Árið skiptist í 52 vikur og innan þess eru vikumótin einna meinlausust og einkennast aðallega af landlægri sunnudagsþynnku og angistinni sem fylgir því að byrja nýja vinnuviku á mánudögum. Mánaðamótin eru öllu verri en þá skiptast á augnabliki skin og skúr í lífinu; launin detta inn á bankareikninginn og út aftur augnabliki síðar.
Mánaðamótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka í það minnsta þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.
Þessi heit ætti auðvitað frekar að strengja í mars, ágúst eða október enda heldur það sem lofað er í örvæntingu á uppgjörsstund á milli tveggja ára í mesta lagi í viku. Síðan tekur sami gamli hrunadansinn við í vikur, mánuði og ár með reglulegum málamyndauppgjörum.