Ég er frekar langt niðri þessa dagana og óhress með stöðu mína í lífinu. Ég missti nefnilega af feitu djobbi um daginn einungis vegna þess að ég er svifaseinn, utan við mig og hef aldrei kunnað að spila vel úr þeim spilum sem ég er með á hendi

Ég ætti núna, með réttu, að sitja á nýju skrifstofunni minni í Efstaleitinu með bókina Vinsældir og áhrif eftir Dale Carnegie opna á borðinu, brjótandi heilann um hvernig best sé að fá heilan haug gramra undirmanna til þess að líka vel við mig og vinna brosandi undir minni stjórn.
Ég væri nefnilega fréttastjóri Fréttastofu Ríkisútvarpsins ef ég hefði bara haft rænu á því að sækja um starfið. Ég áttaði mig bara of seint á því að staðan væri eyrnamerkt mér, auk þess sem ég ber svo mikla virðingu fyrir því þrautreynda og veðraða fagfólki sem sótti um að það hvarflaði ekki að mér að keppa við það um stöðuna.
Ég sé það núna að ég hefði burstað þetta enda stend ég klár á því að ég bjóði upp á enn sterkari genablöndu en nýi fréttastjórinn. Séra Sigurður Einarsson, langafi minn, gegndi þessu starfi fyrstur manna og Þórarinn Þórarinsson, afi minn, sat í Útvarpsráði í rúma tvo áratugi og var innsti koppur í framsóknarbúrinu þannig að ég hef verið stimplaður framsóknarmaður frá fæðingu.
Mér finnst því (framsóknar)menn hafa leitað langt yfir skammt að fréttastjóra sem væri þeim þóknanlegur. Ég verð að segja það. Og þó mér hafi láðst að sækja um hefði nú verið allt í lagi að slá á þráðinn og benda mér á að starfið biði eftir mér. Það er þó alls ekki öll nótt úti enn og ég geri ráð fyrir að taka við af Jóhanni Haukssyni á Rás 2 innan tíðar. Nú sæki ég í það minnsta um. Ég klikkaði síðast á því að ganga að því sem gefnu að framsóknarmenn væru hættir að hlutast til um mannaráðningar eftir að SÍS fór á hausinn yfirfullt af vanhæfum pabbastrákum í flestum stjórnunarstöðum.

Ég hef gert mörg mistök í gegnum tíðina, tekið fleiri rangar ákvarðanir en ég kæri mig um að muna og oft verið ofboðslega vitur eftir á. Afglöp mín eru þó ekki alvarlegri en svo að ég geri fastlega ráð fyrir að ég myndi endurtaka þau flest enda eru það fyrst og fremst feilsporin og dómgreindarbrestirnir sem hafa gert líf mitt þess virði að lifa því.

Það er aðeins eitt sem ég vildi að ég hefði aldrei gert og ef ég fengi annað tækifæri myndi ég ekki ferma mig. Ég þáði á sínum tíma lífsins kórónu af umboðsmanni guðs þó ég væri fullviss um að það væri enginn guð á himnum og að ekkert nema dauðinn myndi taka við af lífinu.
Sannfæring mín þegar ég var 13 ára var þó ekki sterkari en svo að ég seldi hana fyrir eingreiðslu í peningum og veraldlegu drasli. Mér var sagt að með þessu væri ég að staðfesta skírnina en eftir á að hyggja fæ ég ekki betur séð en að ég hafi ekki staðfest neitt annað en eigið ístöðuleysi með því að fara á hnén og játa trú sem ég hafði á barnsaldri snúið baki við.
Enn þann dag í dag líður mér eins og saklausum manni sem hefur skrifað undir falska játningu þegar ég leiði hugann að fermingardeginum. Smánarbletti á ævisögu minni. Það sannar svo enn og aftur ístöðuleysi mitt að ég hef engu skyri slett vegna þessa en hef reynt að gera yfirbót með því að skrá mig í Ásatrúarfélagið og láta þannig sóknargjöld mín renna til félags sem stendur vörð um trú sem er miklu fallegri en kristnin.
Draslið sem ég keypti fyrir fermingarsilfurpeningana mína er löngu orðið að dufti og ég á ekkert eftir nema nagandi samviskubitið en fel mig á bak við það að ég var vélaður og reyni að koma skömminni yfir á þá sem láta börn svara grundvallarspurningum um mannlega tilveru og kreysta játninguna fram með mútum, hópþrýstingi og auglýsingaskrumi.

Ég hef lengi reynt hafa uppi á þeim sem bera ábyrgð á bágri stöðu minni í lífinu, þunglyndinu, akóhólismanum, skuldahalanum og eignaleysinu. Lengi vel hélt ég að Davíð Oddsson væri upphaf og endir ógæfu minnar en drykkjusaga mín var nánast jafnlöng forsætisráðherratíð hans upp á dag.

Ég var hins vegar í andlegum henglum áður en hann fór úr ráðhúsinu í stjórnarráðið svo ég sýknaði hann því um daginn og datt í hug að ákæra Nietzche og Dostojefskí en bækur þeirra hafa verið sagðar hættulegar ungum mönnum og ættu eiginlega að vera bannaðar innan 25 ára.
Ég treysti mér, þegar upp var staðið, þó ekki til að kalla þessa andans jöfra til ábyrgðar í mínum persónulegu málum eins og sturlaður maður í guðlausum heimi en var samt kominn á sporið.
Andlega meinið liggur nefnilega í bókum. Að vísu bókum sem ég las þegar ég var óharðnaður unglingur og rithöfundarnir sem skemmdu mig standa þeim Fjodor og Friedrich aðeins að baki. Það eru Eðvarð Ingólfsson og Andrés Indriðason sem tældu mig og jafnaldra mína inn í sykursætan og kengbrenglaðan hugarheim unglina sem hvergi var til annars staðar en í bókum þeirra.
Hjá Andrési var til dæmis töff af vera í íþróttum en í raunheimum er fátt hallærsilegra og hjá Eðvarð var minnsta mál í heimi að eignast barn og hefja sambúð 16 ára. Foreldrar og aðrir góðir samferðarmenn hlupu undir bagga þannig að allt gekk upp.
Þegar maður kom á hólminn í alvörunni þurfti maður að gera þetta með yfirdráttarlánum og þrælavinnu og varð harmi sleginn þegar blekkingin hrundi og blákaldur veruleikinn tók við. Það eru til týndar kynslóðir, X-kynslóðir og allur fjárinn annar en ég er af blekktu kynslóðinni. Mín kynslóð á samt enn séns en allir heilagir hjálpi þeirri næstu sem ólst upp á verkum Þorgríms Þráinssonar og er nú að kynnast 100 % lánum.