Réttur beggja þessara manna til þess að segja meiningar sínar er þó ótvíræður í mínum huga enda fæ ég ekki betur séð en málfrelsið sé með dýrmætustu mannréttindum og ef allir töluðu, syngu og skrifuðu í sama pólitískt réttþenkjandi tóninum yrði lífið litlaust og leiðinlegt.
Á sama tíma hef ég fulla samúð með málstað þeirra sem finna Snoop allt til foráttu og skil mæta vel að einhverjir vilji þagga niður í honum með því að troða úldnu sokkapari upp í kjaftinn á honum. Maðurinn er án efa slæm fyrirmynd en um leið verður að hafa í huga að góðar fyrirmyndir eru iðulega litlausar og leiðinlegar.
Sjálfur mændi ég á mótunarárum mínum upp á menn eins og Jim Morrison, Mickey Rourke, Steve McQueen og Humprey Bogart. Allir eru þeir slæmar fyrirmyndir sem gerðu það töff að sína af sér skítlegt eðli og þess vegna gerði ég það líka. Það tók rúman áratug og áfengismeðferð til að átta mig á því að allir voru þessir menn andlega bæklaðir og þunglyndir alkóhólistar og það sem verra er þeir komust upp með að gera það töff.
Þetta er gallinn við vondu fyrirmyndirnar; maður lærir af þeim en getur ekki séð í gegnum delluna í þeim fyrr en maður hefur brennt sig á þeim sjálfur. Boð og bönn fá engu um það breytt. Lífið og listin er náttúruafl sem ekki verður hamið en það breytir því ekki að það er allt í lagi að tala um það og vara við yfirvofandi hamförum en þegar upp er staðið verður hver og einn að bjarga sjálfum sér.