"Já. Það má alveg kalla okkur viðundur," segir sirkusstjórinn Jim Rose sem kom til landsins í fyrradag ásamt fimm furðufuglum en hópurinn mun leika kostulegar og á köflum brenglaðar listir sínar á Broadway á fimmtudaginn.
Það er óhætt að segja að sýning Jims sé ekki fyrir viðkvæma og aldurstakmark er því 18 ár en auk þess sem furðufyrirbærin hans setja músagildrur á tungur sínar, gleypa rakvélablöð og herðatré lyfta þau rafgeymi úr bíl með geirvörtum sínum og skjóta sér úr fallbyssu.

Kynjabarátta í reiptogi

Rose segir að þetta sé aðeins brot af því sem hann ætlar að bjóða upp á á Broadway og nefnir sérstaklega nýtt atriði sem verður frumreynt á Íslandi.
"Við ætlum að fá það á hreint í eitt skipti fyrir öll hvort kynið er sterkara með því að leiða saman karl og konu og láta þau fara í reiptog með kynfærum sínum. Þetta hefur aldrei verið gert áður og ég er mjög forvitinn að sjá hvernig þetta fer."
Fulltrúi kvenþjóðarinnar í þessu reiptogi er Amber Pie, 22 ára gömul klámmyndaleikkona, sem er ný í sirkusnum. Amber mun einnig lyfta lóðum með brjóstunum og leika listir sínar með svipu. Rose bætir því svo við að einn heppinn áhorfandi fái að eyða klukkustund baksviðs með Amber að sýningu lokinni. "Það má ræða bókmenntir við hana ef viðkomandi vill það en það er alveg inni í myndinni að láta hana lemja sig með svipunni eða ganga jafnvel enn lengra."

Óvinsæll hjá bókstafstrúarfólki

Þrátt fyrir að sirkusinn sé oft á tíðum yfirgengilegur segist Jim ekki finna fyrir miklu andstreymi. "Auðvitað heyrir maður alltaf einhverjar neikvæðar gagnrýnisraddir en það eru helst hægrisinnaðir, kristnir bókstafstrúarmenn sem eru á móti mér. Mér hefur verið stungið í steininn af og til og við vorum bönnuð á Nýja Sjálandi um tíma en það er allt í góðu núna."
Gagnrýnendur jafn ólíkra miðla og MTV og The Wall Street Journal hafa hlaðið sirkusinn lofi og Jim finnst ekkert sjálfsagðara enda segist hann bjóða upp á sýningu á heimsmælikvarða:
"Ég vek líka ekki jafn mikla hneykslan nú og áður en það þýðir ekki að sirkusinn hafi breyst heldur hefur heimurinn breyst. Það hefur líka haft sitt að segja að ég hef leikið í X-Files þáttum og við komum við sögu í Simpsons þætti þar sem Hómer var skotið úr fallbyssu. Þegar maður tengist því sem er efst á baugi í poppmenningunni öðlast maður ákveðið gjaldgengi og er tekinn í sátt."
Jim segir að þrátt fyrir það að við lifum á tímum þar sem allt er leyfilegt eigi hann erfiðar uppdráttar í heimalandinu eftir að George W. Bush varð forseti. "Það var vissulega auðveldara að komast upp með furðulega hluti í stjórnartíð Clintons. Ég er með háskólapróf í stjórnmálafræði og hef unnið fyrir CNN og það kom mér í bobba fyrir síðustu kosningar vegna þess að ég er alls ekki hrifinn af Bush."

