Ég fór í vondu skapi á tónleika í Íslensku óperunni í síðustu viku. Ég var svo sem ekkert pirraðri en aðra daga en hafði einhverra hluta vegna byrjað daginn á því að leggja drög að sjálfsmorði.

Mér leiðast yfirleitt tónleikar en kunni ekki við að afþakka boð á útgáfutónleika
Ragnheiðar Gröndal, en sá sem bauð mér lofaði því hátíðlega að ég yrði ekki samur maður eftir að hafa hlýtt á söng stúlkunnar. Það gekk eftir og ég er ekki frá því að einhverjar löngu sofnaðar stöðvar í hausnum á mér hafi vaknað til lífsins.

Það var undursamlegt að sitja í óperunni með gæsahúð yfir snilld Ragnheiðar og þar sem ég er ekki vanur því að láta hrífast var þetta stór stund fyrir mig persónulega. Dagsdaglega geng ég um í svarta leðurjakkanum mínum, með manndrápssvip og ör á enninu til þess að gera þetta nú allt enn skuggalegra þannig að það stríðir gegn sérhannaðri ímynd minni að hrífast af því sem er fallegt í umhverfi mínu.

Á þessu hefur hér með orðið stór breyting og ég tók það til mín persónulega þegar Ragnheiður sagði við salinn að við ættum aðeins eitt líf og yrðum því að nota það vel.

Ég ætla ekki að ganga svo langt að segja að ég hafi komist í snertingu við guðdóminn á tónleikunum en söngur Ragnheiðar fullvissaði mig þó um að það er eitthvað meira í lífið spunnið en það sem mætir manni þegar maður skoðar það með skynseminni.

Við þetta er svo sem engu að bæta nema að þið ættuð að gera ykkur andlegan greiða og kaupa nýja diskinn hennar Ragnheiðar. Annars er mér að mæta. (Þessi hótun er auðvitað algerlega innihaldslaus eftir að ég gerðist grátklökkur mannvinur í síðustu viku.)

Ég hef búið í myrkri undanfarið. Hef eigrað um íbúðina mína sjándi varla handa minna skil í rökkrinu. Þeir sem þekkja skammdegisþunglyndi vita að myrkur er mannsandanum ekki hollt í of stórum skömmtum. Ég var hins vegar orðinn svo samdauna myrkrinu að það tók mig nokkurn tíma að átta mig á því að heimili mitt væri orðið að myrkraveröld.

Þetta gerðist auðvitað með lækkandi sól en þá fóru allar daufu ljósaperurnar sem áttu að skapa rómantíska stemingu á heimilinu að hætta að ráða við ofurefli íslenska vetrarmyrkursins.
Um helgina ákvað ég að hleypa ljósi inn í líf mitt að nýju og birgði mig upp af 75 watta perum til þess að flóðlýsa vistarverur mínar. Myrkraöflin og sænskur húsgagngaframleiðandi snerust þá gegn mér þannig að minnstu mátti muna að peruskiptin í stofunni yrðu mitt síðasta verk.
Loftljósið mitt er frá IKEA. Ákflega virðulegur og látlaus kópull yfir þremur ljósaperum. Hefur til að bera ákveðinn smáborgaralegan virðuleika og kostaði skit og ingenting. Mér hefur samt alltaf verið í nöp við IKEA. Kannski er rótin óútskýranleg andúð mín á Svíum eða bara að ég er klaufi í höndunum og það getur vafist fyrir mér að skrúfa saman einfalda kryddhillu en eins og allir vita þarf maður að skrúfa IKEA dótið sitt saman sjálfur.
Hvað um það. Ég taldi nú víst að IKEA ljósin væru það meðfærileg og bjánaheld að ég ætti að geta leikið mér að því að kippa kúplinum niður. Hann streittist þó á móti og endaði með að brotna í höndunum á mér. Annar hlutinn, sá otthvassari, stakkst beint í ennið á mér, á meðan hin mölvaðist á gólfinu. Blindaður af stríðum blóðstraumnum mátti ég svo vaða glerbrotinn í leit að moppu til þess að stöðva blæðinguna og tel mig heppinn að hafa sloppið með eitt lítið Harry Potter ör á enninu frá þessum hildarleik. Það er sjálfsagt ásættanlegur fórnarkostnaður fyrir ljós í líf sitt.

Þegar ég var krakki átti ég stundum erfitt með svefn vegna þess að ég hafði svo miklar áhyggjur af því að Brésnjéff, sovétleiðtogi, og Reagan, Bandaríkjaforseti, myndu eyða heiminum í kjarnorkustyrjöld rétt á meðan ég svæfi.
Einhverra hluta vegna áttaði ég mig ekki á því að ég fengi engu um þetta breytt og gildi þá einu hvort ég væri vakinn eða sofinn. Sennilega er best að sofa kjarnorkustyrjöld af sér, svona ef maður pælir í því og vill komast létt í gegnum lífið.

Þessi gamli ótti minn rifjaðist upp fyrir mér þar sem ég lá veikur heima með suddalega kvefpest með tilheyrandi slímhrákum, bein- og höfuðverkjum. Þetta er ekki fuglaflensa og mun ekki drepa mig. Þetta er bara svona umgangur sem fer á nokkrum dögum. Held ég hafi fengið tvær til þrjár svona síðasta vetur. Og eitthvað álíka árið þar áður. Samt verð ég alltaf jafn hissa og vonsvikinn þegar ég legst í þessa vesöld.
Ég hef aldrei misst svefn af áhyggjum yfir því að fá flensu og því síður leitað ráða til þess að draga úr líkum á því. Til dæmis með því að gleypa lýsistvennu og gingseng á morgnana. Ég hef hins vegar alveg leitt hugann að því undanfarið hvernig ég eigi að bregðast við þegar fuglaflensan kemur til Íslands. Þá er nú eins gott að vera við öllu búinn. Eða hvað?
Er kannski málið að reyna að takast á við það sem maður getur mögulega ráðið við og láta stóru vandamálið eiga sig þar til þau skella á? Fuglaflensur og kjarnorkustríð eiga það nefnilega til að fresta sér um óákveðinn tíma. Það væri kannski nær að líta sér nær og éta vítamínin sín og láta setja vetrardekkin undir aðeins fyrr þannig að maður keyri ekki á staur í fyrsta snjónum. Það snjóar nefnilega alltaf á Íslandi en samt kemur það okkur ætíð jafn mikið á óvart.