Ég er orðinn alveg bærilega sáttur við að vera Íslendingur og hef reynt að horfa frekar á það sem er jákvætt og göfugt í fari þjóðarsálarinnar. Það koma að vísu stundum bakslög í þennan andlega bata minn og verst verða þau þegar ég ferðast til útlanda og horfi upp á landa mína sýna sínar verstu hliðar og sorglegustu þjóðareinkenni í útlendum flugstöðvum.
Þegar utanferðir Íslendinga voru stopular var áfengisneysla órjúfanlegur þáttur þeirra. Drykkjan hófst á Keflavíkurflugvelli og svo var djúsað í vélinni. Haldið áfram í útlandinu og drukkið alla ferðina, skvett í sig fyrir flugtak og staupað í loftinu á leiðinni heim til Íslands. Bjórinn forboðni var svo keyptur í Fríhöfninni og drykkjunni haldið áfram þegar heim var komið.
Vín- og drykkjumenning hefur aldrei þrifist á Íslandi en þó virðast Íslendingar alltaf vera að þokast aðeins nær siðuðum þjóðum í neyslu áfengis og ég hélt satt best að segja að við værum flest hætt að sukka í utanlandsflugi.
Miðað við upplifun mína í flugvellinum á Krít í síðustu viku hefur þó lítið breyst og ég var miður mín þegar ég horfði á landa mína skola niður skinkusamlokum með hvítvíni úr skrúfutappaflöskum í pappamálum. Það er enginn klassi yfir áfengisneyslu Íslendinga og meðferð þeirra á áfengi er aldrei dapurlegri en í sólarlandaferðum. Plebbisminn er alger.
Hvítvín drekkur maður ekki úr pappaglösum með samlokum. Spyrjiði bara James Bond, sem bar kennsl á svikara í From Russia With Love þegar vondi kallinn pantaði rauðvín með fiski. Svoleiðis gera bara villimenn og þess vegna tala ég ensku þegar ég er með Íslendingum í útlöndum.