Það besta við jólabókaflóðin eru safaríku og opinskáu ævisögurnar sem gefa forvitnum lesendum innsýn í líf fólks (aðallega kvenna) sem hefur verið að meika'ða en þurft um leið að takast á við innri djöfla og ytri hrylling.

Það var offramboð á svona bókum í fyrra og það var því hægur vandi að fróa kjaftakerlingunni innra með sér og slúðra um til dæmis líf fegurðardrottningar og barnastjörnu. Það er hins vegar kreppa í þessum bransa í ár þar sem mest fer fyrir ævisögum roskinna góðborgara. Gott og blessað auðvitað en höfðar ekki mikið til lágkúrulegustu gægjuþarfar minnar. Ég varð því að leita út fyrir landið og miðin eftir jólabókinni minni í ár sem er ævisaga Jennu Jameson, frægustu klámmyndastjörnu allra tíma.
Bókin How to Make Love Like a Porn Star er dúndurlesning enda dregur stúlkan ekkert undan frekar en í kvikmyndum sínum. Og maður hefur ekki komist í gegnum marga kafla áður en það kemur að morði, nauðgun, dópneyslu og skepnuskap.
Engin íslensk ævisaga stenst samanburð við geggjað lífshlaup klámdrottningarinnar, en þessi bók sýnir svart á hvítu hversu fábreytilegt líf frægu Íslendinganna er í raun. Ævisögur okkar fólks eru bara venjulegar hvunndagssögur kryddaðar með smá dramatík.
Það sem er þó merkilegast við ævisögu klámdrottningarinnar er að með þessari naflaskoðun sinni grefur hún undan þeirri glansmynd sem klámbransinn hefur búið til af sjálfum sér. Jennu hefur verið teflt fram sem sjálfstæðri og frjálsri konu sem nýtur vinnunnar sinnar í botn vegna þess að kynlíf er svo skemmtilegt. Þessi galna goðsögn kolfellur þegar drottningin opnar sig, enda fer hún ekki leynt með það að tilveran í klámbransanum er viðbjóður. Meira að segja á toppum - að maður tali ekki um leiðina þangað.

Það er erfitt að vera fíkill í desember. Fíklum finnst fátt betra en að fá utanaðkomandi samþykki fyrir neyslu sinni og hegðun og í jólageðveiki þessa mánaðar sendir samfélagið okkur skýr skilaboð um að allt sé leyfilegt.
Áfengisneysla er aldrei jafn sjálfsögð og glöggið flæðir út um allt þannig að jafnvel afturkreistar og löghlýðnar skrifstofublækur telja sér allt í einu heimilt að aka undir áhrifum. Um ofátið þarf ekki að hafa mörg orð en mánuðurinn gengur út á að raða í sig gumsi af hlaðborðum og byrgja sig upp af sælgæti.

Allri geggjuninni fylgir svo innkaupaæði ársins þar sem verslunarfíklar geta grímulaust tapað sér í fíkn sinni og þurfa ekki að skammast sín fyrir neitt enda innkaupin öll framin í anda náungakærleikans sem réttlætir einnig ofátið og ölvunaraksturinn. Fíklar hugsa ekki um neitt nema sjálfa sig í ellefu mánuði á ári en fá svo að tapa sér gjörsamlega í neyslunni í desember þegar draumaréttlætingin verður að lögmáli og allir eru að gera allt fyrir aðra. Eða þannig sko.
Ég er ekkert efnaðari en í síðasta mánuði en nú finnst mér alveg sjálfsagt að ég fjárfesti í nýrri þvottavél, tölvu, bókastöflum, DVD-diskum og alls konar drasli. Það sem bjargar mér í þessu ati er hliðarfíkn sem ég kom mér upp þegar ég hætti að drekka. Piparkökur eru mitt dóp í desember. Mig langar ekkert í piparkökur í júlí en um leið og þær fylla hillur stórmarkaðanna í nóvember byrja ég að éta, og ég ét og ét og ét. Ég fylli jólatómarúmið innra með mér með piparkökum og losna því við að ausa dóti, mat og brennivíni ofan í ginnungagapið.
Jamm, fíklar góðir, svona eru jólin og þar sem það er í anda jólanna að miðla af reynslu sinni minni ég á að það þarf ekki nema eina rauðvín með matnum á aðfangadag til að eyðileggja jólin. Piparkökur gera hins vegar engum illt.

