Menningarverðmæti Kristjáns eru að vísu mest í kjaftinum á honum frekar en gullbarkanum og á þessum óþolandi tímum pólitískrar rétthugsunar og geðlægðar er þessi maður þyngdar sinnar virði í gulli.
Íslendingar eru almennt orðnir svo miklar lyddur að það þorir enginn að opna kjaftinn lengur af ótta við að móðga einhverjar sjálfskipaðar siðgæðislöggur sem vilja að orðræða sé tómt froðusnakk. Utanríkisráðherra vor hefur að vísu sýnt gott fordæmi og kann blessunarlega enn að tvinna saman fúkyrðum og rífa kjaft.
Kristján er enn betri en Davíð og með nokkrum vel völdum setningum setti hann þjóðfélagið á hvolf í síðustu viku. Sem betur fer, nógu andskoti er þjóðmálaumræðan geld og leiðinleg dagsdaglega.
Það var enn meiri sláttur á Kristjáni fyrir nokkrum árum og hann stuðaði rislitla sauðahjörðina reglulega með yfirlýsingum sínum um menn og málefni um leið og hann sprengdi hugtakið sjálfstraust út í nýjar áður óþekktar víddir. Þá sáum við samt ekki ástæðu til að gera hann útlægan eins og nú.
Ástþór Magnússon og Ingvi Hrafn Jónsson hafa verið sporgöngumenn þessa andans jöfurs en standa ekki undir nafni enda fellur allt dautt og ómerkt sem þeir segja. Ég held að Jónas Sen hafi einu sinni kallað Kristján "þokulúður" í plötudómi og það er einmitt það sem Kristján er og þegar hann blæs verður allt vitlaust.
Við þurfum fleiri þokulúðra hérna og ættum því ekki að telja krónur og aura þegar menn eins og Kristján eiga í hlut.