Kjötkveðjuhátíð hins undarlega

Jim byrjaði með sirkusinn sinn árið 1991 en hafði áður unnið fyrir aðra og meðal annars stundað stökk yfir kúahóp á mótorhjóli en það var einmitt eftir slys í þeirri grein sem hann þurfti að hægja á sér og þá gerðist hann sirkusstjóri. "Ég gleypi enn rakvélablöð og sé um að keyra grínið á sviðinu áfram."
En fólki hlýtur að ofbjóða margt af þessu enda virðist sumt vera á mörkum þess sem hægt er að bjóða mannslíkamanum upp á? "Það er alltaf eitthvað að gerast alls staðar út um allan heim og þú hefur val. Þú getur kosið að horfa eða sleppt því. Við bjóðum upp á allt; stóra skammta af gríni, öfgakenndum atriðum og kynlífi. Sirkusinn minn er suðupottur, kjötkveðjuhátíð hins undarlega. Við breytum sviðinu í allsherjar salat. Það munu allir sjá eitthvað við sitt hæfi hjá okkur. Eitthvað fallegt, eitthvað kynæsandi og eitthvað fyndið. Það er svo misjafnt hvað fer fyrir brjóstið á fólki en þegar það kemur að einhverju sem þú þolir ekki skaltu líta undan og horfa á hina í áhorfendahópnum fylgjast með ósköpunum."

Malaði Ben Affleck í póker

Jim er með eigin sjónvarpsþátt í Bandaríkjunum, skrifar bækur og hefur ofan af fyrir sér með ýmsu öðru en sirkusnum. "Ég held að það standi til að sýna þáttinn minn í íslensku sjónvarpi. Tökuliðið mitt ætlar að mæta á Broadway og taka upp efni fyrir þáttinn þannig að þeir sem vilja komast í sjónvarp sem fer út um allan heim ættu ekki að láta sig vanta á sýninguna."
Jim er einnig öflugur pókerspilari og segist vera í hópi þeirra 40 bestu í Bandaríkjunum. "Ég er fjóra mánuði á ári að spila í Las Vegas. Ég er atvinnuspilari og spila til þess að vinna. Ég hef ágætis tekjur upp úr þessu og ég vann til dæmis 11.000 dollara af Ben Affleck ekki alls fyrir löngu. Hann er ekki góður tapari og svipurinn á honum þegar hann sá spilin mín var eins og hann hefði fundið fingur fljótandi í Kókinu sínu. Ég hef líka náð 6.000 dollurum af Spider-Man, honum Tobey Maguire."
Jim fór út að borða á Apótekinu á miðvikudagskvöld og skrautlegur hópurinn vakti að vonum athygli. Gengið ætlaði í Bláa lónið í gær en Jim ætlar svo að nota föstudaginn til að renna fyrir fisk og spila golf. "Ég verð að veiða silung áður en ég fer heim. Það er eitthvað sem ég geri í öllum löndum sem ég heimsæki," segir Jim sem hefur farið í níu heimsreisur með sirkusinn og segist vera hæst ánægður með að vera kominn til Íslands."

Brain Police hitar upp

Sirkus Jim Rose hefur hitað upp fyrir heimsþekktar hljómsveitir á borð við Korn, Nine Inch Nails og Marilyn Manson og hann er góðkunningi fjölmargra rokkhunda. Nú er hann hins vegar aðalnúmerið og því hefur verið gengið frá því að rokkhljómsveitin Brain Police hiti upp fyrir hann á Broadway.
Strákarnir í þeirri sveit kunna upp á hár að kynda undir lýðnum þannig að það er engin hætta á öðru en að mannskapurinn verði vel með á nótunum þegar Jim stígur svo á svið með Amber og öllum hinum furðufuglunum sínum sem ætla að bera mergjað salat á borð fyrir þá sem treysta sér í geggjunina.

Ég skil ekki hvað fólk á við þegar það talar um að drepa tímann. Tíminn er það dýrmætasta sem við eigum og maður á ekki að líta á hann sem óvin sem þarf að útrýma.

