Mikið finn ég til með þeim ræfilskörlum sem eru ofurseldir bjánalegum hefðum og þurfa að færa eiginkonum sínum og kærustum blóm, súkkulaði eða einhvern annan álíka fjára á konudaginn. Væri ekki nær að gera alla daga að konudögum, eða bara konu- og karladögum, frekar en að skikka fólk með auglýsingum og hópþrýstingi til að taka þátt í árvissum skrípaleik?

Dagar af þessu tagi eiga það líka flestir sameiginlegt að snúast upp í andhverfu sína. Fólk er til dæmis alltaf að keyra í bílunum sínum á bíllausa deginum og á þeim reyklausa púar skríllinn, rétt eins og alla aðra daga, sígarettur á veitingastöðum þannig að sómakærir góðborgarar geta ekki snætt flatböku með alls kyns offitandi og kransæðastíflandi óþverra í ró og næði.
Konudagurinn og allur gróðurinn og glingrið sem fylgir honum hefur þannig sáralítið með ást og hlýju í garð makans að gera. Umstangið í kringum hann er kvöð, samfélagslegt ok, sem verður til þess að þeir sem ekki taka þátt eiga það á hættu að þurfa að sofa á sófanum í nokkra daga.
Þessir konu-, karla-, bónda-, mæðra- og Valentínusardagar eru því rétt eins til þess fallnir að ala á óeiningu og fölskum tilfinningum. Þyki fólki virkilega vænt hvoru um annað ætti það að einbeita sér að því að sýna kærleik og hlýju á hverjum degi og fara sátt að sofa á hverju kvöldi frekar en að bera ást sína á falskt tilfinningatorg þessara innihaldslausu daga.
Hér er ókeypis ástarráð frá manni sem gefur konum ekki blóm í tilefni þess að hjá honum er annar í konudegi í dag. Notið aðeins eina sæng. Það hlýtur að vera eitthvað á bak við það þegar talað er um að fólk gangi í eina sæng. Tvær sængur eru eitur í sambandinu þar sem það gefur ykkur kost á að rúlla ykkur upp og út í horn og sofna í fýlu. Það að deila einni og sömu sænginni allar nætur gerir hverja tvo einstaklinga nánari en allur heimsins arfi og rósir með þyrnum.

Það er einn staður hér á landi sem er fallegri og betri en allir aðrir blettir á jarðkringlunni. Þetta er Vesturbærinn í Reykjavík. Landfræðileg lega þessa rokrassgats við sjávarsíðuna gerir það af verkum að loftið þar er hreinna en annars staðar og glæpir eru svo fátíðir að það er hending að þar sjáist lögreglubíll á ferli og þá sjaldan að afbrot eru framin í þessum bæjarhluta eru iðulega aðkomumenn að verki.

Þegar Vesturbæingar taka sig til sýna þeir jafnan yfirburði, hvort sem það er á andlegu eða líkamlegu sviði. Fótboltafélagið KR er gott dæmi um þetta en saga liðsins er svo glæsileg og umfang þess svo mikið að það er lífsstíll hjá þeim sem búa ekki í Vesturbænum að hatast við liðið.
Hin og þessi úthverfi eru dugleg við að hampa einhverjum skáldum og rithöfundum sem hafa sest þar að. Vesturbærinn á nóg af slíkum en þar nægir að nefna Þórberg Þórðarson sem taldi skrefin í göngutúrum sínum um Vesturbæinn. Annan eins stílista hefur landið enn ekki alið og hann gæti skrifað hvaða úthverfahöfund sundur og saman.
Melabúðin er ein skrautfjöður bæjarhlutans en hún er fyrir löngu orðin hin mesta sælkerabúð og er gott dæmi um hvernig kaupmaðurinn á horninu á að hegða sér til að lifa af í breyttu samkeppnisumhverfi. Í Vesturbænum eru líka besta sundlaug landsins, bókabúð, apótek ( í það minnsta þrjú) og skothelt innra menntakerfi (Melaskóli, Hagaskóli, MR, Háskólinn)
Það mætti því hæglega reisa borgarmúra umhverfis Vesturbæinn og innan þeirra gætu Vesturbæingar unað glaðir við sitt óáreittir af hræringunum fyrir utan. Innan borgarmúranna væri allt til alls og ekkert því til fyrirstöðu að þarna risi Aþena norðursins. Brottfluttir Vesturbæingar, eins og ég sjálfur, þyrftu svo ekki að hafa neinar áhyggjur þó við stæðum utan múranna. Það gildir nefnilega hið fornkveðna; einu sinni Vesturbæingur, ávallt Vesturbæingur og dætur og synir bæjarins eiga alltaf afturkvæmt.

