Ég hef ræktað andúð mína á íhaldinu af mikilli alúð í gegnum árin og hef jafnan talið mig kommúnista og viljað leysa allt ranglæti heimsins meðblóðugri byltingu fullviss um að ofbeldi leysi allan vanda og að einn vinstrimaður í gallabuxum og leðurjakka geti lagt að velli 10 hægritindáta í jakkafötum, hvort sem er í orði eða æði.
Tilvistarkreppan sem fylgir því að verða skyndilega sjálfstæðismaður er því að vonum djúpstæð og alvarleg en eftir því sem ég hugsa meira um þetta sannfærist ég enn frekar. Ég er orðinn íhald. Fyrirhuguð kaup Símans á Skjá einum opuðu augu mín en mér varð hreint út sagt flökurt við tilhugsunina um að rótgróið einokunarfyrirtæki í eign ríkisins teldi sér stætt á því að demba sér út í sjónvarpsrekstur.
Þetta mál eitt og sér vegur þó ekki nógu þungt til þess að breyta mér í íhald. Það er bara svo margt, margt fleira sem kemur til. Ég er til dæmis fullviss um að íslensk tunga og menningararfur muni hverfa á ljóshraða ef við göngum Evrópubákninu á hönd. Minnipokafólk hefur aldrei getað gert sérsamninga og Brussel mun því útrýma öllu því sem er íslenskt á mettíma.
Þegar sverfur til stáls í þessum málum mun Sjálfstæðisflokkurinn verða útvörður íslenskrar menningar. Það er samt sárt að þurfa að kyngja því 33 ára gamall að maður sé orðinn padda. Öðruvísi mér áður brá. Tíminn verður svo að leiða það í ljós hvort ég sé að þroskast eða bara að verða forpokað gamalmenni fyrir aldur fram.