Mér finnst lífið svo yndislegt. Ég er ástfanginn upp fyrir haus, ét prósakk og lýsistvennu, fer reglulega í sund og finnst hver dagur vera nýtt ævintýri. Það breytir því ekki að ég hef skoðanir á hinu og þessu og finnst margt í þessum heimi heimskulegt, ranglátt og ljótt.

Stundum misnota ég þennan dálk til þess að úttala mig um það sem fer í taugarnar á mér og á það til að vera kaldhæðinn. Ég hélt satt best að segja að þetta væri það gegnsætt að ég þyrfti ekki að gefa út eigið geðheilbrigðistvottorð hér. En þegar einn mesti nöldurseggur íslenskrar fjölmiðlasögu er farinn að lesa það út úr skrifum mínum að mér líði illa er líklega best að hugga hann og aðra, sem mögulega eru slegnir sérstakri lesblindu á allan texta sem stangast á við eigin músarholusjónarmið, með því að upplýsa að mér líður vel á sálinni þótt ég fái ekki útrás með því að pukrast við að taka upp eigin ljúfa gítartóna í kjallaranum heima hjá mér.
Föstudagur nýliðinnar viku var mér einstaklega góður. Ég vaknaði við fuglasöng, ristaði mér beyglu, át hana á svölunum, drakk eðalkaffi með og varð ölvaður af morgunkomunni. Dagurinn varð svo enn betri þegar ég frétti að einn
vænisjúkasti, staglkenndasti og pirraðasti blaðamaður sem þessi þjóð hefur alið, sjálfur Ólafur Teitur Guðnason, sæi ástæðu til að amast við "furðulegri neikvæðni" minni í þrasdálki sínum í Viðskiptablaðinu. Ég hef lengi beðið eftir þessu enda fæst ekki öruggari staðfesting á því að maður sé á réttri leið í lífinu en diss frá þessum eðalstílista sem hefur reynt að gera líf okkar allra fallegra og betra með því að berjast gegn "algerlega massívum áróðri gegn Sjálfstæðisflokknum" í fjölmiðlum, fyrst í hræinu af gamla DV og síðar með reglulegum skrifum sínum í Viðskiptablaðið. Það blað fjallar aðallega um viðskipti en á þó alltaf til smá pláss undir gremju Ólafs Teits sem hann hefur svo einnig séð ástæðu til að gefa út á bók. Ég er því algjör Laddi í samanburðinum við Ólaf Teit og gef mér bara að hann sé abbó af því að ég tel mína lesendur í tugþúsundum á meðan hann slefar upp í einhver hundruð.

Mér leiðast fáir dagar í dagatalinu jafnmikið og 17. júní. Hann er líklega sá þriðji leiðinlegasti á eftir föstudeginum langa og sumardeginum fyrsta. Það ömurlegasta við 17. júní er auðvitað að þá ryðst ein mesta smáborgaraþjóð í heimi undir lúðrablæstri og fánaþyt í skrúðgöngur og fagnar sjálfstæði sem fékkst í gegn með þrasi og tuði. Dagurinn er notaður til þess að berja sér á brjóst, hengja orður á fólk fyrir mismikil og mismerk afrek og tala um hversu æðislegt það sé að vera Íslendingur og tala íslensku sem er æðislegasta tunga í heimi, alveg meira en 1000 ára gömul og allt.

