Gömlu kynnin gleymast ei

Frægðarsól Duran Duran seig hratt eftir að sveitin náði hæstu hæðum með plötunni Seven and the Ragged Tiger. Hörðustu aðdáendur hennar hafa þó aldrei snúið baki við köppunum þannig að það má reikna með því að fólk sem er um og yfir þrítugt muni fjölmenna í Egilshöll til þess að fá loksins að heyra berum eyrum slagarana sem lituðu æsku þeirra. Það lifir lengi í gömlu "eitís"-glæðunum og þeir sem settu símkerfi Rásar 2 á hliðina til þess að koma lögum á borð við Save a Prayer, A View to a Kill og Wild Boys á topp Íslenska listans, fjölmenntu á Duran Duran skemmtanir á skemmtistöðum sem löngu eru horfnir yfir móðuna miklu og kunnu skónúmer þeirra Simon Le Bon, John Taylor, Andy Taylor, Roger Taylor og Nick Rhodes geta ekki látið sig vanta þegar hetjurnar mæta þó það sé 20 árum of seint.

Byrjaði allt í Birmingham

Félagarnir Nick Rhodes og John Taylor stofnuðu Duran Duran í Birmingham á Englandi árið 1978 en það var sameiginlegur áhugi þeirra á tónlist David Bowie og Roxy Music sem leiddi þá saman. Þeir fengu bassaleikarann Simon Colley og söngvarann Stephen Duffy til liðs við sig en trommuheili sá um taktinn.
Félagarnir ætluðu upphaflega að kalla sveitina RAF til heiðurs flugher hennar hátignar en þegar upp var staðið nefndu þeir bandið eftir illmenni geimmyndarinnar "Barbarella: Queen of the Galaxy" frá 1968. Þar lék Jane Fonda Barbarellu, sem eltist við skúrkinn Durand Durand sem leikinn var af Milo O´Shea, sem löngu seinna endurtók rulluna í myndbandi með sveitinni.
Duffy og Colley heltust úr lestinni eftir ár og Roger Taylor kom til sögunnar og leysti trommuheilann af hólmi. Stephen Duffy tók síðar upp millinafnið "Tin Tin" og kom tveimur lögum á vinsældalista, Kiss Me og Icing on the Cake, í krafti þess að hafa einu sinni verið í Duran Duran.

Falskur pönkari í hlébarðabuxum

Eftir fyrstu prufuupptökur færði John Taylor sig yfir á bassann og gítarleikarinn John Curtis plokkaði strengi tímabundið en gafst fljótlega upp. Þá auglýsti sveitin eftir gítarleikara í Melody Maker og var Andy Taylor valinn úr hópi þeirra sem sóttu um stöðuna. Um mitt árið 1979 gafst söngvarinn svo upp og prófaði sveitin nokkra pilta í stöðuna áður en fyrrum söngvari pönksveitarinnar Dog Days, leiklistarneminn Simon Le Bon, sótti um. Síðar í viðtölum viðurkenndi Nick Rhodes að Simon hefði í rauninni verið rammfalskur í prufunni og að hann hefði í aðeins verið ráðinn vegna þess að hann var sætur, með flott eftirnafn. Þá skemmdu pelsinn og bleiku hlébarðabuxurnar ekki fyrir.
Ferill Duran Duran tók magnaðan fjörkipp eftir að Le Bon bættist í hópinn. Sveitin varð fljótt vinsæl innan nýrómantísku stefnunnar á Englandi og tryggði sér samning við EMI í lok árs 1980. Fyrsta smáskífan, "Planet Earth", náði töluverðum vinsældum og rauk beint í tólfta sæti breska smáskífulistans. Fjölmiðlar eyrnamerku Duran Duran sem frumkvöðla bresku nýrómantíkurinnar ásamt Spandau Ballet en sveitin var sögð samsuða upp úr Sex Pistols og Chic.

