selskinnshúfuna getur ekkert stöðvað mig.
Maður verður að tækla íslenska veturinn (sem er að vísu orðinn að löngu, leiðinlegu hausti) að hætti víkinga og þeirra vitleysinga sem komu okkur hingað.

Hitti skemmtilegan mann á Ölstofunni um daginn en líkurnar á því að það gerist eru álíka miklar og að fá eldingu í hausinn á góðviðrisdegi. Það sem gerði okkur svona skemmtilega var líklega fyrst og fremst það að við vorum hvorugur ofurölvi og á sama aldri.

Þessi ágæti maður var nýbúinn að öðlast kynslóðarvitund. Þetta fólst aðallega í því að framvegis ætlaði hann að gefa skít í þetta Bítla og Rolling Stones pakk og krefjast þess hástöfum í öllum partíum að fá að spila lög með Duran Duran. Þetta gerði okkur samstundis að blóðbræðrum þar sem ég hef alltaf verið mjög kynslóðameðvitaður og tekið Djúranið fram yfir Bítla og Stóns.
Þessar gamalmennagrúppur voru upp á sitt besta þegar það var í tísku að vera hálviti. Ekkert að því svo sem og rétt eins og týndi hlekkurinn var ómissandi í þróunarsögu mannskepnunnar þurftu að koma kynslóðir útúrreyktra bjána til þess að hrista teprulega kredduhlekkina af lífinu. Það liggur til dæmis í augum uppi að Jim Morrison ruddi brautina fyrir Sex Pistols og Madonnu.
Duran Duran ber höfuð og herðar yfir þær hljómsveitir sem kenndar eru við nýrómantík og færðu kæruleysilega gleði og ástarvellu inn í áratug kjarnorkuóttans þar sem maður átti von á heimsendi alla daga.
Á þessum árum var aðalmálið að lifa lífinu lifandi þar sem dauðinn var á næsta leyti. Mánaðarlangt kennaraverkfall var því himnasending og ég minnist þess ekki að það hafi truflað heimilislíf mikið enda voru skólar ekki dagheimili þá og krakkarnir fóru bara út að leika. Maður hafði auðvitað ekki neina samúð með bítlamussuskrílnum í verkfallinu og óskaði þess að það stæði sem lengst.
Mér skilst að skólakrakkar dagsins í dag standi með kennurum sínum og vilji að verkfallinu ljúki sem fyrst. Göfugt og heilbrigt sjónarmið en það er ekki vitrænt samræmi í því að nemendur styðji kennara. Á hvaða tónlist er þetta unga fólk nú til dags eiginlega að hlusta á?

Ég álpaðist á fund hjá Femínistafélaginu um daginn og komst að því, mér til nokkurrar furðu, að ég væri staðnaður. Hélt nefnilega að það væri allt í stakasta lagi í jafnréttismálum.

Ég fékk femínískt uppeldi þar sem mamma missti sig í kringum stofnun Kvennalistans og Kvennaathvarfisins þegar ég var á viðkvæmum aldri. Þessum áhugamálum mömmu fylgdu endalausir fundir þannig að unglingurinn ég gekk sjálfala og bar ábyrgð á tveimur yngri systkinum. Femíníska uppeldið hennar mömmu fólst líka aðallega í því að herða mig upp þannig að ég "dræpist ekki úr hungri fyrir framan ísskápinn" ef kona væri ekki á heimilinu.
Þegar mamma sleppti af mér takinu lenti ég í klónum á konu sem sá sér leik á borði og í krafti jafnréttishugsjónna móður minnar hlekkjaði hún mig við eldhúsvaskinn. Keðjan var ekki lengri en svo að ég rétt komst að þvottavélinni. Tólf ára dóttir mín kom einu sinni að máli við mig þar sem ég var að flokka sokka og brjóta saman nærbuxur og vildi ræða jafnréttisbaráttuna og kvenréttindakonurnar sem henni fannst klikk. Skildi svo sem að barnið áttaði sig ekki á gildi baráttunnar með pabba á kafi í uppvaski og ekki komin á þann aldur að þurfa að kynnast launamismun á eigin skinni. Útskýrði fyrir henni að hún mætti alls ekki vanmeta það sem áunnist hefði í jafnréttisbaráttunni og hún mætti þakka kvenskörungum liðinna tíma fyrir það að hún stæði jafnfætis strákunum í skólanum.
Áttaði mig svo á því um daginn, laus úr hlekkjunum, að það er lengra í land en mig grunaði og ég fæ ekki betur séð en við séum í blússandi bakkgír og séum á nákvæmlega sama stað og þegar mamma yfirgaf heimilið og fór í stríðið fyrir tuttugu árum eða svo. Það er því greinilega tímabært að stofna nýjan Kvennalista strax í dag.