Myndasögur hafa verið einn ferskasti angi afþreyingarmenningarinnar undanfarin ár og þeir sem tengja myndasögur aðeins við ofurhetjur, Súperman, Batman og fleiri jaxla sem hafa verið við lýði áratugum saman eru að missa af alvöru bókmenntagrein þar sem öllum straumum og stefnum ægir saman þannig að jafnvel ofurhetjurnar sjálfar hafa tekið miklum breytingum á pappírnum þegar ferskir höfundar hafa unnið þær út úr tilvistarkreppu eftir kaldastríðsáranna.

Þegar myndasögubransinn fór á flug á seinni hluta síðustu aldar var nánast allur sköpunarkraftur horfin úr bíóverksmiðjunum í Hollywood þannig að þegar bíómógúlarnir kveiktu á því hversu mikið eðal efni leyndist í myndasögunum byrjuðu þeir að veita blekhetjunum yfir á filmur í áður óþekktum mæli með ansi misjöfnum árangri.

Kóngulóarmaðurinn stendur upp úr

Spider-Man myndirnar tvær eru sjálfsagt besta dæmið um það hversu vel er hægt laga myndasögur að kvikmyndaforminu þegar viðfangsefnið er nálgast með tilhlíðilegri virðingu. Harðir aðdáendur Kóngulóarmannsins eru upp til hópa afar sáttir við meðferðina sem hetjan þeirra fær hjá leikstjóranum Sam Raimi og þeir sem lítið þekkja til kappans heillast einnig og það sem er mest um vert þá vekja þessar myndir áhuga þeirra sem ekki hafa lesið myndasögurnar um Köngulóarmanninn þannig að nýir lesendur hópast í bókabúðir og á bókasöfn og sökkva sér ofan í frumtextann.

Þessi vel heppnaða aðlögun er þó því miður undantekning frekar en regla. Nýleg mynd um The Hulk var býsna vel heppnuð en náði ekki almennri hylli og fyrir utan Spider-Man eru það helst X-Men sem hafa átt erindi sem erfiði á hvíta tjaldinu. Það eru hins vegar hverfandi líkur á því að myndirnar um Daredevil og nú síðast glæný mynd um fyrrum kærustuna hans, Elektru, muni laða nýja lesendur að frábærum, og í raun, sígildum myndasögum Franks Millers um þessa elskendur sem munu ekki fá að njótast. Myndirnar eru leiðinlegar, illa skrifaðar og gerðar af svo litlum skilningi á eðli persónanna að þessar skemmtilegustu og margbrotnustu myndasöguhetjur síðustu áratuga falla marflatar.

Alan Moore óheppinn

Myndasöguhöfundurinn Alan Moore hefur verið einkar óheppinn í samskiptum sínum við Hollywood en hann á að baki snilldarverkin From Hell og The League of Extraordianry Gentlemen sem bæði urðu að átakanlega vondum myndum. Tilfelli The League er sérstaklega sorglegt en sala á bókunum hrapaði eftir að kvikmyndin floppaði og Moore sér varla ástæðu til að leika sér frekar með þennan frábæra félagsskap.