Það versta sem við höfum gert tímanum er að setja á hann verðmiða en þegar tíminn er orðinn að gjaldmiðli í hugum okkar hikum við ekki við að selja hann hæstbjóðanda og eigum stöðugt minna af honum til eigin nota. Þversögnin í þessari viðskiptahugmynd er svo vitaskuld sú að þegar markaðslögmálin taka yfir verður frítíminn dýrmætari en vinnutíminn og við freistumst því til að selja hann líka.
Sumarfrísdagarnir eru því ómetanlegir. Þá má ekki selja og því ber manni siðferðisleg skylda til þess að nota þá vel. Ég er búinn með sumarfríið mitt og ætlaði að fara að gráta það um daginn. Ég tók fríið snemma í ár og stólaði á að það yrði rigning og vont veður í júní. Tímann ætlaði ég að nota til að lesa, skrifa og glápa á myndbönd.
Samkvæmt skilningi einhverra ætlaði ég sem sagt að myrða tímann minn með fánýtri iðju en þetta er nú einfaldlega það sem gefur mér mest þannig að mínum tíma hefði verið vel varið með þessu móti. Veðrið brást mér hins vegar algerlega og í stað þess að hanga inni í rigningu og roki er ég búinn að þeytast út um allt land, sleikja sólina, ganga í náttúrunni, gera úttekt á sveitasundlaugum, baða mig í náttúrulegri laug, liggja í mosa og taka lit.
Þegar ég horfði til baka á fyrsta vinnudegi fannst mér ég hafa sóað tímanum mínum. Ég gerði ekki það sem ég ætlaði mér, heldur eitthvað allt annað. Þá gerði ég mér grein fyrir því að þetta hafði verið frábært frí og að ég er endurnærður á sál og líkama.
Það að gera ekki neitt er listgrein og þegar maður nær tökum á henni drepur maður tímann aldrei. Tímasóun verður úrelt hugtak og allt sem maður gerir, eða gerir ekki, verður til góðs.

Það hefur mikið verið þrasað um þennan Snoop Dog og þá ekki síst hversu slæm fyrirmynd hann er. Persónulega hefur mér alltaf fundist þessi gaur frekar leiðinlegur og ég hef ekkert sérstaklega þurft að liggja yfir texum hans og ruddalgeri kvenfyrirlitningunni sem þar birtist. Hann fer bara í taugarnar á mér og hefur alltaf gert það. Það segir samt meira um mig en hann þar sem ég hef heldur aldrei þolað Brad Pitt. Þar fyrir utan er franski rithöfundurinn Michel Houllebecq í miklum metum hjá mér og hann skrifar sko enga tæpitungu. Skáldsögur hans eru bullandi klámfengnar og svo mettaðar af kven- og almennri mannfyrirlitningu að flestir textar Snoop eru eins og barnagælur í samanburðinum.

Réttur beggja þessara manna til þess að segja meiningar sínar er þó ótvíræður í mínum huga enda fæ ég ekki betur séð en málfrelsið sé með dýrmætustu mannréttindum og ef allir töluðu, syngu og skrifuðu í sama pólitískt réttþenkjandi tóninum yrði lífið litlaust og leiðinlegt.
Á sama tíma hef ég fulla samúð með málstað þeirra sem finna Snoop allt til foráttu og skil mæta vel að einhverjir vilji þagga niður í honum með því að troða úldnu sokkapari upp í kjaftinn á honum. Maðurinn er án efa slæm fyrirmynd en um leið verður að hafa í huga að góðar fyrirmyndir eru iðulega litlausar og leiðinlegar.
Sjálfur mændi ég á mótunarárum mínum upp á menn eins og Jim Morrison, Mickey Rourke, Steve McQueen og Humprey Bogart. Allir eru þeir slæmar fyrirmyndir sem gerðu það töff að sína af sér skítlegt eðli og þess vegna gerði ég það líka. Það tók rúman áratug og áfengismeðferð til að átta mig á því að allir voru þessir menn andlega bæklaðir og þunglyndir alkóhólistar og það sem verra er þeir komust upp með að gera það töff.
Þetta er gallinn við vondu fyrirmyndirnar; maður lærir af þeim en getur ekki séð í gegnum delluna í þeim fyrr en maður hefur brennt sig á þeim sjálfur. Boð og bönn fá engu um það breytt. Lífið og listin er náttúruafl sem ekki verður hamið en það breytir því ekki að það er allt í lagi að tala um það og vara við yfirvofandi hamförum en þegar upp er staðið verður hver og einn að bjarga sjálfum sér.

