Ég var hins vegar í andlegum henglum áður en hann fór úr ráðhúsinu í stjórnarráðið svo ég sýknaði hann því um daginn og datt í hug að ákæra Nietzche og Dostojefskí en bækur þeirra hafa verið sagðar hættulegar ungum mönnum og ættu eiginlega að vera bannaðar innan 25 ára.
Ég treysti mér, þegar upp var staðið, þó ekki til að kalla þessa andans jöfra til ábyrgðar í mínum persónulegu málum eins og sturlaður maður í guðlausum heimi en var samt kominn á sporið.
Andlega meinið liggur nefnilega í bókum. Að vísu bókum sem ég las þegar ég var óharðnaður unglingur og rithöfundarnir sem skemmdu mig standa þeim Fjodor og Friedrich aðeins að baki. Það eru Eðvarð Ingólfsson og Andrés Indriðason sem tældu mig og jafnaldra mína inn í sykursætan og kengbrenglaðan hugarheim unglina sem hvergi var til annars staðar en í bókum þeirra.
Hjá Andrési var til dæmis töff af vera í íþróttum en í raunheimum er fátt hallærsilegra og hjá Eðvarð var minnsta mál í heimi að eignast barn og hefja sambúð 16 ára. Foreldrar og aðrir góðir samferðarmenn hlupu undir bagga þannig að allt gekk upp.
Þegar maður kom á hólminn í alvörunni þurfti maður að gera þetta með yfirdráttarlánum og þrælavinnu og varð harmi sleginn þegar blekkingin hrundi og blákaldur veruleikinn tók við. Það eru til týndar kynslóðir, X-kynslóðir og allur fjárinn annar en ég er af blekktu kynslóðinni. Mín kynslóð á samt enn séns en allir heilagir hjálpi þeirri næstu sem ólst upp á verkum Þorgríms Þráinssonar og er nú að kynnast 100 % lánum.