Ráðamenn þusa svo eitthvað um velmegun og hvað hér sé frábært að búa á meðan allt er á leiðinni lóðbeint til andskotans alla aðra daga ársins á meðan þjóðin étur amerískan og ítalskan fátæklingamat í öll mál og horfðir á amerískt rusl í sjónvarpinu og talar bjagaða og enskusletta hryggðarmynd af móðurmáli sínu.
17. júní og allt innantóma húllumhæið í kringum hann snertir ekki eina einustu taug innra með mér. 19. júní er orðinn að miklu merkilegri degi en sá sautjándi og ég er í tilfinningalegu uppnámi eftir að hafa verið viðstaddur hátíðarfund á Þingvöllum í gær þar sem þess var minnst að 90 ár eru liðin frá því að konur fengu kosningarétt.
Jafnréttisbaráttan er enn í fullum gangi og er mikilvægari en minningin um sjálfstæðisbaráttuna svokölluðu. Auðvitað er margt glæsilegt í fortíð okkar og sögu en þess vegna er miklu nær að minnast þess sem er rangt, ljótt og setur svarta bletti á fortíð
okkar, nútíð og framtíð. Í gær var við Drekkingarhyl minnst 18 kvenna sem þar var drekkt á sínum tíma fyrir það eitt að storka feðraveldinu. Illvirkja og ranglætis á að minnast til þess að slíkt endurtaki sig ekki og svo lengi sem við, sem byggjum þetta land, erum ekki öll jöfn er tómt mál að tala um sjálfstæði á sautjánda júní.

Aðlaganir myndasagna að kvikmyndaforminu verða áberandi í sumar en á næstu vikum og mánuðum eru væntanlegar þrjár stórmyndir, Batman Begins, Sin City og Fantastic Four, sem allar byggja á þekktum myndasögupersónum og ævintýrum þeirra.
Batman þarf auðvitað ekki að kynna og þeir sem lásu svokölluð "hasarblöð" í æsku kannast flestir við hetjurnar sem kenndar eru við Fantastic Four. Í báðum tilfellum eru því á ferðinni heimsþekktar ofurhetjur en í Sin City kveður við annan tón þar sem viðfangsefnið er öllu jarðbundnara með glæpi, morðingja og vændiskonur í forgrunni.

Frank Miller, höfundur Sin City bókanna, er einn athyglisverðasti myndasöguhöfundur samtímans og er vægast sagt funheitur um þessar mundir eftir að Robert Rodriguez gerði Sin City myndina upp úr þremur bókum hans úr Sin City flokknum. Miller sækir stíft í harðsoðna reyfara Raymonds Chandlers, Dashiells Hammett og James M. Cain í Sin City bókunum sem greina frá lífi og dauða geðsjúklinga, spilltra og heiðarlegra lögreglumanna, vændiskvenna og súlustelpna í Basin City, einu ömurlegasta lastabæli sem hugsast getur.
Frábærar teikningar Millers eru svo bergmál film noir glæpamyndanna sem áttu sína gullöld á árunum 1941 til 1958 og byggðu oftar en ekki á verkum áðurnefndra rithöfunda. Þegar höfundarverk Millers er skoðað kemur ekki á óvart að film noir heimurinn hafi heillað hann en hann er mjög upptekinn af karlmennsku og töffaraskap þannig að testósteronið kraumar í bókum hans og nægir í því sambandi að nefna snilldarverkið 300 sem byggir á frækilegustu vörn mannkynnsögunnar þar sem Leonídas Spartverjakonungur, berrassaður og vöðvastæltur, verst Persum ásamt 300 manna liði sínu í Laugaskörðum. Þar fyrir utan hefur Miller gert frábæra hluti með Daredevil og skóp í þeim sögum sínum morðkvenndið Elektru auk þess sem hann hristi heldur betur slenið af Batman í bókunum Batman: Year One, Batman: The Dark Knight Returns og Batman: The Dark Knight Strikes Again. Í Year One segir Miller sköpunarsögu Batmans á sinn hátt en í þeim tveimur síðarnefndu vekur hann Bruce Wayne af værum blundi eftirlaunaáranna og stefnir honum gegn glæpahyski Gotham borgar á ný.

Hinn fornfrægi leikari Mickey Rourke rís upp úr öskustó fíkniefnaneyslu og aumingjaskapar í hlutverki Marvs, lykilpersónu í Sin City bálknum, og leiksigur hans og frábærar viðtökur aðdáenda Millers við Sin City myndinni hafa glætt vonir fólks um að Dark Knight bækur hans fái sömu meðferð og þá þykir ljóst að hinn veðraði Rourke yrði kjörinn í hlutverk lemstraðs Leðurblökumannsins á efri árum.