Frægasta draugahúsamynd síðustu áratuga er án efa The Shining eftir Stanley Kubrick en hún var byggð á samnefndri sögu hrollvekjumeistarans Stephen King. King sótti innblástur sinn til stallsystur sinnar, Shirley Jackson, en sígild draugasaga hennar, The Haunting of Hill House hefur verið kvikmynduð í tvígang. Robert Wise filmaði bókina með fínum árangri árið 1963 en Jan De Bont svo aftur með ömurlegum afleiðingum árið 1999.

Áður en Kubrick lét Jack Nicholson ganga af göflunum með öxi í yfirgefnu skíðahóteli í The Shining var The Amityville Horror draugahúsamynd númer eitt, tvö og þrjú og er enn lykilverk ásamt The Shining og The Haunting of Hill House. Myndin kom í bíó árið 1979 og sló strax í gegn og rakaði saman milljónum dollara í miðasölunni.

Alvöru hryllingur

The Amityville Horror fékk slagkraft sinn ekki síst frá þeirri staðreynd að hún byggði á raunverulegum atburðum en árið 1974 var heil fjölskylda myrt í svefni í gömlu húsi á Long Island. Ronald DeFeo yngri játaði það svo skömmu síðar að hafa banað foreldrum sínum og systkynum vegna þess að "raddir í húsinu" sögðu honum að gera það. Nokkru síðar fluttu ung hjón í húsið án þess að vita nokkuð um skelfilega fortíð þess. Illir andar hússins flæmdu þau út á um það bil tveimur vikum og þau máttu þakka fyrir að sleppa lifandi frá draumaheimili sínu.
Eiginmaðurinn virtist á þessum stutta tíma vera að missa vitið og ógnaði fjölskyldunni og prestur sem reyndi að kveða óværuna niður beið þess aldrei bætur að glíma við myrkraöflin innan veggja heimilisins.
The Amityville Horror naut mikilla vinsælda á Íslandi um það leyti sem mynböndin voru að festa sig í sessi og var þá leigð út í dönskum umbúðum og hét "Huset som Gud glemte".
James Brolin, sem er þekktastur fyrir leik sinn í sjónvarpsþáttunum Hotel og í seinni tíð fyrir að vera eiginmaður Barböru Streisand lék húsbóndann sem myrti næstum fjölskyldu sína og Margot Kidder (Lois Lane í Superman) lék eiginkonuna. Rod Steiger setti hins vegar mestan svip á myndina í hlutverki prestins.

Gæti gerst í Hlíðunum

Framleiðendur nýju myndarinnar endurgerðu síðast myndina The Texas Chainsaw Massacre en sú tilraun þeirra tókst býsna vel og því vildu þeir eðlilega höggva tvisvar í sama knérunn. Þeir komust þó fljótt að því að það er lítið til af spennandi hryllingshandritum á sveimi um þessar mundir og þeir ákváðu því að halda endurvinnslunni áfram:
"Texas Chainsaw Massacre sýndi okkur að fólk virðist frekar vilja hryllingssögur sem byggja á raunverulegum atburðum," segir Brad Fuller, einn framleiðendanna, en hann ólst upp í grennd við Amityville húsið og man enn eftir gæsahúðinni sem hann fékk þegar hann ók fram hjá því á árum áður.
"Hryllingsmyndir sem eiga sér stoð í raunveruleikanum snerta fólk dýpra þar sem það trúir því að það sem það sér á tjaldinu geti komið fyrir það sjálft. Þess vegna fylgja þessar myndir fólki eftir löngu eftir að það yfirgefur bíósalinn," segir Fuller sem hikaði því ekki við að veðja á endurvinnslu Amityville.