1. Foxtrott by Jón Tryggvason.

2. Sódóma Reykjavík by Óskar Jónasson.
Histerycally funny. Icelandic cinema had been pestered with shotguns and pointless nutity until Óskar prooved with this film that both were out of date, like most Icelandic film makers at the time.

3. Kaldaljós by Hilmar Oddsson.
Beutiful, moving with excellent performances by two teenage actors.

4. Nói albínói by Dagur Kári.
The Icelandic version of the Elvis song In The Gettho. Totally brilliant in it´s simplicity.

5. Lalli Johns by Þorfinnur Guðnason.
A documentary about Iceland´s most notorius small time crook. A funny and tragic glimpse into the pathetic underworl of Reykjavík.

6. Hrafninn flýgur by Hrafn Gunnlaugsson.
Hrafn has made many of the worst movies in the history of Icelandic cinema. Here he rips of Kurosawa and Sergio Leone with style. An Icelandic viking spaghetti western. Cooky but cool.

7. Benjamín dúfa by Gísli Snær Erlingsson.
Beautiful tale about friendship, death and comming off age. Stand by me for Icelanders.

8. Nýtt líf by Þráinn Bertelsson.
The first film in the only comic trilogy made in Iceland. Eggert Þorleifsson and Karl Ágúst Úlfsson in top form as the idiots Þór and Danni. Lovable guys in a happy go lucky film.

Foxtrott

This was supposed to be a fast moving action thriller and as such it is a
total faliure and probably the worst Icelandic film ever made. Meet Kiddi (Valdimar Örn Flygenring) an ex-football star who can´t face it that he is a has been.
He acts cool but is a natural born looser. He gets a break when he gets a job moving a bunch of cash across the country. He gets a cool jeep and a gun! His younger half brother, Tommy (Steinar Ólafsson), tags along and on the way they pick up a pretty girl, Lisa, played by Maria Ellingsen. Kiddi flips, tries to rape Lisa and leaves her for dead putting the good hearted younger brother in a crisis. Is he going to do the right thing or stand by his deranged brother?
For an Icelandic thriller this is unbelievably lame but as soon as you realize that Foxtrott is not an action movie but a comedy about a psychopath who takes a road trip with his retarded brother it turns into a cinematic masterpiece that can stand repeated wievings. For instance the brothers drive over a sheep on their way. Killing it, of course. This inspires a deep, emotional, philosophical conversation between the two idiods about the nature of death. And in the films climatic scene Kiddi shoots out a car window, scaring Tommy witless as he screams "are you crazy". One of the high points in Icelandic cinema history. Foxtrott is one of the funnies movies ever made. You just don´t know it yet.

Ég vaknaði upp við vondan draum í gærmorgun og leið einna helst eins og aumingja Gregor Samsa í þekktri skáldsögu eftir Kafka. Samsa vaknaði einn morguninn og uppgötvaði að hann hafði breyst í pöddu. Ástand mitt í gær var svipað þegar ég reis upp við dogg og komst að því að ég væri orðinn hægrimaður.