Það skal því engan undra að það fari hrollur um unnendur góðra myndasagna þegar fréttir berast af áformum um að kvikmynda sígildar myndasögur. Nokkrar nýjar myndasögumyndir eru væntanlegar á næstunni. Þar ber fyrst að nefna Sin City eftir áðurnefndan Frank Miller. Myndin byggir á hráum sögum í anda harðsoðnu reyfarahefðarinnar og allt bendir til þess að yfirfærsla þeirra á tjaldið muni heppnast, enda hefur Miller sjálfur tekið virkan þátt í framleiðslunni. Þá eru ofurhetjurnar í Fantastic Four væntanlegar og Keanu Reeves lætur bráðum sjá sig sem Hellblazerinn Constantine. Constantine er mögnuð persóna, ljóshærður Breti sem keðjureykir og rífur kjaft. Það liggur auðvitað í augum uppi að Reeves er ekki rétti maðurinn í hlutverkið og jafnvel þótt myndin verði góð getur hún varla orðið alvöru Hellblazer mynd.

Akkiles og Daredevil í sömu gröf

Hollywood hefur aldrei munað mikið um að endurskrifa mannkynssöguna eða rústa sígildum bókmenntaverkum þannig að það kipptu sér fáir upp við afbökunina á Illionskviðu sem birtist í Troy ekki alls fyrir löngu en þar spókaði Brad Pitt sig, mjög ósannfærandi, í hlutverki Akkilesar. Myndasögu unnendur hafa ekki jafn mikla reynslu af skemmdarverkum kvikmyndaverksmiðjunnar og þeir sem hafa aðrar fagurbókmenntir í hávegum en rétt eins og manni getur ekki verið sama um það að sumir muni aldrei kynnast kviðum Hómers öðruvísi en í kvikmyndinni Troy sárnar manni líka að þeir sem sjá Daredevil og Elektru í bíó án þess að lesa bækurnar fari á mis við snilldina sem þar er á ferðinni.

Það er því nauðsynlegt að brýna það fyrir þeim sem sjá myndasögubíómyndir að kynna sér frummyndirnar. Best er auðvitað að byrja strax að lesa og þekkja efnið áður en það kemur útvatnað í bíó.

Ég hef ítrekað lent í því á síðari árum að þurfa að endurmeta ýmsar hugmyndir og fastmótuð gildi sem ég taldi vera staðfastari og traustari en gangstéttina meðfram Bankastræti.
Þannig stóð ég lengi klár á því að áfengi veitti fólki innblástur, skerpti hugsunina og gerði fólk almennt skemmtilegra. Það reyndist rangt.

Ég hélt líka að það væri ferlega töff að reykja og eftir að ég ánetjaðist tóbakinu var ég fljótur að gangast við því að það væri ekki hætt að hætta að reykja. Ég komst nýlega að því að það er ekkert mál. Ef maður vill hætta þá hættir maður bara. Tóbaksframleiðendurnir sjálfir hljóta að hafa búið til goðsögnina um að það sé erfitt að hætta.
Þessar mögnuðu uppgötvanir mínar fölna samt í samanburði við kynni mín af sirkuskettinum Hrappi. Ég hafði lengi staðið í þeirri meiningu að kettir væru leiðinda skepnur; sjálfselskir, undirförlir og ekki líklegir til þess að gefa mikið af sér. Ég hef talið mig meiri hundamann þó að ég hafi aldrei átt hund eða kött og vissi því ekkert í minn haus.
Hundar eru eyrnamerktir bestu vinir mannsins og þykja tryggir og húsbóndahollir. Þessir traustu eðlisþættir gera það auðvitað að verkum að þeir eru ekkert sérstaklega skemmtilegir og varla með frjálsari vilja en meðal framsóknarmaður.
Kettir eru allt annað mál og þessi nýi vinur minn er fullur af lífi, fjöri og hlýju. Það er enginn hundur í Hrappi sem ég reyndi að nálgast með opnum hug þegar ég féll fyrir eiganda hans. Kisi byrjaði á að klóra mig, bíta og míga á fótinn á mér. Hefði verið um hund að ræða hefði ég sjálfsagt þurft að berja hann til að taka mig í sátt. Kötturinn lætur hins vegar ekki kúga sig og því urðum við að mætast á miðri leið á jafningja grundvelli og á hálfu ári höfum við myndað traust vináttubönd og erum ófeimnir við að vera góðir hvor við annan. Ég hef sem sagt lært það að það er kúl að eiga kött.

