Ódrepandi áhugi minn á skuggahliðum mann- og næturlífsins varð til þess að ég fylgdist af athygli með fréttum Stöðvar 2 um mann sem taldi að sér hefði verið byrluð ólyfjan á súlustaðnum Goldfinger. Blessaður maðurinn eyddi fleiri hundraðþúsundköllum við súluna en hann gat réttlætt fyrir eiginkonu sinni og kom því með þá snilldarafsökun að hann hefði verið rændur peningum af greiðslukorti sínu á meðan hann lá rænulaus.

Yfirgripsmikil þekking mín á film noir-kvikmyndum og harðsoðnum sakamálasögum fékk mig strax til þess að draga framburð þessa lánlausa partíljóns í efa. Karlmenn eru einfaldar og útreiknanlegar skepnur og hegðun þeirra á nektardansstöðum er vægast sagt fyrirsjáanleg. Þeir eru komnir til þess að kaupa sér áhuga og athygli fagurra kvenna og eftir því sem greddan magnast verður tangarhald þeirra á veskinu lausara. Þá spilar áfengi óhjákvæmilega inn í en það er þekkt fyrir að hafa sljóvgandi áhrif á dómgreind fólks. Hundraðþúsundkallarnir eru því fljótir að fara þegar þessir þættir fara saman við stálsúluna.

Í gömlu film noir-myndunum eru karlmenn annað hvort A- eða B-týpur. A-týpan stenst töfra tál­kvendis­ins og hikar ekki við að senda fögur glæpafljóð í gálgann, samanber Bogart í Möltufálkanum. B-týpurnar hafa engin tök á löngunum sínum og falla fyrir köngulóar­konunum, fremja fyrir þær morð, setja sig á hausinn og drepast fyrir rest.

Okkar maður á Goldfinger er greinilega hreinræktuð B-týpa sem hefur misst sig í verðlagðri gleðinni. Að láta sér detta það til hugar að það þurfi töfraseyði til að hafa pening af karlmanni sem hefur stígið af fúsum og frjálsum vilja inn á nektardansstað er handan allrar heimsku. Þessi skýring stríðir gegn mannlegu eðli og allri menningar- og bókmenntasögunni eins og hún leggur sig. Ekki þurftu sírenurnar til dæmis að byrla Ódysseifi og hans mönnum eitur þegar þær trylltu þá með söng sínum. Holdið er nefnilega veikt, ekki síst þegar það harðnar.

Ég er haldinn krónískum sjúkdómi sem ég verð að sinna daglega. Það sem verra er er að ef ég sofna á verðinum taka sjúkdómseinkennin völdin og verða til þess að ég hleyp á veggi, með höfuðið á undan mér, þangað til þeir hrynja og líf mitt stendur eftir í rústum.

Nú er það auðvitað svo yfir­máta heimskulegt að eyðileggja líf sitt með því að dúndra hausnum ítrekað í veggi að maður skyldi ætla að það væri hægur vandi að hafa hemil á sér og halda meininu niðri einfaldlega með því að breyta alltaf rétt.

Þetta er því miður ekki svona einfalt. Meinið er nefnilega að hluta til andlegt og gerir það að verkum að maður vinnur markvisst gegn sjálfum sér andlega og líkamlega. Breytir rangt án þess að fá rönd við reist. Væri þetta bráðaofnæmi fyrir hnetum myndi maður auðvitað ekki stofna lífi sínu í hættu með því að éta hnetur.

Alkóhólisminn er lúmskari og lævísari sjúkdómur en hnetu­ofnæmi þar sem hann grasserar í hausnum á sjúklingnum og fær hann til þess að vinna sjálfum sér sem flest til miska. Meinið herjar ekki aðeins á sjúklinginn heldur alla þá sem honum þykir vænt um. Á meðan alkinn lemur hausnum við steininn traðkar hann á tilfinningum þeirra sem hann elskar.

Allt er þetta helvíti hart og hljómar svo illa að maður skyldi ætla að öll barátta sé vonlaus og alkóhólismi geti ekki leitt til ­annars­ en geðveiki eða dauða. Það er hins vegar til lausn en hún birtist sjúklingnum ekki fyrr en hann hefur gefist upp. Þegar hann hefur játað sig sigraðan og tapað öllu finnur hann auðmýktina sem þarf til að takast á við meinið og það er dæmigert fyrir þversögnina sem fólgin er í þessum leiðindakvilla að það er ekki fyrr en maður ­gefst­ upp sem hægt er að fara að snúa vörn í sókn.