Ég ákvað að láta reyna á þetta en það hitti þó svo óheppilega á að fyrsti dagurinn sem ég ætlaði sjálfur að gera að góðum degi var dagurinn eftir að Bandaríkjamenn kusu sér forseta. Ég frétti það áður en ég fór fram úr að allt útlit væri fyrir að Bush litli héldi forsetastólnum.
Fín ástæða til að breiða sængina yfir haus og tilkynna sig veikan, jafnvel góð og gild ástæða til að detta íða. Það eru engir smámunir þegar allt mannkynið tapar fjórum árum á einni nóttu.
Þarna kom eðlislæg svartsýnin sér að vísu vel þar sem ég gerði mér aldrei vonir um önnur úrslit. Sá því í hendi mér að þetta ólán mætti ekki skemma fyrir mér frábæran dag. Spratt fram úr gleypti prósakk, ginseng og lýsistvennu og lofaði sjálfum mér að þetta yrði góður dagur. Og sjá! Það gekk eftir.
Óvirkir alkóhólistar eru sagðir geta mælt bata sinn eftir því hversu mörg fífl eru í kringum þá. Fari fíflunum fækkandi er maður í góðum gír en byrji þeim að fjölga er ljóst að gremjan er að hlaðast upp og fallið ekki langt undan. Ég tók mig því til þennan dag og taldi fífl. Fann fá. Gat talið þau á fingrum annarrar handar.
Á þessari talningaferð minni rak ég augun í par sem gekk hönd í hönd niður Laugaveginn. Einu sinni varð mér alltaf óglatt þegar ég sá fólk auglýsa hamingju sína en nú finnst mér þetta bara sætt. Ástin er auðvitað svarið við stærstu tilvistarspurningu þessa heims og lífið er allt of yndislegt til þess að ég fari að láta eitt stórt fífl í Ameríku eyðileggja það fyrir mér.