Ég gleymi því aldrei hversu mikið sjokk ég fékk í myrkrinu í Nýja bíói þegar Svarthöfði sagði Loga Geimgengli að hann væri faðir hans í framhaldsmyndinni Keisaraveldið snýr aftur. Ég þurfti að láta segja mér þetta þrisvar enda of ungur til þess að skilja hversu risavaxinn og stórfenglegan fjölskylduharmleik Lucas var með í huga þegar hann lagði drögin að sex þátta geimóperunni sinni sem hann lýkur loks með glæsibrag í The Revenge of the Sith sem kemur í bíó fyrir mánaðarmót.
19. maí verður lengi í minnum hafður og haldinn hátíðlegur hjá nördum og börnum á öllum aldri þegar meistarinn bætir fyrir tvær slappar Stjörnustríðsmyndir í röð með mögnuðum lokakafla sem fjallar um stærsta fall kvikmyndasögunnar en dramatíkin í kringum viðsnúnig hetjunnar Anakins sem gefur sig hinu illa á vald og verður Svarthöfði er með ólíkindum.
Eins og öll mörnuð listaverk vekur Stjörnustríð upp ólíkar kenndir og hugsanir hjá hverjum og einum. Sjálfur hef ég skipt um túlkunarleiðir á sögunni oft og mörgum sinnum í gegnum árin og þess stundina skoða ég myndirnar sem alkadrama. Oflæti, gremja og hatur sem kraumar í Anakin verður til þess að hann gefur sig illa Keisaranum (Bakkusi) á vald. Áfengi lætur gott fólk gera vonda hluti og Svarthöfði vinnur hroðaleg illvikri í illskuvímu þar til meðvirkur sonur hans, Logi Geimgengill, brýtur upp sjúkt fjölskyldumynstrið og bjargar föður sínum.
Anakin fellur með látum í sumar og hans bíður 12 spora þrautaganga aftur á bak þar til hann rís upp sem ábyrgur fjölskyldufaðir í The Return of the Jedi.
Mátturinn er mikill og megi hann vera með okkur öllum.