Það er óhætt að segja að bandaríski spéfuglinn Jim Rose hafi farið eigin leiðir í skemmtanabransanum en hann hefur vakið heimsathygli með sirkusnum sínum þar sem hann leiðir undarlegt fólk fyrir áhorfendur og lætur það fremja ýmsa stórundarlega gjörninga sem engum heilvita manni dytti í hug að reyna að leika eftir.

Sirkusinn hefur heldur betur komið Rose á kortið en hann er með eigin sjónvarpsþætti, hefur skrifað metsölubækur og leikið í kvikmyndum, tölvuleikjum og sjónvarpsþáttum. Nægir þar að nefna leik hans í The X-Files auk þess sem sirkusinn hans hefur komið við sögu í þætti um Simpson-fjölskylduna.

Langþráð Íslandsheimsókn

Rose hefur lengi haft hug á því að sækja Ísland heim og lætur loks af því verða í sumar. "Ég hef farið í níu heimsreisur með sirkusinn og að þessu sinni vildi ég endilega koma við á Íslandi", segir bandaríski furðufuglinn Jim Rose sem hefur vakið mikla athygli með furðufuglasýningu sinni sem hann kallar Sirkus Jim Rose.
"Ég gaf út bók ekki alls fyrir löngu og útgefandinn minn var um svipað leyti að gefa út bók um Ísland. Bókin vakti strax athygli mína og eftir að ég las hana hef ég lesið miklu meira um landið og er orðinn mjög forvitinn."

Jim treður upp á Broadway þann 28. júlí með sex manna fyrirbæragenginu sínu en ætlar einnig að nota Íslandsheimsóknina til þess að kynna sér land og þjóð. "Maður fer örugglega eitthvað út í sveit og svo ferður maður eitthvað fullur og timbraður í Reykjavík."

Það er óhætt að segja að sýning Jims sé ekki fyrir viðkvæma og aldurstakmark er því 18 ár en auk þess sem furðufyrirbærin hans setja músagildrur á tungur sínar, gleypa rakvélablöð og herðatré lyfta þau rafgeymi úr bíl með geirvörtum sínum og skjóta sér úr fallbyssu. Þetta er aðeins brot af því sem Rose ætlar að bjóða upp á á Broadway og hann segist stefna að því að brydda upp á einhverjum nýjungum fyrir Íslendinga.

Klámstjarna og sirkusdrottning

"Ég er að láta finna rafknúna sláttuvél fyrir mig og að öllum líkindum munn einn manna minna tylla henni á efri vör sína. Annars er ég alltaf að breyta um mannskap og atriði. Þegar ég kem til Íslands verður glæsileg sirkusdrottning, BeeBee, í för með mér. Hún er gullfalleg og við munum skjóta henni úr falbyssu þannig að það má segja að hún leysi Hómer Simpson af í því atriði þar sem hann kemur ekki með okkur." Rose bætir því við að BeeBee geri ýmsar aðrar kúnstir með kynfærum sínum en nánari útlistanir á því eiga ekki heima í jafn sómakæru blaði og Fréttablaðinu.
"Hinn gullfallega og glæsilega Amber lætur einnig til sín taka með okkur. Hún er 22 ára og hefur leikið í nokkrum klámmyndum. Hún leikur listir sínar með svipu og lyftir lóðum með brjóstunum. Í lok sýningarinnar dreifum við svo helling af smokkum yfir áhorfendur og sá sem er svo heppinn að fá bláan smokk fær að eyða klukkustund með Amber baksviðs. Amber kann einnig mjög vel við konur þannig að það breytir engu þó blái smokkurinn falli ekki karlmanni í skaut. Verði kona fyrir valinu má svo alltaf skoða skipti og fá einhvern kraftakarlinn til að hlaupa í skarðið fyrir Amber," segir Rose og hlær svo óræðum hlátri að það er ekki nokkur leið að átta sig á hvort honum sé alvara.