Ég lendi í því af og til að þurfa að efast um geðheilsu mína. Þetta gerist aðallega í kringum búferlaflutninga eða tiltekt í geymslum. Ég hef nefnilega bæði séð það í bíómyndum og lesið það í bókum að safnarar séu geðbilaðir og jafnvel oft efni í fyrirtaks raðmorðingja.

Sjálfum finnst mér allt í lagi að eiga öll íslensk frímerki frá stofnun lýðveldisins í möppu, úrklippur úr dagblöðum síðustu áratuga límdar inn í þar til gerðar bækur, kókflöskur frá öllum heimshornum og að maður tali nú ekki um heilu ritsöfnin, vínylplötustaflana og helstu hornsteina kvikmyndasögunnar og ýmislegt rusl í bland á DVD.
Ég treysti mér ekki til að farga þessu dóti og verð því að gangast við því að ég er þræll þessara veraldlegu og í mörgum tilfellum innantómu hluta. Ég er hins vegar meðvitaður um hversu sjúklegt þetta er og öfunda góðan vin minn sem gaf allar bækurnar sínar og stefnir að því að allar hans eigur rúmist í einum fólksbíl.
Hann er frjáls en ég er í ánauð og enn verr settur en ég hafði áður gert mér grein fyrir. Ég var nefnilega að flytja um daginn og stóð mig að því að pakka vandlega niður haug af herðatrjám, þremur pörum af gúmmíhönskum, gömlum vaðstígvélum, útjöskuðum borðtuskum, hálfu tonni af stílabókum og glósum sem ég nóteraði hjá mér í Háskólanum fyrir mörgum árum og mun aldrei skoða aftur.
Á barmi taugaáfalls í miðjum ruslahaugnum mínum gerði ég mér grein fyrir að ég yrði að skera niður. Ég gæti ekki átt þetta allt og þyrfti að velja og hafna. Ég fargaði vírherðatrjám, fjórum kústsköftum og ljótri klukku. Þetta var samt enginn léttir og ég veit að ég á eftir að sjá eftir þessu þegar sá dagur kemur að ég þarf á þessu dóti að halda.

Þegar Frank Miller, höfundur myndasagnanna Sin City og The Dark Knight Returns, tók við Daredevil-myndasögunum blés hann nýju lífi í þennan blinda réttargæslumann þeirra sem minna máttu sín í New York.

Sögur Millers um blinda lögfræðinginn Matt Murdock sem skelti sér í rauðan latexgalla á kvöldin og barði á ribböldum urðu sígildar um leið og þær runnu út úr prentvélunum. Enn eru þær lesnar af áfergju um allan heim, nú, rúmlega 20 árum eftir að Miller hlóð sögurnar drungalegri film noir stemningu.

Kærasta Ofurhugans...

Þegar Miller fóstraði Daredevil skóp hann eina eftirminnilegustu myndasögupersónu síðustu áratuga, hina þokkafullu en banvænu Elektru. Þessi dökkhærða, blóðheita, gríska stúlka varð kærasta hins blinda Matts Murdocks á framhaldsskólaárunum en eftir að faðir hennar var myrtur sneri hún baki við ástinni og gerðist einn besti leigumorðingi í heimi.
Faðir Elektru hafði tryggt öryggi hennar og sjálfstæði með því að fá færustu bardagaíþróttamenn heims til að kenna stúlkunni að slást frá unga aldri. Hún er því útlærð í austrænum bardagalistum, flink í meðferð hvers kyns lag- og skotvopna auk þess sem hún er hljóðlátari og skæðari en nokkur ninja.

