Meðal vinstrimanninum er jafn hætt við að verða að skriffinnskubrjálæðingi sem vill koma böndum á mannlífið og allt sem gerir það skemmtilegt og takmarka persónufrelsi með tilskipunum, reglugerðum og lögum. Sem fyrr er það meðalhófið sem er farsælast og hægrimaður sem sækir lítillega til vinstri getur verið jafn gæfulegt eintak og vinstrimaður sem gengst undir einhver markaðslögmál.
Á milli þessara tveggja póla leynist samt hættulegasta fólkið; miðjumoðararnir sem kenna sig við framsókn og stela því versta frá báðum hliðum. Meðal framsóknarmaðurinn er hættuleg samsetning sem er til alls vís og notar helst meðul sem eru helguð tilganginum.
Sjálfur hef ég reynt að fóta mig í þessu skilgreiningavíti sem byggir á vestrænni tvíhyggju um gott og illt. Hef reytt hár mitt eins og sturlaður maður í guðlausum heimi og reynt að vera hvorki til hægri né vinstri og alls ekki á miðjunni. Þetta brölt gerði mig auðvitað svo þunglyndan að ég hef hef gengið í svörtum sorgarklæðum árum saman sem hafa mengað mig og lífsviðhorf mín.
Nú er ég hins vegar búinn að brjóta af mér hlekki skilgreiniganna, geng í pastellitum bolum, bláum buxum og rauðum skóm. Stekk frá vinstri til hægri með viðkomu á miðjunni og skipti um skoðun eins oft og mér sýnist.
Það er vor í lofti og ég er ungur aftur. Rauðu skórnir gerðu útslagið.