Ný vínblanda á gömlum belg

Gagnrýnendur virðast almennt sammála um að Fuller og félagar megi vel við una og að nýja myndin sé í raun og veru betri en sú upprunalega. Söguþræðir myndanna eru þó vitaskuld býsna áþekkir en hér er þó kafað dýpra í atburðina og ýmsu gefinn gaumur sem var sleppt í myndinni frá 1979.
"Það erfiðasta við endurgerðir er að áhorfendur bera myndina strax saman við forverann og fólk hefur miklar meiningar um Amityville hryllinginn og hvað raunverulega gerðist og hvað ekki," segir Fuller. "Þegar við ákváðum að gera þessa mynd vorum við sammála um að best væri að þróa söguna með því að taka lykilatriðin úr gömlu myndinni og bæta þáttum úr málinu sem hafa ekki verið skoðaðir áður."

Ég hef alltaf verið mjög rómantískur. Ekki rómantískur í þeim skilningi að ég sé alltaf að bera blóm í konur, borða kvöldmat við kertaljós og hlusta á Michael Bolton og Richard Clyderman. Mín hugmynd um rómantík er sprottin upp úr verkum rómantísku skáldanna. Það er svo sem ekkert óeðlilegt við það þar sem allir straumar og stefnur í bókmenntum, listum og afþreyingarmenningu eru ekkert annað en gárur á hinu rómantíska meginhafi.

Ég hef samt aldrei áttað mig alveg á því upp úr hverju mitt rómantíska æði er sprottið en einhverra hluta vegna var Byron lávarður orðinn minn maður áður en ég byrjaði að lesa verk hans og rómantíkin mín hefur alla tíð verið bölsýn og jafn þunglynd og Werther hinn ungi.
Ég hef ræktað rómantíkina mína innan borgarmarkanna, vorkennt mér heil ósköp og látið það eftir mér að hegða mér eins og sturlaður maður í guðlausum heimi. Firrtur í þeirri fullvissu að steynsteypa og malbik væri mitt rétta umhverfi og tilgagngur lífsins væri að deyja í frelsisstríði í fjarlægu landi.
Ég komst svo að því þegar ég stóð á ströndinni við Breiðuvík á Vestfjörðum nýlega og horfði á sólarlagið að rómantískur lífsskilningur minn hefur verið byggður á markvissum misskilningi. Öryggið sem ég taldi mig finna í póstnúmerunum 101, 107 og 105 sem ég hef reynt að halda mig innan í rúm þrjátíu ár er falskt og gengur þvert á mitt rómantíska eðli.
Ég heyrði nefnilega ekki heróp gömlu rómantíkeranna um afturhvarf til náttúrunnar fyrir umferðarniði og látunum í sjónvarpinu en veit nú að samband okkar við náttúruna er það sem heldur okkur heilum á geði.
Ég fann tilgang lífsins í fjörunni á Vestfjörðum og veit nú að það er ekki fyrr en maður er kominn út fyrir þjónustusvæði gsm-síma, fjarri skarkala borgarinnar, sem maður fær svigrúm til þess að upplifa og vera til. Þetta er ekki flóknara og tilgangnum er náð.

Mikið hefur verið rætt, ritað og deilt um hlutverk fjölmiðla undanfarið. Það varla að rekja upphaf þessa fjaðrafoks hér en djöfulgangurinn hefur aðallega snúist um fréttaflutning tímaritsins Hér&Nú og dagblaðsins DV um nafngreinda einstaklinga og þá hvort viðkomandi geti flokkast sem svokallaðar opinberar persónur og verði því að búa við skert einkalíf.

