Stundum misnota ég þennan dálk til þess að úttala mig um það sem fer í taugarnar á mér og á það til að vera kaldhæðinn. Ég hélt satt best að segja að þetta væri það gegnsætt að ég þyrfti ekki að gefa út eigið geðheilbrigðistvottorð hér. En þegar einn mesti nöldurseggur íslenskrar fjölmiðlasögu er farinn að lesa það út úr skrifum mínum að mér líði illa er líklega best að hugga hann og aðra, sem mögulega eru slegnir sérstakri lesblindu á allan texta sem stangast á við eigin músarholusjónarmið, með því að upplýsa að mér líður vel á sálinni þótt ég fái ekki útrás með því að pukrast við að taka upp eigin ljúfa gítartóna í kjallaranum heima hjá mér.
Föstudagur nýliðinnar viku var mér einstaklega góður. Ég vaknaði við fuglasöng, ristaði mér beyglu, át hana á svölunum, drakk eðalkaffi með og varð ölvaður af morgunkomunni. Dagurinn varð svo enn betri þegar ég frétti að einn
vænisjúkasti, staglkenndasti og pirraðasti blaðamaður sem þessi þjóð hefur alið, sjálfur Ólafur Teitur Guðnason, sæi ástæðu til að amast við "furðulegri neikvæðni" minni í þrasdálki sínum í Viðskiptablaðinu. Ég hef lengi beðið eftir þessu enda fæst ekki öruggari staðfesting á því að maður sé á réttri leið í lífinu en diss frá þessum eðalstílista sem hefur reynt að gera líf okkar allra fallegra og betra með því að berjast gegn "algerlega massívum áróðri gegn Sjálfstæðisflokknum" í fjölmiðlum, fyrst í hræinu af gamla DV og síðar með reglulegum skrifum sínum í Viðskiptablaðið. Það blað fjallar aðallega um viðskipti en á þó alltaf til smá pláss undir gremju Ólafs Teits sem hann hefur svo einnig séð ástæðu til að gefa út á bók. Ég er því algjör Laddi í samanburðinum við Ólaf Teit og gef mér bara að hann sé abbó af því að ég tel mína lesendur í tugþúsundum á meðan hann slefar upp í einhver hundruð.