Sjálfum finnst mér allt í lagi að eiga öll íslensk frímerki frá stofnun lýðveldisins í möppu, úrklippur úr dagblöðum síðustu áratuga límdar inn í þar til gerðar bækur, kókflöskur frá öllum heimshornum og að maður tali nú ekki um heilu ritsöfnin, vínylplötustaflana og helstu hornsteina kvikmyndasögunnar og ýmislegt rusl í bland á DVD.
Ég treysti mér ekki til að farga þessu dóti og verð því að gangast við því að ég er þræll þessara veraldlegu og í mörgum tilfellum innantómu hluta. Ég er hins vegar meðvitaður um hversu sjúklegt þetta er og öfunda góðan vin minn sem gaf allar bækurnar sínar og stefnir að því að allar hans eigur rúmist í einum fólksbíl.
Hann er frjáls en ég er í ánauð og enn verr settur en ég hafði áður gert mér grein fyrir. Ég var nefnilega að flytja um daginn og stóð mig að því að pakka vandlega niður haug af herðatrjám, þremur pörum af gúmmíhönskum, gömlum vaðstígvélum, útjöskuðum borðtuskum, hálfu tonni af stílabókum og glósum sem ég nóteraði hjá mér í Háskólanum fyrir mörgum árum og mun aldrei skoða aftur.
Á barmi taugaáfalls í miðjum ruslahaugnum mínum gerði ég mér grein fyrir að ég yrði að skera niður. Ég gæti ekki átt þetta allt og þyrfti að velja og hafna. Ég fargaði vírherðatrjám, fjórum kústsköftum og ljótri klukku. Þetta var samt enginn léttir og ég veit að ég á eftir að sjá eftir þessu þegar sá dagur kemur að ég þarf á þessu dóti að halda.