Persónuvernd hefur blandað sér í málið og hefur meira að segja endurskilgreint opinberu persónuna sem mun væntanlega hér eftir vera "almannapersóna". Persónuvernd gengst við því að almannapersónur "verði að sæta umfjöllun umfram aðra borgara," af hinum ýmsu ástæðum.
Persónuvernd heldur því þó einnig vandlega til haga að þetta þýði ekki að "almannapersónur" eigi ekki rétt á einkalífi. Fréttamenn hafi þó "verulegt svigrúm til þess að vinna með persónuuupplýsingar í þágu fréttamennsku þegar umfjöllunarefnið hefur samfélagslegt eða þjóðfélagslegt gildi."
Þarna vandast málið nokkuð þar sem það getur verið býsna fljótandi í hugum fólks hvað hafi "þjóðfélagslegt gildi" og hvað ekki. Handrukkarinn Annþór Kristján Karlsson lítur, til dæmis, væntanlega ekki á sig sem "almannapersónu" og sér líklega ekkert þjóðfélagslegt gildi í opinskárri umfjöllun DV um kauða. Ritstjórn DV er hins vegar á öndverðum meiði og telur afrekaskrá Annþórs eiga full erindi við almenning.

Persónuvernd viðurkennir einnig í áliti sínu að það verði að taka ritstjórnarlega ákvörðun um nálgunarleiðir og birtingu hvers máls fyrir sig. Þetta er allt gott og blessað en hnífurinn mun auðvitað áfram standa nákvæmlega þarna í kúnni og það munu alltaf blossa upp deilur um tiltekin mál. Persónuvernd getur ályktað eins og henni sýnist en það getur ekki flokkast undir hennar hlutverk, né nokkurrar annarrar stofnunnar, að skera úr um hver sé almannapersóna hverju sinni og hvaða mál hafi þjóðfélagslegt gildi.

Þetta eru spurningar sem allar ritstjórnir standa frammi fyrir mörgum sinnum á dag og blaðamaður, frétta- og ritstjóri þurfa að taka siðferðilegar ákvarðanir um birtingu efnis í tíma og ótíma. Áherslur fjölmiðla eru sem betur fer mismunandi og það mun sem betur fer aldrei ríkja sátt um þá alla.

Það sem gerir margar ákvarðanir umdeildar er sú gamla blekking um að fjölmiðlar séu eitthver "fjórða vald" og um þá gildi svipuð lögmál og aðrar opinberar valdastofnanir. Þessi falsmynd byggir á hroka ákveðinna blaðamanna og fjölmiðla. Þeirra sem telja sig yfir aðra hafna í skjóli einhvers óskilgreinds valds og svo auðvitað ofmati almennings sem kýs að kaupa þessa vitleysu. Þessi ranghugmynd lifir sennilega bestu lífi á þeim fjölmiðlum sem eru stofnanir í sjálfum sér; RÚV og Morgunblaðinu. Þeir sem fá út úr því að benda fingrum og bannfæra aðra fjölmiðla fyrir að ganga lengra en stofnanirnar ættu að staldra aðeins við og íhuga hvort þeir vildu virkilega hafast við í dauðhreinsuðu fjölmiðlaumhverfi þar sem þessir tveir pólar væru upphaf og endir allrar umræðu?

Það er ekki, og getur aldrei orðið, raunverulegt hlutverk fjölmiðla að hlífa lesendum eða viðfangsefnum sínum og það verður alltaf einhverjum, einhvers staðar misboðið. Það gæti samt aðeins mildað vandlætinguna ef fólk gerði sér grein fyrir því að fjölmiðlafólk hefur engin völd; það vinnur bara við að segja fréttir en þá vinnu má svo auðvitað leysa misvel af hendi.

thorarinn@frettabladid.is

Brennidepill á vísi.is

Tónleikar Duran Duran í Egilshöll

Gömlu “eitís” kempurnar í Duran Duran voru ekkert að tvínóna við hlutina á frábærum tónleikum sínum í Egilshöll á fimmtudaginn. Þeir byrjuðu á laginu (Reach up for the) Sunrise af nýjustu plötunni sinni en keyrðu svo beint í Hungry Like the Wolf og lýðurinn trylltist enda voru sennilega fæstir komnir til þess að heyra nýtt efni frá köppunum. Ómissandi lög eins og Planet Earth og Union of the Snake fylgdu svo í kjölfarið.