... þar til dauðinn aðskilur þau

Elektra og Daredevil urðu andstæðingar þegar hún snerist á sveif með illu öflunum en ástin milli þeirra kulnaði aldrei og Matt syrgði þessa æskuást sína lengi eftir að hún féll fyrir hendi morðingjans Bullseye sem Daredevil hafði oft tekist á við í gegnum tíðina. Það var í apríl 1982 sem Bullseye bar Elektru ofurliði og henni blæddi út í örmum fyrrum elskuga síns. Hún lifir samt enn góðu lífi í myndasögum og kvikmyndum enda persóna hennar það svöl að Miller sjálfur gat ekki sleppt af henni hendinni eftir að hann drap hana.
Hann gerði seinna söguna Elektra: Assasin sem er forleikur að ævintýrum hennar í Daredevil. Þessi saga var bullandi pólitísk og það má lesa hana sem ádeilu á stjórnartíð Ronalds Reagan fyrrverandi Bandaríkjaforseta. Þá brá Elektru af og til fyrir í seinni Daredevil sögum þangað til Miller kom með lokasöguna Elektra Lives Again þar sem daman mætti í öllu sínu veldi. Minni spámenn hafa svo tekið við Elektru og þó hún sé enn löðrandi í kynþokka, vopnfim og hættuleg hefur hún aldrei náð sömu hæðum og hún gerði hjá Miller en hún lifir enn á fornri frægð og heldur vinsældum sínum.

... og hún fær sína eigin framhaldsmynd

Það var vitaskuld ekki hægt að sleppa Elektru þegar ráðist var í gerð kvikmyndar um Daraedevil og Alias-gellan Jennifer Garner var ráðin í hlutverk hennar. Ben Affleck var settur í rauða latexið og hlutverk Daredevils, Colin Farrell lék Bullseye og Michael Clarke Duncan túlkaði tröllvaxna glæpaforingjann Kingpin. Allir voru þessir heiðursmenn hálf utangátta í hlutverkum sínum og myndin olli dyggum Daredevil-aðdáendum þungum vonbrigðum.
Garner þótti þó komast skammlaust frá sínum þætti enda var Elektra besta persóna myndarinnar þó hún væri ekki skugginn af sjálfri sér eins og hún var í sögum Millers. Hún hlaut samt sömu örlög og á prenti og Farrell drap hana í lok myndarinnar.
Elektra lifir samt enn, rétt eins og í bókunum, og er nú mætt til leiks í sinni eigin mynd, Elektra, þar sem Daredevil, Bullseye og Kingpin eru fjarri góðu gamni.
Framleiðendur myndarinnar voru svo ánægðir með Garner í hlutverki hetjunnar að þeir fengu hana til að endurtaka leikinn og nú tekst hún á við ninja-morðingjagengið The Hand. Efniviður myndarinnar er sóttur í ýmsar Elektru- og Daredevil-myndasögur og þannig nýtur Elektra nú handleiðslu Stick (Terence Stamp) sem lífgar hana við og þjálfar hana í drápum.
Stick þessi var mikilvægur í Daredevil myndasögunum og kenndi til dæmis hinum blinda Matt Murdock að beisla ofurkrafta sína. Elektra er ekki jafn ljúf og hún var þegar hún kjassaðist utan í Ben Affleck fyrir tveimur árum og mætir nú til leiks sem kaldrifjaður leigumorðingi. Hún fær það verkefni að drepa flóttamann og unga dóttur hans en þegar hún kemst að því að The Hand er einnig á eftir feðginunum snýst hún þeim til varnar. Elektra fær nefnilega smá samvisku og sér sjálfa sig í ungu stúlkunni og breytist þannig úr morðingja í lífvörð.