Duran Duran eiga greinilega svolítið erfitt með að sætta sig við það að þeir lifa fyrst og fremst á fornri frægð og tróðu því nýrra efni inn á milli í dagskránna og stemningin datt óneitanlega nokkuð niður þegar lög á borð við What Happens Tomorrow, Chains og Taste the Summer voru tekin en salurinn var hins vegar vel með á nótunum þegar Simon Le Bon kyrjaði Come Undone og Ordinary World sem eru óumdeilanlega bestu lög sveitarinnar á síðari árum.
Simon fékk svo pásu í Tiger Tiger, instrúmental lagi af Seven and the Ragged Tiger en að því loknu má segja að tónleikarnir hafi byrjað fyrir alvöru með The Chauffeur. Gæsahúðin spratt fram við fyrstu tónana og hélt út það sem eftir var. Það þarf auðvitað ekki að hafa mörg orð um það hversu Save a Prayer hitti í mark en Simon lét salinn syngja lungann úr laginu.
Sjálfur fékk ég samt mest fyrir minn snúð í Careless Memories og Wild Boys sem drengirnir tóku með ótrúlegum krafti og þar kannaðist maður við sína menn; John mátulega hress á öðrum kantinum en Andy dýrvitlaus á hinum með sólgleraugun og logandi sígarettuna.

Uppklappið var svo í einu orðið sagt meiriháttar en Simon leyfði salnum fyrst að velja á milli Reflex og Come up and see Me. Reflex varð ofan á en það hefði óneitanlega verið gaman að heyra þá spreyta sig á gamla B-hliðar laginu sem sló eftirminnilega í gegn á Íslandi á gullaldarárum sveitarinnar. Girls on Film fylgdi á eftir og inni í því miðju kynnti Simon bandið með geggjuðum tilþrifum. Nánast fullkomnu prógrammi var svo slúttað með Rio þannig að þeir allra hörðustu fengu í raun allt sitt ef Is There Something I Should Know er frátalið.

Það fór aldrei á milli mála að þarna voru miklir fagmenn á ferð. Bandið klikkaði hvergi í spilamennskunni og Simon, sem á það til að vera falskur, sló aldrei feilnótu. Í raun var enginn munur á Duran Duran þarna og fyrir tuttugu árum. Úthaldið magnað og stemningin keyrð upp af stakri snilld. Mér skilst að þessir tónleikar hafi verið miklu hressari en stærri tónleikar Duran Duran í London fyrir tveimur árum og að sveitin hafi gefið miklu meira af sér í Egilshöll þannig að það er ljóst að kapparnir kunnu vel að meta hlýjar móttökur þeirra þúsunda sem höfðu beðið þeirra í tvo áratugi.

Tónleikarnir verða öllum alvöru Duran Duran aðdáendum ógleymanlegir en þeir sem skemmtu sér ekki í Egilshöllinni á fimmtudaginn hafa verið á röngum stað á röngum tíma og hefðu aldrei átt að leggja leið sína þangað. Þeir sem þekkja Duran Duran og kunna að meta þá fengu hins vegar allar óskir sínar uppfylltar. Það þarf enginn að segja mér að Duran Duran eigi ekki fleiri en 10.000 aðdáendur á Íslandi og þeir sem sátu heima geta nagað sig í handarbökin það sem eftir lifir. Þetta var æði!