Glansmynd af popphljómsveit

Lykilatriði í hröðum vinsældum Duran Duran var hversu mikil vinna var lögð í ímyndarsköpun. Myndbönd sveitarinnar voru framúrstefnuleg og settu nýja tískustrauma af stað í stað þess að fylgja þeim. Af frábærum myndböndum sveitarinnar má nefna "Girls on Film", "Union of the Snake", "Hungry Like the Wolf", "The Chauffeur" og hið magnaða "Wild Boys" sem bjó til nýjan staðal í gerð tónlistarmyndbanda.
Það var einmitt myndbandið við "Girls on Film" sem braut leið Duran Duran upp á toppinn. Það vakti miklar deilur og sveitin varð umtöluð. Lagið komst á topp 10 á smáskífusölulistanum. Fyrsta breiðskífan, sem fylgdi í kjölfarið, komst hæst í þriðja sæti á breiðskífusölulistanum. Platan hékk svo inni á þeim lista í 118 vikur.
Í Duran Duran voru metnaðarfullir og duglegir menn og var strax ráðist í gerð plötunnar Rio sem kom út um vorið 1982. Smáskífulögin "Hungry Like the Wolf" og "Save a Prayer" gulltryggðu svo vinsældir sveitarinnar. Rio seldist í rúmlega tveimur milljónum eintaka. Duran Duran-æðið var skollið á í Evrópu og Bandaríkjamenn voru að kveikja á sveitinni líka. Fyrsti slagari sveitarinnar þar í landi var lagið "Is There Something I Should Know?".
Duran Duran brann þó hratt upp og sennilega má að einhverju leyti kenna því um hversu ákaft sveitin herjaði á markaðinn en þriðja breiðskífan, Seven and the Ragged Tiger kom út fyrir jólin árið 1983. Af þeirri plötu átti sveitin slagarana "Union of the Snake" og "The Reflex". Árið á eftir var ákveðið að maka krókinn með tónleikaplötunni Arena. Á henni var að finna eitt nýtt lag, reyndar það besta sem sveitin gaf út á ferlinum, "Wild Boys". Árið eftir átti hún eitt vinsælasta lag ársins, "A View to a Kill" úr síðustu James Bond-mynd Roger Moore.

Sundraðir föllum vér...

Það duldist engum að Duran-vélin fór að hökta eftir Wild Boys og það var svo á Live Aid tónleikahátíðinni árið 1985 sem botninn datt undan öllu saman. Simon Le Bon var það falskur á sviði að hörðustu aðdáendur hans reyndu ekki einu sinni að halda hlífiskyldi yfir honum. Mikið grín var gert að sveitinni í fjölmiðlum og Le Bon bað aðdáendur sína opinberlega afsökunar. Það dugði ekki til. Þeim fannst þeir sviknir og grunuðu sveitina um að hafa fiktað í hljóðupptökunum á "tónleikaplötunni" vinsælu Arena. Sveitin ákvað að draga sig í hlé og liðsmenn einbeittu sér tímabundið að öðrum verkefnum.
Andy og John Taylor voru þegar farnir að vinna í gæluverkefninu Power Station með Robert Palmer og tóku lagið með þeirri sveit á Live Aid þar sem Michael Des Barres leysti Palmer af í söngnum.
Nick Rhodes, Simon Le Bon og Roger Taylor gáfu hins vegar út plötuna So Red the Rose með hliðarverkefni sínu Arcadia haustið 1985. Lagið "Election Day" af þeirri plötu átti töluverðum vinsældum að fagna og gaf tóninn fyrir það sem koma skyldi á næstu Duran Duran plötu, Notorious, en þá stóðu þeir eftir þrír, John Taylor, Nick Rhodes og Simon Le Bon.
Duran Duran hefur svo haldið áfram í ýmsum myndum en þeir Simon og Nick eru þeir einu sem hafa aldrei gefist upp. Taylorarnir þrír byrjuðu að tínast til baka upp úr árinu 2000 og sveitin er nú aftur komin í sína upprunalegu mynd og þannig fáum við að sjá hana í Egilshöll í sumar.