Sígarettustubbar, tyggjóklessur og annað neyslurusl hverfur undir snjóhvíta slæðu þannig að þegar maður horfir út um gluggann eftir snjóanótt finnst manni í eitt augnablik að maður sé að horfa á heimsins fyrsta morgun. Síðan fer maður út og hversdagsleikinn og kuldinn tekur við. Snjórinn er bara rómó á meðan maður er inni í vel kynntum húsi. Annars er hann bölvað bögg.
Snjórinn var auðvitað funheitur þegar maður var krakki en sjarminn fór endanlega af honum þegar ég fékk bílpróf en þá varð þetta fargan ávísun á vandræði og þunglyndi. Það er nefnilega eitthvað svo óendanlega hallærislegt og ótöff við að spóla fastur í skafli og þurfa að treysta á miskunnsemi meðborgaranna til að komast leiðar sinnar.
Ég tryggði sjálfstæði mitt gagnvart miskunnsömum samverjum, sem eru hvort eð er í útrýmingarhættu, með því að setja skriðdrekakeðjur undir fyrsta bílinn minn. Það gekk vel þar til það hlánaði en það er meira að segja það að taka svona græjur undan bílum þannig að ég ók á keðjunum á malbikinu þar til þær slitnuðu og skófu brettin af bílnum.
Það hefur því þyrmt yfir mig síðustu áratugina þegar fyrstu snjókornin falla og strákarnir á dekkjaverkstæðunum fá dollaramerki í augun en hjá þeim heita snjókornin gullkorn. Snjókoma helgarinnar stuðaði mig þó óvenjulítið, aðallega vegna þess að ég er hættur að eiga bíl og heiminn má því fenna í kaf mín vegna. Hræðslan er farin en ég hef samt ekki tekið þetta kalda náttúrufyrirbæri endanlega í sátt og treysti á að gróðurhúsaáhrifin verði búin að útrýma öllum snjó áður en ég verð gömul kuldaskræfa með beinþynningu.