Rót vandans er sú að við viljum elska bæði Pitt og Aniston en vestræn tvíhyggja krefst þess í svona tilfellum að annar aðilinn sé góður og hinn vondur. Við viljum hins vegar ekki trúa neinu illu upp á þetta sómafólk og höfum því sameinast um að kenna kynþokkafyllstu konu allra tíma, Angelinu Jolie, um ósköpin.
Angelina hefur yfirbragð tálkvendisins, hjónadjöfulsins sem í svart/hvítum reyfurum getur fengið menn til að fremja morð og önnur heimskupör með loðnum loforðum um kynlíf á heimsmælikvarða. Daðurmáttur Angelinu er orðinn slíkur að nú mega ekki spyrjast út brestir í stjörnuhjónaböndum í Hollywood án þess að reynt sé að blanda henni í málið og gera hana seka um villuráf frægra eiginmanna. Þetta er auðvitað í meira lagi ósanngjarnt og til þess eins fallið að firra karlana ábyrgð gerða sinna. Þetta eru svo sem engin ný vísindi og voru markaðssett snilldarlega í karlremburitinu Biblíunni þar sem öll ógæfa mannkyns er skrifuð á konuna eftir að Eva vélar einfeldninginn Adam til að bíta í eplið. Mergurinn málsins er sá að Adam hefði getað afþakkað og ef Pitt er svo blindaður af fegurð Angelinu að hann getur ekki haldið trú við eiginkonu sína þá er það vandamál þeirra hjóna. Bitinn stendur þá í Pitt en ekki Angelinu sem er bara Angelina og getur ekkert gert að því.