Sléttuúlfurinn eftir Hermann Hesse hefur mér mikilvægt leiðbeiningarrit um það hvernig maður á að hegða sér til að vera ekki smáborgari og á milli þess sem ég lita mikilvægar málsgreinar með áherslutússi og merki lykilsíður síður með gulum miðum horfi ég ekki á fótbolta í sjónvarpi, forðast Smáralind eins og heitan eldinn, horfi ekki á Spaugstofuna og Laugardagskvöld með Gísla Marteini, hlusta ekki á Júróvisjónlög og kýs ekki Framsóknarflokkinn.
Ég er sem sagt mjög svalur; drekk kaffið mitt í 101, kaupi í matinn í Melabúðinni og fer út fyrir borgarmörkin þegar ég þarf að kaupa salernispappír og annað plebbalegt dót sem er ekki töff að láta sjá sig með. Það var mér því mjög þungbært þegar ég þurfti að versla mér eitt stykki þvottavél.

Það að eiga þvottavél er nefnilega einhver gleggsta staðfestingin á því að maður hafi bundið sig á klafa borgaralífsins þar sem allt snýst um að sortera í vélar eftir lit og hitastigi, hengja upp hreina þvottinn, taka hann niður og brjóta saman. Það er ekki mikill tími aflögu til að vera djúhygginn níhilisti þegar líf manns fer að hverfast um maskínu sem er full af froðu og malar allan daginn. Og þó?

Ég hélt töffinu með því að kaupa nýjustu og dýrustu AEG vélina. Hún er með alls konar ljósum, rauðum og grænum, helling af tökkum, alls konar stillingum og svona stafrænum glugga sem sýnir hversu langan tíma hvert þvottakerfi tekur. Og svo telur hún mínúturnar niður. Nú stend ég andaktugur í þvottahúsinu á síðkvöldum, slekk ljósin og dáist að ljósadýrð þvottavélarinnar minnar sem er eins og mælaborð í geimskipi. Hún er töff og ég líka.