Ísmaðurinn Sigurður Pétursson var sendinefnd Hróksins á Grænlandi ómetanleg hjálparhella og hann er orðinn einn mikilvægasti tengiliður skákfélagsins við Grænlendingana. Þar fyrir utan hafði Ísmaðurinn ofan af fyrir Hróksliðinu með krassandi sögum af ævintýrum sínum auk þess sem hann reyndi að gera veiðimenn úr nokkrum landkröbbum þegar þeir stóðu upp frá skákborðunum.
Hann fór með Henrik Danielsen, danska stórmeistarann og skólastjóra Hróksins, og Namibíumeistarann Otto Nakapunda í ferð frá Tasiilaq til Kuummiit og það þarf ekki að fjölyrða um hversu mikið ævintýri það var fyrir skákfélaganna. Ekki síst Otto en allt sem fyrir augu hans bar á Grænlandi var framandi og nýtt.

Henrik sem er stóískur rólyndismaður lét undan áskorun Ísmannsins og reyndi að fella seli með byssu en hafði ekki árangur sem erfiði. Hann lét þess þó getið að þó hann hefði snúið tómhentur heim hefði hann fundið villidýrið brjótast um innra með sér þegar hann var kominn í veiðiham með vopnið í hönd.

Selur felldur í einu skoti

Guðmundur T. Haraldsson leikari var öllu fengsælli í leiðangri sínum með Sigurði. "Við sáum sel á einum jakanum og hann henti bara byssunni í mig og hrópaðu "dreptu hann", "dreptu hann"". Heppnin var með Guðmundi sem aldrei hefur gert flugu mein og honum tókst að fella selinn í sínu fyrsta skoti.
"Þá tók við mikill hamagangur þegar við lönduðum honum en það mátti litlu muna að við misstum hann í sjóinn. Siggi skar hann svo upp, fláði og gerði að honum á staðnum og lét mig taka bita úr hrárri lifrinni að veiðimanna sið."
Guðmundur segist hafa hikað augnablik en hafi svo hlýtt Ísmanninum og tekið vænan bita af blóðugri lifrinni sem var enn ylvolg. Hann matreiddi svo það sem eftir var af selnum sja´lfur um kvöldið og bar hann á borð fyrir félaga sína á hrísgrjónabeði. Sigurður sjálfur gefur ekki mikið fyrir svoleiðis tildur og segir best að henda kjötinu í pott og sjóða það upp úr sjó. Það spilli þó ekki fyrir ef maður getur kryddað kjötið með smá aromati.

Sannkallaður villimaður

Össur Skarphéðinsson alþingismaður var í hópi Hróksliðsins en hann setti Grænlandsmótið 2005 sem hófst í Tasiilaq á laugardaginn. Hann var, eins og aðrir, kátur að hitta Sigga Ísmann sem hann segir vera "villimann af guðs náð og sannarlega náttúrubarn eins og þau gerast best."
Það er óhætt að segja að þarna sé Ísmanninum rétt lýst en allt sem hann veiðir er matur og hann drepur ekki að gamni sínu. Hann var nýkominn úr ævintýralegum ísbjarnaveiðaleiðangri en eftir að hann hafði fellt tvö dýr missti hann skrúfuna undan bátnum og var strandaglópur á ísnum í átta daga og varð að gera sér gott úr kjöti af bráð sinni.
Össur komst ekki í siglingu með Sigurði að þessu sinni en Ísmaðurinn tók loforð þess efnis af þingmanninum að hann sækti sig heim í vetur. Þá ætlar Sigurður að senda sleðahunda eftir Össuri og fara með hann á ísbjarnaveiðar.

