Ég fékk femínískt uppeldi þar sem mamma missti sig í kringum stofnun Kvennalistans og Kvennaathvarfisins þegar ég var á viðkvæmum aldri. Þessum áhugamálum mömmu fylgdu endalausir fundir þannig að unglingurinn ég gekk sjálfala og bar ábyrgð á tveimur yngri systkinum. Femíníska uppeldið hennar mömmu fólst líka aðallega í því að herða mig upp þannig að ég "dræpist ekki úr hungri fyrir framan ísskápinn" ef kona væri ekki á heimilinu.
Þegar mamma sleppti af mér takinu lenti ég í klónum á konu sem sá sér leik á borði og í krafti jafnréttishugsjónna móður minnar hlekkjaði hún mig við eldhúsvaskinn. Keðjan var ekki lengri en svo að ég rétt komst að þvottavélinni. Tólf ára dóttir mín kom einu sinni að máli við mig þar sem ég var að flokka sokka og brjóta saman nærbuxur og vildi ræða jafnréttisbaráttuna og kvenréttindakonurnar sem henni fannst klikk. Skildi svo sem að barnið áttaði sig ekki á gildi baráttunnar með pabba á kafi í uppvaski og ekki komin á þann aldur að þurfa að kynnast launamismun á eigin skinni. Útskýrði fyrir henni að hún mætti alls ekki vanmeta það sem áunnist hefði í jafnréttisbaráttunni og hún mætti þakka kvenskörungum liðinna tíma fyrir það að hún stæði jafnfætis strákunum í skólanum.
Áttaði mig svo á því um daginn, laus úr hlekkjunum, að það er lengra í land en mig grunaði og ég fæ ekki betur séð en við séum í blússandi bakkgír og séum á nákvæmlega sama stað og þegar mamma yfirgaf heimilið og fór í stríðið fyrir tuttugu árum eða svo. Það er því greinilega tímabært að stofna nýjan Kvennalista strax í dag.