Íslendingar eru sorgleg þjóð og það er í raun með mestu ólíkindum að við skulum enn vera, á öndverðri 21. öld, jafn miklir sveitalubbar og raun ber vitni.
Halldór Laxness talaði fyrir raflýsingu íslenskra heimila á fyrri hluta 20. aldarinnar og vildi um leið kenna Íslendingum að bursta í sér tennurnar en móttökurnar sem stórtenórinn Kristján Jóhannsson fékk á dögunum benda samt ekki til annars en að við séum rétt skriðin úr moldarkofunum.

Menningarverðmæti Kristjáns eru að vísu mest í kjaftinum á honum frekar en gullbarkanum og á þessum óþolandi tímum pólitískrar rétthugsunar og geðlægðar er þessi maður þyngdar sinnar virði í gulli.
Íslendingar eru almennt orðnir svo miklar lyddur að það þorir enginn að opna kjaftinn lengur af ótta við að móðga einhverjar sjálfskipaðar siðgæðislöggur sem vilja að orðræða sé tómt froðusnakk. Utanríkisráðherra vor hefur að vísu sýnt gott fordæmi og kann blessunarlega enn að tvinna saman fúkyrðum og rífa kjaft.
Kristján er enn betri en Davíð og með nokkrum vel völdum setningum setti hann þjóðfélagið á hvolf í síðustu viku. Sem betur fer, nógu andskoti er þjóðmálaumræðan geld og leiðinleg dagsdaglega.
Það var enn meiri sláttur á Kristjáni fyrir nokkrum árum og hann stuðaði rislitla sauðahjörðina reglulega með yfirlýsingum sínum um menn og málefni um leið og hann sprengdi hugtakið sjálfstraust út í nýjar áður óþekktar víddir. Þá sáum við samt ekki ástæðu til að gera hann útlægan eins og nú.
Ástþór Magnússon og Ingvi Hrafn Jónsson hafa verið sporgöngumenn þessa andans jöfurs en standa ekki undir nafni enda fellur allt dautt og ómerkt sem þeir segja. Ég held að Jónas Sen hafi einu sinni kallað Kristján "þokulúður" í plötudómi og það er einmitt það sem Kristján er og þegar hann blæs verður allt vitlaust.
Við þurfum fleiri þokulúðra hérna og ættum því ekki að telja krónur og aura þegar menn eins og Kristján eiga í hlut.

Þeir Friðrik Guðmundsson og Kristinn Hrafnsson frumsýndu heimildarmynd sína, Íslenska sveitin, í síðustu viku en þar fylgjast þeir með íslenska friðargæsluliðinu í Kabúl að störfum. Íslendingar eru síður en svo á eitt sáttir um hvort það geti talist eðlilegt að þjóðin taki þátt í stríðsrekstrinum í Afganistan með því að senda þangað vopnaða sveit manna. Íslendingar eigi engan her og eigi því takmarkað erindi á vígvöllinn.

Dvöl okkar manna í Kabúl hefur verið réttlætt með því að benda á að það sé sjálfsagt og eðlilegt að Íslendingar taki þátt í uppbyggingunni í Afganistan ásamt öðrum NATO þjóðum og strákarnir okkar á flugvellinum í Kabúl séu ekki hermenn heldur friðargæsluliðar.

Friðargæsluliðar gráir fyrir járnum

Það er ekki tekin afgerandi afstaða til þess hvort Íslendingarnir séu hermenn eða ekki í Íslensku sveitinni en myndin talar sínu máli og þegar Íslendingarnir birtast gráir fyrir járnum í júníformum að æfa sig í meðferð skotvopna fæ ég ekki séð að nokkur geti dregið það í efa að þarna eru hermenn á ferðinni.
Íslendingarnir eru samt ekki á kafi í barrdögum og eru mikið að mála, smíða og dytta að hinu og þessu á flugvellinum en þeir eru vel vopnaðir og búnir til bardaga.
Sjálfir telja þeir íslensku friðargæslumenn sem rætt er við í myndinni það af og frá að þeir séu hermenn og allar hugmyndir um slíkt byggi á vanþekkingu. En hvað er hægt að segja um mann sem gengur um einkennisklæddur með alvæpni og er tilbúinn til að bregðast við áreiti með byssuskothríð? Orðabókarskilgreiningin er alveg örugglega hermaður.

Hressir strákar í byssó

Það er hins vegar alveg rétt að Íslendingarnir eru ekki alvöru hermenn. Því fer fjarri. Þetta eru frístundadátar sem hafa, að því er virðist á samtölum í myndinni, gripið gott tækifæri til að heimsækja framandi land og æfa sig í vopnaburði og skotfimi. Sumir þeirra segjast drifinir áfram af ævintýraþrá, aðrir eru í þessu fyrir peninga og sumir nefna fyrst og fremst návígið við öll þessi spennandi skotvopn.