Ber beinin á jakanum

"Ég er búinn að vera hérna í átta ár," segir Sigurður sem var á sínum tíma fengsæll skipstjóri á Vestfjörðum. "Það kom nú eiginlega ekkert til. Ég fór hingað sem túristi og ílentist."
Sigurður mun hafa orðið fyrir vitrun þegar hann kom til Qaqortoq á suðurströndinni og þar hét hann ferðafélögum sínum því að hann myndi setjast að á Grænlandi. "Þetta er ekkert svipað Íslandi og er langtum betra en allt sem við þekkjum þar," segir Ísmaðurinn sem dvaldi einn vetur á Suður-Grænlandi áður en hann sigldi upp á austurströndina og settist að í Kuummiit þar sem hann býr núna.
Sigurður segist ekki geta hugsað sér að flytja aftur til Íslands enda sé ekkert þangað að sækja. "Ég drepst hér fyrir rest og reikna frekar með að það verði á einhverjum ísjakanum. Annars veit ég ekkert um það en Ísland bíður ekki upp á neitt nema stress. Þar eru allir alltaf að fara eitthvert eða koma einhvers staðar frá án þess að maður sjái beinlínis tilganginn. Bílaumferðin er yfirþyrmandi og annar hver maður blaðrar í farsíma. Mér leiðist þetta og get ekki hugsað mér að lenda aftur í þessu ati. Því er Grænland sá kostur sem ég hef valið og þar ætla ég að vera."

Sama um alla heimsins pressu

Ísmaðurinn var Hróksliðinu til halds og trausts í Tasiilaq og Kuummiit en að því verkefni loknu ætlar hann að leggja upp í náhvalsveiði. En hversu mikill fengur er í þeim skepnum?
"Við seljum tennurnar og eitthvað af spikinu og svo þurrkum við kjötið sem ég ét frekar mikið af. Þetta eru tímafrekar veiðar og maður býr oft í bátnum í mánuð eða meira."
Sigurður er þekktur ísbjarnabani en hann segir þó náhvalinn vera miklu meiri feng auk þess sem það sé miklu skemmtilegra að veiða hann en nokkra aðra skepnu. "Það er ágætt að eiga við ísbirnina líka en maður eltist síður við þá en ef þeir verða á vegi manns er sjálfsagt að fella þá. Það má fá ágætt verð fyrir feldinn og kjötið og svo ét ég líka töluvert af ísbjarnarkjötinu."
Ísmaðurinn komst í heimsfréttirnar árið 2003 eftir að Fréttablaðið greindi frá því að hann hefði drepið hákarl með berum höndum. "Það var einhver djöfulsins hákarl að reyna að éta frá mér náhval sem ég var að gera að í fjöruborðinu þannig að ég dró hann á land og drap hann í fjörunni. Þessi saga fór út um allan heim í alls konar útgáfum," segir Sigurður sem hefur þó engan áhuga á að ræða afrek sín við blaðamenn. "Mér er sama um alla helvítis heimsins pressu. Það eru alltaf einhverjir fréttamenn að eltast við mann en ég hef lítið viljað tala við þá."
Ísmaðurinn sýnir það svo með látbragði að honum er farið að leiðast þófið. "Er þetta ekki orðið gott. Getum við ekki haft þetta viðtal stutt og laggott. Þú skáldar svo bara í eyðurnar eins og þið gerið hvort eð er alltaf þessir blaðasnápar."

Ég er nýkominn heim frá Grænlandi þar sem ég gerði meðal annars úttekt á áfengisneyslu heimamanna, aðallega vegna þess að drykkjuskapur og eymdin sem honum fylgir er sérstakt áhugamál mitt.
Grænlendingar drekka mikið. Það er að segja þeir eru oft fullir þótt magnið sem þeir innbyrði sé ekkert stórkostlegt, sérstaklega ekki á íslenskan mælikvarða. Sigurður Ísmaður segist drekka fjóra til fimm kassa af bjór þegar hann dettur í'ða og það dugi ekki til þess að hann endi hálf rænulaus, baulandi og grenjandi. Grænlendingarnir þurfi hins vegar ekki meira en tvo bjóra og þá eru þeir úr sögunni.

