Ísmaðurinn sagði mér að þótt Grænlendingar væru slæmir með víni þá væru þeir gott fólk og þrátt fyrir að innri maður fólks kæmi oft í ljós undir áhrifum þá ætti það ekki við um Grænlendingana. Þeim á maður ekki að reyna að kynnast á barnum.
Það er til ákveðin þróunarkenning um áfengisþol ólíkra kynstofna en hún byggir í grunninn á kenningu Darwins um náttúruvalið.
Um þrjú prósent gyðinga eru alkóhólistar en þeir hafa gutlað í víni allra þjóða lengst, í nokkur þúsund ár, og hafa því drukkið af sér flesta alkana. Alkóhólisminn virðist nefnilega vera þess eðlis að hann útrýmir sér þannig að þeir hæfustu til að drekka komast af. Norrænir menn eru búnir að kneyfa mjöðinn í rúm 1000 ár og hafa náð, á þeim tíma, að fækka alkóhólistum niður í 25% eða svo. Frumbyggjar Ameríku og Grænlendingar eru varla búnir að djúsa nema í nokkur hundruð ár og eiga því enn svo langt í land að alkóhólismi er almennur og eitthvað um eða yfir fimmtíu prósentin. Samkvæmt þessu er því tómt mál að tala um það að berjast af einhverju viti gegn áfengisbölinu á Grænlandi fyrr en í kringum árið 3000.
Eymdin og volæðið verður að fá að taka sinn toll í þúsund ár í viðbót og koma þeim ólánssömu sálum sem enn hafa ekki fengið áfengisúthald í arf frá forfeðrum sínum í hel.
Bakkus er harður húsbóndi en ljósið í myrkrinu er sú staðreynd að hann grefur undan sér þó hann grafi.