Ég hef ræktað andúð mína á íhaldinu af mikilli alúð í gegnum árin og hef jafnan talið mig kommúnista og viljað leysa allt ranglæti heimsins meðblóðugri byltingu fullviss um að ofbeldi leysi allan vanda og að einn vinstrimaður í gallabuxum og leðurjakka geti lagt að velli 10 hægritindáta í jakkafötum, hvort sem er í orði eða æði.
Tilvistarkreppan sem fylgir því að verða skyndilega sjálfstæðismaður er því að vonum djúpstæð og alvarleg en eftir því sem ég hugsa meira um þetta sannfærist ég enn frekar. Ég er orðinn íhald. Fyrirhuguð kaup Símans á Skjá einum opuðu augu mín en mér varð hreint út sagt flökurt við tilhugsunina um að rótgróið einokunarfyrirtæki í eign ríkisins teldi sér stætt á því að demba sér út í sjónvarpsrekstur.
Þetta mál eitt og sér vegur þó ekki nógu þungt til þess að breyta mér í íhald. Það er bara svo margt, margt fleira sem kemur til. Ég er til dæmis fullviss um að íslensk tunga og menningararfur muni hverfa á ljóshraða ef við göngum Evrópubákninu á hönd. Minnipokafólk hefur aldrei getað gert sérsamninga og Brussel mun því útrýma öllu því sem er íslenskt á mettíma.
Þegar sverfur til stáls í þessum málum mun Sjálfstæðisflokkurinn verða útvörður íslenskrar menningar. Það er samt sárt að þurfa að kyngja því 33 ára gamall að maður sé orðinn padda. Öðruvísi mér áður brá. Tíminn verður svo að leiða það í ljós hvort ég sé að þroskast eða bara að verða forpokað gamalmenni fyrir aldur fram.

Skemmtilegt hvað fólk getur orðið vitlaust með víni. Einu sinni drakk ég til þess að skerpa á hugsuninni og auðga andann. Það virkaði ekkert sérstaklega þegar upp var staðið og ég hef ekki enn hitt þann mann sem verður gáfaðri við það að drekka. Leitaði samt að þessum manni í miðborg Reykjavíkur um helgina. Hann lét ekki sjá sig en það var aftur á móti offramboð á fólki sem verður vitlaust með víni.

Ég skemmti mér því konunglega þar sem það gleður mig fátt jafn mikið og að fá að fylgjast með öðrum verða sér til skammar. Þar fyrir utan er ágætt að láta minna sig á það með grafískum hætti hvað varð til þess að maður hætti að drekka.
Góður kunningi minn hefur þróað sérstakt 12 spora kerfi til að halda mönnum þurrum en það gengur út á að ganga í gegnum Kaffi Austurstræti í 12 sporum og virða fyrir sér eymdina hjá hirð Bakkusar.
"Þú mátt alls ekki stoppa því þá er stutt í að þú byrjir að drekka með þeim," segir þessi sjálfskipaði áfengisráðgjafi. Ég tek þó sénsinn af og til og sit tímunum saman á ölkrám. Finn mér gott stúkusæti og fæ mér kaffi. Um helgina fékk ég að sjá tvo alíslenska fituhlunka upplifa sig sem kyntröll með þeim afleiðingum að þeir tættu sig úr að ofan og leyfðu viðstöddum að skoða mörina sem þeir hafa safnað utan á sig. Hjón rifust og menn hótuðu slagsmálum á báða bóga og undir þessu sjónarspili var leikin angurvær sinfónía hinna brotnandi glasa.
Nóttin náði hápunkti þegar dagfarsprúður komplexabolti hvolfdi borði með leikrænum tilþrifum þannig að nokkrir lítrar af bjór fóru til spillis. Sem gömul fyllibytta gat ég ekki varist þeirri hugsun að þarna hefði verið farið illa með góðan bjór. Sá samt ekki eftir miðinum í gólfið.

Þetta er yndislegt líf, sérstaklega þegar aðrir eiga bömmerana.