Þetta er reginmisskilningur og sjaldan hef ég hlakkað jafn mikið til jólanna og einmitt nú þegar ég sé fram á að eyða þeim að miklu leyti einn í kjallaraholunni minni. Með hjónaskilnaði sagði ég nefnilega skilið við flest það sem fer í taugarnar á mér við jólin og mun til dæmis ekki senda út jólakort en sú smáborgaralega skylda hefur alltaf farið í taugarnar á mér. Þá verð ég ekki með neitt jólatré þar sem ég er búinn að sannfæra börnin mín um að það sé nóg að þau skreyti eitt slíkt í höfuðstöðvum sínum en sem málamiðlun ætla ég að kveikja af og til á kertum og búa til músarstiga úr gömlum Fréttablöðum.
Ég er búinn að sálgreina mig með tilliti til þessa jólaæðruleysis og hef komist að þeirri niðurstöðu að það er æskuhetjan mín, hann Trölli sem stal jólunum, sem er að hjálpa mér að komast í gegnum þetta. Mér fannst það á sínum tíma góð hugmynd hjá ódóinu að stela öllu þessu prjáli sem gerir jólin óþolandi með tilheyrandi flóðlýsingum, sköllum og falsgleði. Málið er nefnilega að þegar búið er að skafa allt glingrið utan af jólunum stendur það eitt eftir sem skiptir máli og þess vegna verða alveg jafn mikil jól í kjallaranum mínum og annars staðar þó piparkökurnar mínar verði keyptar í Bónus en ekki heimabakaðar.
Ekkert stress, ekkert bögg. Bara friður og ró og annað óveraldlegt sem var einu sinni kjarninn í jólunum. Það ætti líka enginn að þurfa að fylla tómarúm innra með sér með jólatrjám og dóti á meðan hann á börn. hvort sem þau eru hjá manni alla daga eður ei.