Ég ætlaði sem sagt að verða þetta meinlausa gamalmenni sem silaðist sælt og glatt, fullsatt lífdaga að grafarbakkanum vitandi það að dauðinn væri ekkert annað en langur svefn og endalaus hvíld. Þessi rómantíska tálsýn gufaði upp um helgina þegar ég varð skyndilega gamalmenni.
Þunglyndið helltist yfir mig strax á föstudaginn þegar ég fékk lífeyrisyfirlit í hendurnar en þar kemur fram að með því að greiða sömu iðgjöld í nokkra áratugi til viðbótar mun ég hafa rúmar tíu þúsund krónur til ráðstöfunnar á mánuði í ellinni. Sjokkið kom svo á laugardeginum þegar ég horfði á Stjörnustríðsmyndirnar sem hafa haldið barninu í mér lifandi í tæp 30 ár. Mér fannst þær hallærislegar og barnalegar.
Skýrari merki um elli hef ég aldrei fundið en þetta átti enn eftir að versna þegar ég horfðist í augu við sjálfan mig í spegli áður en ég fór uppgefinn í háttinn klukkan 22 á laugardeginum. Augnabrýrnar eru orðnar að villtu stríi, það er byrjaður hárvöxtur í nefinu, magavöðvarnir eru að breytast í ýstru og sundbrjóstkassinn er að fletjast út.
Á sunnudeginum fór ég í apótekið og keypti fyrsta plokkarann minn og snyrti augnabrúnir og nef á meðan ég horfði á kollvikin hækka. Ég er 33 ára, gamall, þreyttur og bitur og þegar ég verð enn eldri ætla ég að hefna mín á æskunni með því að þykjast vera heyrnarlaus, setja upp hatt og keyra löturhægt.