Duran Duran eiga greinilega svolítið erfitt með að sætta sig við það að þeir lifa fyrst og fremst á fornri frægð og tróðu því nýrra efni inn á milli í dagskránna og stemningin datt óneitanlega nokkuð niður þegar lög á borð við What Happens Tomorrow, Chains og Taste the Summer voru tekin en salurinn var hins vegar vel með á nótunum þegar Simon Le Bon kyrjaði Come Undone og Ordinary World sem eru óumdeilanlega bestu lög sveitarinnar á síðari árum.
Simon fékk svo pásu í Tiger Tiger, instrúmental lagi af Seven and the Ragged Tiger en að því loknu má segja að tónleikarnir hafi byrjað fyrir alvöru með The Chauffeur. Gæsahúðin spratt fram við fyrstu tónana og hélt út það sem eftir var. Það þarf auðvitað ekki að hafa mörg orð um það hversu Save a Prayer hitti í mark en Simon lét salinn syngja lungann úr laginu.
Sjálfur fékk ég samt mest fyrir minn snúð í Careless Memories og Wild Boys sem drengirnir tóku með ótrúlegum krafti og þar kannaðist maður við sína menn; John mátulega hress á öðrum kantinum en Andy dýrvitlaus á hinum með sólgleraugun og logandi sígarettuna.

Uppklappið var svo í einu orðið sagt meiriháttar en Simon leyfði salnum fyrst að velja á milli Reflex og Come up and see Me. Reflex varð ofan á en það hefði óneitanlega verið gaman að heyra þá spreyta sig á gamla B-hliðar laginu sem sló eftirminnilega í gegn á Íslandi á gullaldarárum sveitarinnar. Girls on Film fylgdi á eftir og inni í því miðju kynnti Simon bandið með geggjuðum tilþrifum. Nánast fullkomnu prógrammi var svo slúttað með Rio þannig að þeir allra hörðustu fengu í raun allt sitt ef Is There Something I Should Know er frátalið.

Það fór aldrei á milli mála að þarna voru miklir fagmenn á ferð. Bandið klikkaði hvergi í spilamennskunni og Simon, sem á það til að vera falskur, sló aldrei feilnótu. Í raun var enginn munur á Duran Duran þarna og fyrir tuttugu árum. Úthaldið magnað og stemningin keyrð upp af stakri snilld. Mér skilst að þessir tónleikar hafi verið miklu hressari en stærri tónleikar Duran Duran í London fyrir tveimur árum og að sveitin hafi gefið miklu meira af sér í Egilshöll þannig að það er ljóst að kapparnir kunnu vel að meta hlýjar móttökur þeirra þúsunda sem höfðu beðið þeirra í tvo áratugi.

Tónleikarnir verða öllum alvöru Duran Duran aðdáendum ógleymanlegir en þeir sem skemmtu sér ekki í Egilshöllinni á fimmtudaginn hafa verið á röngum stað á röngum tíma og hefðu aldrei átt að leggja leið sína þangað. Þeir sem þekkja Duran Duran og kunna að meta þá fengu hins vegar allar óskir sínar uppfylltar. Það þarf enginn að segja mér að Duran Duran eigi ekki fleiri en 10.000 aðdáendur á Íslandi og þeir sem sátu heima geta nagað sig í handarbökin það sem eftir lifir. Þetta var æði!