Ísmaðurinn sagði mér að þótt Grænlendingar væru slæmir með víni þá væru þeir gott fólk og þrátt fyrir að innri maður fólks kæmi oft í ljós undir áhrifum þá ætti það ekki við um Grænlendingana. Þeim á maður ekki að reyna að kynnast á barnum.
Það er til ákveðin þróunarkenning um áfengisþol ólíkra kynstofna en hún byggir í grunninn á kenningu Darwins um náttúruvalið.
Um þrjú prósent gyðinga eru alkóhólistar en þeir hafa gutlað í víni allra þjóða lengst, í nokkur þúsund ár, og hafa því drukkið af sér flesta alkana. Alkóhólisminn virðist nefnilega vera þess eðlis að hann útrýmir sér þannig að þeir hæfustu til að drekka komast af. Norrænir menn eru búnir að kneyfa mjöðinn í rúm 1000 ár og hafa náð, á þeim tíma, að fækka alkóhólistum niður í 25% eða svo. Frumbyggjar Ameríku og Grænlendingar eru varla búnir að djúsa nema í nokkur hundruð ár og eiga því enn svo langt í land að alkóhólismi er almennur og eitthvað um eða yfir fimmtíu prósentin. Samkvæmt þessu er því tómt mál að tala um það að berjast af einhverju viti gegn áfengisbölinu á Grænlandi fyrr en í kringum árið 3000.
Eymdin og volæðið verður að fá að taka sinn toll í þúsund ár í viðbót og koma þeim ólánssömu sálum sem enn hafa ekki fengið áfengisúthald í arf frá forfeðrum sínum í hel.
Bakkus er harður húsbóndi en ljósið í myrkrinu er sú staðreynd að hann grefur undan sér þó hann grafi.

Ég hef stundum reynt að sálgreina fólk sem hefur metnað til að stjórna húsfélögum og hef komist að þeirri niðurstöðu að hinn dæmigerði formaður húsfélags sé minnipokamanneskja sem ekki hefur fulla stjórn á eigin lífi og fær útrás með því að reyna að ráðskast með tilveru annarra.

Fyrir utan hússtjórnarpólitík held ég að stúdentapólitík hljóti að vera fánýtasta stjórnmálabrölt sem til er. Háskólafólk er það lítill hópur að hagsmunir allra ættu að fara saman þannig að það er alger óþarfi að skipa sér í andstæðar fylkingar til þess að reka réttindabaráttu þeirra sem byggja þetta litla samfélag. Það hefur hins vegar þótt líklegt til flokkspólitísks frama að ganga fram fyrir skjöldu í háskólapólitík. Þannig að það má líta á stúdentapólitíkina sem æfingu í litlum sandkassa áður en hægt er að fá gjaldgengi í stóra sandkassanum við Austurvöll.
Stjórnendur húsfélaga hafa aldrei komist að í stúdentapólitík og meðalhússfélagsstjórnandi nær því hátindinum þegar hann öðlast vald yfir örfáum samborgurum sínum og getur tuðað yfir því að nágrannar sínir spili tónlist eftir miðnætti og hendi ekki ruslinu sínu í lokuðum pokum.
Þó að hússtjórnendur séu upp til hópa leiðinlegir smáborgarar sem vilja koma reglu á líf annarra með stundartöflum, excelskjölum og tölvuprentuðum tilskipunum eru þeir samt mikilvæg tannhjól í gangverki samfélagsins. Maður verður bara að leiða hjá sér hvimleiða smámunasemina og músarholusjónamiðin og þakka fyrir að einhver sé nógu vitlaus til að nenna að standa í þessu. Þetta eru samt stórhættulegar manngerðir og það er því í raun ákaflega jákvætt að þær láti sér nægja að drottna yfir litlum míkrókosmosum og fái vilja sínum til valds svalað í fjölbýlishúsum. Stundum komast því miður einstaka húsfélagsstjórar til valda og metorða úti í hinum stóra heimi. Þá er voðinn vís eins og dæmin sanna en einn slíkur fer nú með hússtjórn í Hvíta húsinu og annar komst einu sinni til valda í Þýskalandi.