Yfirgripsmikil þekking mín á film noir-kvikmyndum og harðsoðnum sakamálasögum fékk mig strax til þess að draga framburð þessa lánlausa partíljóns í efa. Karlmenn eru einfaldar og útreiknanlegar skepnur og hegðun þeirra á nektardansstöðum er vægast sagt fyrirsjáanleg. Þeir eru komnir til þess að kaupa sér áhuga og athygli fagurra kvenna og eftir því sem greddan magnast verður tangarhald þeirra á veskinu lausara. Þá spilar áfengi óhjákvæmilega inn í en það er þekkt fyrir að hafa sljóvgandi áhrif á dómgreind fólks. Hundraðþúsundkallarnir eru því fljótir að fara þegar þessir þættir fara saman við stálsúluna.

Í gömlu film noir-myndunum eru karlmenn annað hvort A- eða B-týpur. A-týpan stenst töfra tál­kvendis­ins og hikar ekki við að senda fögur glæpafljóð í gálgann, samanber Bogart í Möltufálkanum. B-týpurnar hafa engin tök á löngunum sínum og falla fyrir köngulóar­konunum, fremja fyrir þær morð, setja sig á hausinn og drepast fyrir rest.

Okkar maður á Goldfinger er greinilega hreinræktuð B-týpa sem hefur misst sig í verðlagðri gleðinni. Að láta sér detta það til hugar að það þurfi töfraseyði til að hafa pening af karlmanni sem hefur stígið af fúsum og frjálsum vilja inn á nektardansstað er handan allrar heimsku. Þessi skýring stríðir gegn mannlegu eðli og allri menningar- og bókmenntasögunni eins og hún leggur sig. Ekki þurftu sírenurnar til dæmis að byrla Ódysseifi og hans mönnum eitur þegar þær trylltu þá með söng sínum. Holdið er nefnilega veikt, ekki síst þegar það harðnar.