Heimsfrægur eftir mótorhjólaslys

Rose vann árum saman í sirkus áður en hann sló í gegn undir eigin nafni. "Ég þvældist með en var mest í því að selja kók og pulsur á sýningum þangað til ég hækkaði í tign og varð áhættuleikari með það hlutverk að stökkva á mótorhjóli yfir 48 bíla. Ég lenti einu sinni mjög illa og þar með var endir bundinn á þennan feril minn. Þá fór ég að þróa sýninguna mína og stjórna nú vinsælasta sirkus Bandaríkjanna."

Jim er óspar á lýsingarorðin þegar hann lýsir því sem hann hefur upp á að bjóða. "Við færum ykkur fegurð, kynlíf og hefðbundin sirkusatriði. Sumt er vissulega sjokkerandi en þetta er fyrst og fremst grín. Af og til gerum við eitthvað sem gengur alveg fram af fólki en þetta smellur saman í eina heild og stórkostlega skemmtun. Þetta er yfirgengileg furðufuglasýning en við tökum okkur aldrei of hátíðlega. Þetta er groddalegur kabarett og það má aldrei gleyma því að þetta er grín. Áhorfendur hlæja mikið og við erum að draga fram fegurðina í því sem er kynþokkafult og nærgöngult. Sýningin er mjög hröð og það er eitthvað að gerast í öllum hornum á sama augnabliki. Þetta er kraftaverkasýning sem jafnast á við það magnaðasta úr Biblíunni og þó miðinn tryggi fólki sæti þá getið þið bókað það að þið sitjið spennt á brúninni frá upphafi til enda."

Það skemmtiegasta sem ég geri er að fylgjast með áhorfendum horfa á ósköpin, líta undan og loka augum. Það er það eina sme fólk getur gert þegar því ofbýður en þegar upp er staðið er þetta bara létt geggjað grín."

Ég hef allt mitt líf leitað langt yfir skammt og hef einhverra hluta vegna samt aldrei fundið neitt. Tilviljanakennt fálm mitt út um allar trissur í leit að tilgangi lífsins og fullkominn skortur á rökréttri réttlætingu fyrir jarðvist minni gerði mig vitaskuld að þunglyndum bölsýnismanni.

Ég hef samt alltaf staðið bjargfastur í þeirri trú að lífið sé flókið og verði ekki ráðið á einni morgunstund eins og sunnudagskrossgáta. Ég hef því alltaf getað huggað mig með máltækinu "sælir eru fattlausir því þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir". Þunglyndi og bölsýni er því ekkert annað en sá kross sem vel upplýst og gáfað fólk verður að bera á meðan hinir einföldu njóta þess að vera sælir í notalegri fullvissunni um að þeir séu lítið en mikilvægt tannhjól í gangvirki sem er hannað af einhverju afli sem er manninum æðra.

Það er auðvitað mesta mildi að ég sé enn uppistandandi eftir að hafa bögglast með þessar ranghugmyndir í þrjá áratugi og leitað blindandi að einhverju sem skiptir engu máli. Ég hef þó sem betur fer tekið síðbúinn þroskakipp og er farinn að njóta þess einfalda og fallega í lífinu.

Þessi skyndilegi andlegi þroski minn, sem ég botna ekkert í, hefur orðið til þess að ég ætla að keyra um Ísland og sofa í tjaldi á Snæfellsnesi og Vestfjörðum. Ég hef oft heyrt að Ísland sé fallegt land en hef ekki trúað þeim tröllasögum vegna þess að það sem er innan seilingar getur aldrei verið annað en fábrotið og ómerkilegt. Ég hélt að maður yrði að leita lengra að fegurð og tilgangi en nú veit ég fyrir fram að ég mun finna eitthvað magnað á ferð minni. Veit ekki nákvæmlega hvað en eitthvað er þarna.