Mánudagur, 10. janúar 2005
Ég þoli ekki íslenska veturinn, kuldann og myrkrið. Það er auðvitað með ólíkindum að maður sé ekki búinn að aðlagast þessum ósköpum í gegnum erfðir samkvæmt kokkabókum Darwins en það eitt að 21. aldar maður eins og ég sem getur rakið ættir sínar beint til Egils Skallagrímssonar skuli ekki halda veturinn út segir auðvitað allt sem segja þarf um þetta guðsvolaða land; það er á mörkum hins byggilega heims og þeir landnemar sem völdu þann kostinn að setjast hér að hljóta að hafa verið annað hvort pöddufullir eða orðnir geggjaðir af leiðindunum í Noregi.
Hvernig fólk dró fram lífið hérna í upphafi, án allra nútímaþæginda og geðdeyfðarlyfja, er mér hulin ráðgáta enda gengur maður fyrir tvöföldum skammti af prósakki í skammdeginu, botnkyndir allt og vefur sig æðardúni áður en maður leggst til hvílu sem maður gæti haldið að væri sín síðasta miðað við harmagrátinn og feigðarspangólið í vindinum.
Það sem mér svíður þó mest í kuldanum er hversu vonlaust það er að bera sig vel við þessar geggjuðu aðstæður. Það er ekki hægt að vera töff, kúl eða svalur í heimskautakulda. Það er skelfing til þess að hugsa að karlkynsafkomandi víkinga skuli þurfa að ganga um útbíaður í varasalva og rakakremum, í síðum nærbuxum, lopasokkum, flíspeysu og Kanaúlpu. Með trefil, sultardropa í nefinu, rýnandi eins og sjónskert moldvarpa út um um móðug gleraugun.
Íslenski veturinn sviptir lífið og tilveruna öllum sjarma þannig að eftir stendur manneskjan í sinni sorglegustu mynd í hvítri auðninni. Það er ekki einu sinni töff að reykja á þessu landi en jafnvel sjálfur Marlon Brando í sínu besta formi, spengilegur í leðurjakka, yrði eins og taðskegglingur ef hann þyrfti að húka uppi undir húsvegg í skafrenningi með rettuna sína. Hnattstaða þessa lands gerir þjóðina sjálfkrafa að leppalúðum.
| 18:08 |