Þarna eru samankomnir menn úr ýmsum kimum íslensks veruleika sem hafa sennilega flestir fengið grunninn að herþjálfun sinni upp úr amerískum bíómyndum og tala mikið í stöðluðum frösum um að vilja gera gagn, standa vörð um sóma Íslands og leggja lóð sín á vogarskálarnar þegar það skín í gegn hjá þeim flestum að það eru fyrst og fremst byssurnar sem heilla.

Leikmenn stjórna alvöru dátum

Það sem er svo hallærislegast við þetta allt er að þar sem Íslendingar eiga ekki neina hernaðarhefð duttu þessir kappar beint inn í þennan framandi heim og þar sem Íslendingar báru ábyrgð á stjórn flugvallarnis voru þeir umsvifalaust gerðir að liðþjálfum og majórum og settir yfir útlenda atvinnuhermenn sem eru að príla upp virðingarstiga þjóðhers síns á eðlilegum hraða.
Það hlýtur að vera einkennileg aðstaða fyrir menn sem hafa hlotið markvissa, áralanga þjálfun í vopnaburði og manndrápum að þurfa að lúta stjórn Íslendinga sem voru daglaunamenn eða námsmenn áður en þeir skutust upp metorðastigann hjá herafla Atlantshafsbandalagsins.
Hermennirnir okkar eru hermenn, samkvæmt skilgreiningunni, en samt hálfgerðir gervidátar og þegar einn þeirra talar um að vopnaburðurinn sé sjálfsagt öryggisatriði enda ætli hann ekki að láta drepa sig í Kabúl án þess að taka að minnsta kosti einn andstæðing með sér læðist að manni sá grunur að ef fjandinn yrði laus myndu Íslendingarnir ekki vera til stórræðanna líklegir og þurfa að treysta á þjálfaðri undirmenn sína.

Sígild þjóðremba

Íslendingum er eðlislægt að slá um sig með útblásinni og klisjukenndri þjóðrembu þegar þeir bera sig saman við aðrar þjóðir. Þetta viðhorf birtist kristaltært í orðum yfirmanns íslenska hersins í Kabúl þegar hann heldur því blákalt fram að þekking og reynsla Íslendinga gæti orðið mikilvægur þáttur í uppbyggingu NATO í breyttu umhverfi. Svona stórkarlalegar yfirlýsingar hljóma hálf innantómar þegar þær koma frá Íslendingi í hermannabúningi. Íslendingar geta örugglega kennt þjóðum heims sitthvað um nýtingu jarðhita og fiskveiðar en þjóð sem hefur haldi friðinn árhundruðum saman og tók bæði kristna trú og öðlaðist sjálfstæði án þess að úthella blóðdropa er ekki líkleg til að hafa mikinn skilning á ófriði og stríðsbrölti.

Rússneski þjóðernissinninn Vladímír Zhírínovskíj hefur ekki oft rétt fyrir sér en hann hitti naglann á höfuðið í viðtali sem vikuritið Eintak birti við hann fyrir allmörgum árum. Þá hafði þessi vígreifi Rússi ýmsilegt að athuga við þá tilburði Jóns Baldvins Hannibalssonar, þáverandi utanríkisráðherra Íslands, að gera Íslendinga breiða á alþjóðavettvangi með því að lýsa yfir stuðningi við sjálfstæði Litháen.
"Þið eruð smáþjóð og þið eigið að vera hlutlausir og eiga góð samskipti við Rússland. Það er ykkar framtíðarvon. Hvers vegna eruð þið í Nató, án þess að eiga svo mikið sem einn skriðdreka eða kafbát? Til hvers að vera í Nató? Nató bjargar ykkur aldrei. Með nokkrum tundurskeytum og loftárás er eyjan ykkar búin að vera."

Ég gat ekki skilið það sem fyrir augu bar í Íslensku sveitinni á annan hátt en þann að Íslendingar hafi eignast her. Það vissu það kannski fáir þar sem lítið hefur verið fjallað um það hvað okkar menn eru að bralla í Afganistan. Íslendingar geta vissulega haft heilmikið að segja í alþjóðasamfélaginu og látið gott af sér leiða en hér erum við á villigötum. Hermennska er ekki okkar fag enda eigum við hvorki kafbát né skriðdreka og það væri fróðlegt að heyra hvað Zhírínovskíj hefði að segja um Íslenska herinn sem við höfum skyndilega eiganst.

Birt á Skoðanasíðu Vísis