Allri geggjuninni fylgir svo innkaupaæði ársins þar sem verslunarfíklar geta grímulaust tapað sér í fíkn sinni og þurfa ekki að skammast sín fyrir neitt enda innkaupin öll framin í anda náungakærleikans sem réttlætir einnig ofátið og ölvunaraksturinn. Fíklar hugsa ekki um neitt nema sjálfa sig í ellefu mánuði á ári en fá svo að tapa sér gjörsamlega í neyslunni í desember þegar draumaréttlætingin verður að lögmáli og allir eru að gera allt fyrir aðra. Eða þannig sko.
Ég er ekkert efnaðari en í síðasta mánuði en nú finnst mér alveg sjálfsagt að ég fjárfesti í nýrri þvottavél, tölvu, bókastöflum, DVD-diskum og alls konar drasli. Það sem bjargar mér í þessu ati er hliðarfíkn sem ég kom mér upp þegar ég hætti að drekka. Piparkökur eru mitt dóp í desember. Mig langar ekkert í piparkökur í júlí en um leið og þær fylla hillur stórmarkaðanna í nóvember byrja ég að éta, og ég ét og ét og ét. Ég fylli jólatómarúmið innra með mér með piparkökum og losna því við að ausa dóti, mat og brennivíni ofan í ginnungagapið.
Jamm, fíklar góðir, svona eru jólin og þar sem það er í anda jólanna að miðla af reynslu sinni minni ég á að það þarf ekki nema eina rauðvín með matnum á aðfangadag til að eyðileggja jólin. Piparkökur gera hins vegar engum illt.