Það er aðeins eitt sem ég vildi að ég hefði aldrei gert og ef ég fengi annað tækifæri myndi ég ekki ferma mig. Ég þáði á sínum tíma lífsins kórónu af umboðsmanni guðs þó ég væri fullviss um að það væri enginn guð á himnum og að ekkert nema dauðinn myndi taka við af lífinu.
Sannfæring mín þegar ég var 13 ára var þó ekki sterkari en svo að ég seldi hana fyrir eingreiðslu í peningum og veraldlegu drasli. Mér var sagt að með þessu væri ég að staðfesta skírnina en eftir á að hyggja fæ ég ekki betur séð en að ég hafi ekki staðfest neitt annað en eigið ístöðuleysi með því að fara á hnén og játa trú sem ég hafði á barnsaldri snúið baki við.
Enn þann dag í dag líður mér eins og saklausum manni sem hefur skrifað undir falska játningu þegar ég leiði hugann að fermingardeginum. Smánarbletti á ævisögu minni. Það sannar svo enn og aftur ístöðuleysi mitt að ég hef engu skyri slett vegna þessa en hef reynt að gera yfirbót með því að skrá mig í Ásatrúarfélagið og láta þannig sóknargjöld mín renna til félags sem stendur vörð um trú sem er miklu fallegri en kristnin.
Draslið sem ég keypti fyrir fermingarsilfurpeningana mína er löngu orðið að dufti og ég á ekkert eftir nema nagandi samviskubitið en fel mig á bak við það að ég var vélaður og reyni að koma skömminni yfir á þá sem láta börn svara grundvallarspurningum um mannlega tilveru og kreysta játninguna fram með mútum, hópþrýstingi og auglýsingaskrumi.