Ég hef samt alltaf staðið bjargfastur í þeirri trú að lífið sé flókið og verði ekki ráðið á einni morgunstund eins og sunnudagskrossgáta. Ég hef því alltaf getað huggað mig með máltækinu "sælir eru fattlausir því þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir". Þunglyndi og bölsýni er því ekkert annað en sá kross sem vel upplýst og gáfað fólk verður að bera á meðan hinir einföldu njóta þess að vera sælir í notalegri fullvissunni um að þeir séu lítið en mikilvægt tannhjól í gangvirki sem er hannað af einhverju afli sem er manninum æðra.

Það er auðvitað mesta mildi að ég sé enn uppistandandi eftir að hafa bögglast með þessar ranghugmyndir í þrjá áratugi og leitað blindandi að einhverju sem skiptir engu máli. Ég hef þó sem betur fer tekið síðbúinn þroskakipp og er farinn að njóta þess einfalda og fallega í lífinu.

Þessi skyndilegi andlegi þroski minn, sem ég botna ekkert í, hefur orðið til þess að ég ætla að keyra um Ísland og sofa í tjaldi á Snæfellsnesi og Vestfjörðum. Ég hef oft heyrt að Ísland sé fallegt land en hef ekki trúað þeim tröllasögum vegna þess að það sem er innan seilingar getur aldrei verið annað en fábrotið og ómerkilegt. Ég hélt að maður yrði að leita lengra að fegurð og tilgangi en nú veit ég fyrir fram að ég mun finna eitthvað magnað á ferð minni. Veit ekki nákvæmlega hvað en eitthvað er þarna.